The Last Winter

Sessizliğin içinde usulca kayboluyorum.

"Yıllar bir süreden sonra yokuş aşağı" lafını duymuşsundur muakkak. Aslında hayat bir noktaya kadar çok ivmeyle ilerliyor. Haliyle bazı dönemlerde birçok problemi üst üste ve daha fazla yaşıyorsun. Büyümek, eskisi gibi veya eskiden olduğu gibi yaşadıklarını çok fazla romantize etmek ve paragraflara sığdırmak yerine yaşlıların dediği gibi cümlelere ve hatta dilin derinliklerindeki unutulmuş kelimelere ve deyimlere sıkıştırmaktır. Yaşadıkların karşısına zaman zaman en ufak duygu durumu hissetmeden bir boşlukta tamamen tepkisiz kalabiliyor insan. Derininde çok muazzam bir kabulleniş yatıyor. Kimi buna güçlü olmak der ama elinden birşey gelmediğinin farkına varmaktır aslında bir noktada tıpkı aile bireylerinin mezarın son toprağı atılan bir çocuğun artık o mezarda kendinin de olduğunu ve geriye sadece, kendinden geriye kalanların toplandığı bir bedenin farkına varması gibi. Ağlamaların, sızlanmaların, dikkat çekme çabalarının, anlatmaların, dinlemelerin ve daha nicelerinin bir fayda etmeyeceğini farkına varmış ve özümsemiş olarak hayata devam etmeyi öğrenmeye mahkum olduğun bir geçiş sürecidir aslında. Kelimelerin ve sözcüklerin kifayetsizleştiği ve sonsuz bir sessizliğe bürünmeden hemen öncesidir büyümek.

Hafif çırçır böceklerinin sesiyle karışık belli belirsiz araba seslerinin geldiği saatlerdir bu saatler. Keyfi yerinde olup bu saatlerde ayakta olan insan sayısı azdır bir nebzede. Saymakla bitmeyen dertlerin parladığı dönemlerinde ya da hayatının büyük bir kısmında azımsanmayacak çok insanın penceresinden hafif ışık gelir bu saatte. Bir gram enerjin yoktur ama eline telefon alıp bakarsın, dolanırsın, aynı şeyleri yapıp yeni birşey görmek adına dolanıp durursun bir o sayfada bir bu uygulamada. Kimilerinin konuşacak kimsesi vardır bu saatte. Kimisinin yazacak birisi vardır. Kimisi sabahın ilk ışıklarıyla yorgun gözlerine günün hafif aydınlanmasını bekler. Sabah ezanından sonra doğudan hafif aydınlanır ortalık. Belkide bir saatte aydınlanan hava sana birkaç saat gibi gelir. Güneş ise dakikalar arasında yükselir. Tüm bunları bu saatlerle çok kahve içmiş insan bilir sadece. Ne mutlu, kafasını yastığa koyunca uyuya bilenlere. Aksi takdirde bedenin yatar yatakta ama içindeki duyguların sancısı çeker her saniye daha da derine.

(gitgide kötü bir karakter gibi cevaplar vericem sorulara) yoktu ben onu bıçakladım o beni camdan attı

Çok yıllık

36.5

Aboo eski takipçiler den çıktın sen. Raini kaldırdım kitap olarak baştan yazıyorum. Saçmalamalarda final verdim nedense yazasım gelmedi arada duruyor o huysuz ihtiyar ama ne bilim

Yok

Hey

Fosilim

Benimde

Hangimiz sıkılmıyoruz ki

Tadım tuzum yok pek anonim

Özelden savur gelsin bakarım müsait oldukça