Troebelwater

Waar het gras prikt en de poes haar oortje likt. 

Ik blijf.

Kijk hoe prachtig deze tuin is. Ook al zijn de bloemen dood of groeit het mos verwilderd in de goot. Zie hoe prachtig, 'daar een vis' en denk 'alles wat je ziet, is wat je krijgt, is alles wat er is.'

Ik gooi met stenen naar het water terwijl ik mijn ogen sluit en denk aan jou. Jij bent alles waar ik nog aan denk, de rest is niets, is leeg als lucht, is wind. Ik hoor je zinken in de diepte en voel de wind sinds lang, voort eerst, opnieuw op mijn gezicht. Ik wacht en als ik niets meer hoor, zoek ik weer de zwaarste en gooi ik nog een keer. Ik vraag me af, 'hoeveel nog?' Om zeker te zijn dat je verdronken bent. Ik gooi ze ver alsof ik denk dat ik het ooit kwijt kan, terwijl ik weet dat er altijd stenen zullen zijn om mee te gooien. Ik wil water, tranen, druppels horen plonsen op de oppervlaktes, tot ze jou woorden hebben weggespoeld. Ik wil bodems, begraven onder stenen tot ik niets meer van je zie. Want van nu af wil 'ik' leven en jou laat ik sterven in rivieren, terwijl ik hier zit en niets doe. Want voor jou was ik toch al niets, ben ik leeg als lucht, ben ik de wind en als ik zelfs dat niet was voor u, dan was ik nu zelfs nog veel minder.

Het leerdoel, redeneert, reflecteert op wat het eigenlijk betekend.

Als liefde alleen maar zou zijn wat het is. Een alleenstaande gedachte. Geen verbintenissen met een ander gevoel zelf niet met zichzelf dus enkel en alleen, 'één'. 'De liefde'. Gebaard in vrijheid, niets meer dan dat maar toch heel veel. Eigenzinnig, overtuigend, zelfbewust en zeker. Gestuurd door eigen intuïtie, geen spijt door impulsiviteit, dan had dit allemaal heel schoon geweest. Maar liefde mijn jongen, liefde leeft niet alleen en houd veel te veel rekening met anderen.

Ik wil alles dat jij bent. Jou om van te houden, dat en nog veel meer. Ik neem alles wat ik krijg. De knepen in mijn bil, er is niets dat ik niet wil. Zelf als het tastbare verdwijnt, zelf als de zon niet eens meer schijnt. Dan zelf, houd ik je nog steeds, wil ik alle pijn. Want ook dat hoort bij het zijn. Ik neem al wat overblijft, elke beeltenis. Want als ik jou niet had gekend, dan had ik nu niet jouw gemis.

Door het op het einde weg te geven.

Dat we hem dan kleven en er samen in één boek een eind aan weven.

Gisteren was laat en vandaag was het vroeg morgen. Ik wandel door de straten van mijn thuishaven. Daar waar ik 's avonds laat aanspoel en in de ochtend zeeziek ontwaak. Als een zeerover ben ik op zoek naar mijn schip dat ik gisteren ergens achterliet. Het water vloeide te wild vannacht, had ik nog naar huis gereden dan was ik zeker verdronken. De geur van een natgeregende stad dringt me in de neus. Voor het eerst merk ik de mooie tuinen op, die zich al veel te lang tussen de gebouwen verscholen houden. Ze leven ik zie het, ik ruik het en het voelt fantastisch. Tussen de gewoonlijke drukte is er ook een stilte, geen droevige deze keer maar die van de eenzaamheid. Het is een dag waarop het stoort als de muziek speelt door de straatboxen, maar de regen me geen bezwaar maakt. Ik zie in een steegje enkele theatermakers zich voorbereiden op een zonnige zondag. Ik vraag me af hoe het kan dat straten plots vollopen wanneer de regen verdwijnt. Waar komen ze vandaan? Komen ze voor de tuintjes? Voor het leven dat de regen heeft gegeven? Ze zijn te laat. De kabouters en trollen zijn al ontwaakt en straks komen ze uit hun hol om op de markt de mensen te volmaken. 'Volmaken' zoals vol en gemaakt. Tot al de rest verdwijnt. Tot de leegte en de tuintjes opnieuw worden verscholen en ik, ik verdwijn weer op de zee. Waar ik dobber en verlang naar meer. Tot ik weer eens kopje onderga. Ik denk dat mensen wandelen uit eenzaamheid, want op straat daar ben je nooit alleen. Ook ik wandel vandaag op een zondagmorgen door de straten. Ik wou dat het nog gisteren was, dat ik alles opnieuw kon overdoen en dat ik daarna opnieuw terecht kwam in vandaag. Daar staat hij, ik stap in. Geen schipbreuk deze keer. 'Ik heb je gemist vriend', denk ik. Op de autostoel naast me ligt een kaartje van mijn moeder, het ligt er al een tijdje. 'Je moet verder zoals het een beetje moet, zo gaat het leven', staat er. Ik voel opnieuw gemis. Het is alweer een tijd geleden dat ik haar zag. Het zijn moeders die je soms plots weer kind maken, die schuldig zijn aan de betekenis van heimwee. 'Ik weet het, Ik moet verder en vandaag bleef ik alweer stilstaan bij alles wat ik zag', fluister ik haar na.      

we all want to get old together

Hij, jij of zij. Heten wij, wij?

Maar geloof ook in sterven , in eindeloos dood.