eskiden su sızmayan aralıklardan bir oluk deniz akıyor, farkındayım. şimdi ben kocaman denizlerin üstünde bir dal parçası, yüzemem, batamam. kimseyi arayamam. ama merak ediyorum, ne zaman döküldü yapraklarım. ayaklar altında bir hışırtı kadar mıydı yaşadıklarım. kuru ve ezik bir yaprak gibi parçalandı mı anılarım. insan, yaralayıcı bir silaha dönüştüğünde namlu da ilk ona dönermiş. kendimi bulamıyorum. yoksa öldürdüm mü.

kitabın ortasından konuşmak istiyorum bu kez. yağmur yağarken evin tüm pencerelerini açmak. anahahtarı evde bırakmak istiyorum. bir hikayenin sonunu okumak istiyorum başından önce. benden ne kadar nefret edebilirsin, bilmek istiyorum, beni sevmeden önce.

eskiden su sızmayan aralıklardan bir oluk deniz akıyor, farkındayım. şimdi ben kocaman denizlerin üstünde bir dal parçası, yüzemem, batamam. kimseyi arayamam. ama merak ediyorum, ne zaman döküldü yapraklarım. ayaklar altında bir hışırtı kadar mıydı yaşadıklarım. kuru ve ezik bir yaprak gibi parçalandı mı anılarım. insan, yaralayıcı bir silaha dönüştüğünde namlu da ilk ona dönermiş. kendimi bulamıyorum. yoksa öldürdüm mü.

eskiden su sızmayan aralıklardan bir oluk deniz akıyor, farkındayım. şimdi ben kocaman denizlerin üstünde bir dal parçası, yüzemem, batamam. kimseyi arayamam. ama merak ediyorum, ne zaman döküldü yapraklarım. ayaklar altında bir hışırtı kadar mıydı yaşadıklarım. kuru ve ezik bir yaprak gibi parçalandı mı anılarım. insan, yaralayıcı bir silaha dönüştüğünde namlu da ilk ona dönermiş. kendimi bulamıyorum. yoksa öldürdüm mü.

“o sabah uyandım yine sabahın beşi. soruyorum kendime. oğlum ali, kabeyi yıkan, kalbini kırmaya çekinir mi sandın. su verdiğin her toprak yeşerir mi sandın. sen bu dünyayı ne sandın.”

kaç dereceden bakarsan bak, senin açından kusurluydum.