tutsak bir şair

İçimde, dışımda cenaze evi. Kaldırabilen gelsin, şu saatten sonra ben yanımdaki kimsenin yükünü kaldırabilecek güçte değilim çünkü

Ateşli yolların zaferleri kıymetli olur

Bir baktım yine yolun başındayım, yine sıfırdayım

Hızla aşağı düşerken hayal kuramazsın, sen yere çarpmadan gerçekler yüzüne çarpar

Kimilerinin gözlerinin arkasında gizliydi kötü duyguları, ahu bakışlar ile gizler, melek olurlardı, gün bittiğinde yalnızlık etraflarını sardığı an zehirler gözlerinden akardı. Kötülüğün hiçbir zaman sebebi olmazdı ama her kötüyü de bir başkası kötü yapardı, tarihler boyunca böyle oldu, bazı masumiyetler kötülük ile savaştı ve en sonunda mağlup olarak tarihe karıştı

Şiirler kimseye okunmamış, şairler kimsesiz kalmıştı

Her nefeste bin pişmanlık, böyle ömür mü olur oğlum?

"Beni saf dışı bırakmıştı. Hem de tamamen saf dışı bırakmıştı. Artık uğruna savaştığım bir davam bile yoktu..."

Sonra baktım bir daha o şarkı çalmayacak, o sokaktan kahkahalar atarak geçmeyeceğim, o yağmur beni ıslatmayacak, köşedeki kedi bacağıma sırnaşmayacak ama ben yine aynı ben olarak kalacağım, zaman değişecek, mekan değişecek, yeni insanlar gidip gelecek, eski insanlar selam gönderecek bir bakacağım yolun sonundayım, yetişmeye çalışır gibi koşuşturup limandan ayrılmış gemiyi bekleyeceğim, hırçın bir dalga sahile vuracak, kuşlar uçuşacak "hayat ne kadar kısa" diyeceğim, ama sadece diyeceğim, hiçbir şey yapmayacağım, bir rüzgar tenimi okşayacak, onu da seveceğim, aynı rüzgar burnumu üşütecek, onu sevmekten de vazgeçeceğim, bir şairin mısraları kulağımda çınlayacak, duymaya katlanamayacağım, derin bir nefes alacağım, ciğerlerim kabul etmeyecek, gökyüzüne bakacağım ve hikayemin son cümlesini düşüneceğim

Bazı geç kalışların geri dönüşü yoktur