TRELA.

Όταν θα με αφηνεις

Πάντα θα έχω μια παράδοξη ανησυχία

Για το αν θα με βρίσκεις όμορφη

Παρα την χιλιομετρική εμβέλεια

Θα ήθελα να μην ξέρω

Προτιμώ να αναρωτιέμαι για πάντα για πάντα για πάντα

Και να προσπαθώ να δέσω σε λογική

Ήμουν εγω

Μετά δική σου

Και φοβάμαι για το αύριο

Που θα γίνω "η Άλλη"

Αφου τα ονόματα από Α

Δεν πειράζει,

Σχεδόν ποτέ δεν πειράζει αρκετά

Πονεσε πολύ μαζί σου

Και έγινα μια τέλεια γυναίκα

Ανθιζω όπου μπορώ

Αλλά το έδαφος είναι λάθος να ριζωσω

Θα μεγαλώσω δίπλα στην αρρώστια

Αλλά θα είμαι όμορφο

Θα θεραπευτω εκεί που πληγωνομαι

Κι ας έχω αγκάθια

Κι ας μαραθω.

Τα φύλλα πέφτουν το φθινόπωρο

Μα ο θυμός φυτρώνει όπου τον σπειρεις

Είναι ωραία όταν με κοιτάζεις

Αλλά μην με ακουμπας τόσο δυνατά

Δεν έχω βαθος, δεν ανήκω

Μόνο εσένα είχα μοναξιά

Αλλά πόσο μόνη είμαι στο τέλος της ημέρας;

Αφου υπάρχουν και εκείνα τα λουλούδια

Αν σου πω πως δεν πειράζει

Σήμερα το εννοώ.

Τα δάκρυα μου, ασπίδα

Θρηνώ αυτές τις μέρες

Κλαίω για έναν εαυτό βουτηγμένο σε αμαρτίες

Δεν ανθίζουν οι πασχαλιες εδώ, να πας αλλού

Που φροντίζουν, που μάθανε να ξεπερνάνε

Πενθω τόσο βαθιά που κάποιος λίγο αφελής

Θα με βάφτιζε πιστή.

Έμαθα για την συγχώρεση όταν ήμουν μεγάλη για να συγχωρεσω

Και όχι από Θεο.

Σε ποιον πατέρα να δείξω τον εαυτό μου και να μην ντραπω;

Τίνος άντρα τα χέρια να φιλήσω για να με στείλει στον παράδεισο;

Πόσο τη γη να γονατίσω;

Μονάχα προσεύχομαι με δικες μου προσευχές όταν είμαι στα καλά μου

Να μην ξανά έρθουν

Παρακαλώ να μην ξανα έρθουν

Γιατί μου υπενθυμίζουν

Εσύ δεν είσαι εκείνος

Ο μυστήριος τύπος που μου λες "γράψε κάτι"

Και γω με τα ματια κλειστά σε εμπιστευομαι τόσο 

Που παιρνω το ρισκο και σε κάνω δικο μου ποιημα, να το διαβαζουν οι ασυμβιβαστοι.

Οπως είσαι εσύ, ίσως και γω

Καταφερνω να ερχομαι σε απολυτα τελεια συγκρουση με τον ηχο της φωνης σου ενώ περιγράφεις το τι είσαι

Φέρνω σε εκεινη την περίπου νευρικη κινηση των χεριων σου καθε φορα που μιλας για κατι που σ αρεσει 

Αλλά φοβάμαι εκεινο το φιλτρο που τοποθετεις καθε μερα στον καφε σου

Φοβάμαι εκεινο το φίλτρο που τοποθετείς κάθε μέρα στο τσιγάρο σου

Γιατί μοιαζει πολυ με τον τροπο που με ακουμπας, σχεδόν αναγκαίο.

Αλλά είσαι εσύ, εκείνος ο μυστήριος τύπος

Που θυμάσαι να γεννήθηκες έναν Αύγουστο με χιόνι

Και σχεδόν παιδικά σε ρωτάω " ήταν εκείνος ο Αύγουστος;"

Γιατί πιστεύω δυνατά στα παράδοξα

πνίγομαι απ την τοση αποδοχή

καθώς μου λες πως τα μαλλια μου 

Μου λες να προσευχηθώ

Σε όποιον Θεό εγώ θέλω

Μα η πίστη μου, στάχτη

Ανοίγω τα μάτια μου για λίγο

Θέλω απλά να σε απομακρύνω.

Δεν φταις εσυ

Παλι αλλαζω χρονε. 

Εχω σταματησει να γραφω οπως παλιά αλλα τωρα ισως και να πρεπει.

Το ωφειλω σε ολα αυτα που καποτε ειχα την πολυτελεια να νιωσω 

Ο χρονος που περναει μυριζει φυλακη 

Οπλα, βια, φοβος 

Ειμαι αθωα! 

Κοιταζω μονο τα ματια

Και δε δεχομαι φυλακη, περα απο εκεινη που καταδικαζω εγω τον εαυτο μου, 

Μοναχη μου

Και ισως αυτο να με κανει υποπτη

Μου χρεωνουν το εγκλημα που εκανε η μανα μου σε μια αιθουσα αποστειρωμενη.

Να! Σαν το αυριο.

Μπλε φως και τρεχω

Σκουρα ζωη και μενω

Για ενα καλο που εμβολιμα κατεχω

Για μια ελευθερια που ποτε δεν εμαθα πως μοιαζει

Μην πεις ‘’χρονια πολλα’’ φετος 

Θέλω χρόνο να θρηνήσω

Τη νεκρή ικανοτητα μου

Κοιμούνται οι άνθρωποι!

Έμελλε σε εμένα να ζήσω και να δω

Την διαδικασία καταστροφής