İsimsiz

Vazgeçiyorum senden, nereye aitsen orda mutlu ol. Senin yerin benim yanım değil. Anladım.

“Birisinden intikam aldığınızda, aslında ona, olabilecek en büyük iltifatı yapıyorsunuzdur. Sanki şey demek gibi, “Hayatımı öylesine etkiledin ki karşılık vermem gerekiyor. Senin hayatın da benimki kadar derinden etkilenmeli.”

benim yürüdüğüm yolda önüme çıkan her taş hatta çukur sensin,baba

mesela bir kuş kanadı kırıldı diye ölmez ama kanadı kırıldığı için kahrından ölür. sana halimi başka nasıl anlatırım bilmiyorum.

benim kitabımı kapağıyla yargıladılar.

Kendisi yüzme bilmeyen bir insanın, boğulmak üzere olan birini kurtarmak için köprüden aşağıya atlaması gibi.

bizi bitirenin sen olduğunu vicdanın hep fısıldayacak sana.

Sagopa Kajmer de 5 yıl önce “Odamın hayaletisin, sessizliğine aşığım!” Diyordu. Şimdi “Hayaletlerin de öldüğünü gördüm. Hayal et artık! Odamdan çıktım. Şimdi ise evimi yıktım…”  diyor.  Bazen ölmek somut değildir.

“Bütün meşru intihar sahnelerini andırıyor gidişin”

beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.”