Boyoz Canavarı

Mutlu olduğum umutlu olduğum zamanlara özlemle bakıyor, çok üzüldüğüm yok olmak istediğim anlara üzülüyorum. Verdiğim değeri asla haketmeyen insanlar, önemini abarttığım olaylar, çok daha kötüleriyle karşılaştığım bir sürü durum.

Büyümek -ki artık bu yaşlanmaktır- aslında hissizleşmekmiş zamanla her şeyin önemini yitirmesine mi büyümek diyoruz, kalbimizin yavaşça soğumasına mı. Hala aynı şeylere heyecanlanıyorum ama eskisi kadar saf yaşayamıyorum o duyguyu yeni bir şehiri keşfederken heyecandan karnım ağrımıyor artık, birini severken kalbimle bakmıyorum eskisi gibi. Asla hayatımdan çıkaramam sandığım insanlar bile sessizce uzaklaştı ya da ben uzaklaştırdım bilmiyorum.

Normalde birkaç ay tek bir şehirde olmak bile dayanılmazken benim için aylardır aynı evin içindeyim, sabit bir noktada kalmak beni çok kötü etkiliyor gelecekten daha fazla korkuyorum küçüldükçe küçülüyor umudum.

Planlarım vardı, ulaşacağıma emin olduğum hayallerim, hedeflerim yok olmak üzereler, her şey altüst oldu. Aslında bıraktım da hayal kurmayı kaldıramayacağımdan korktuğum hayal kırıklıklarını yaşamamak için hayallerimi tozlu bir köşede terketmem yavaşça unutmam ne kadar acı.

Yalnız ve amaçsızca ilerlemeye çalışıyor bir yandan da kendimi arıyorum. Ne mutlu ederdi beni, ne isterdim hayattan, gerçekten ne istiyorum hiçbir şey cevap değil her şeyin de bir cevap olmadığı gibi, önemli olan ne artık eskiler yitirdiğinden beri önemini. Belki de hiç gerçek olmadı ben sandığım benim sandığım, her şey birer heves miydi yanılmış mıydım ya da hayallerimden vazgeçtikçe umutlarımı tükettikçe kayıp mı ettim gerçek beni, bilmiyorum.