Lisoda kaayo. Tanang lihok nimo bantayan. Ang mismong ikaw di madawat sa ilang mata og kasing kasing. Ang imong mga sayop himoong butang para ijudge ka hangtud sa mamatay ka. Ikaw naningkamot ka og dawat sa imo kaugalingon pero ang ubang tawo naningkamot sad og paremind nimo og unsa ka kamaot og way angay na tawo, pagkaanak. Kusog kaayo mag point out sa mistakes og stupid decisions nimo pero wa sila kahunahuna sa ilang life. Feel nila mocking about your stupid decisions, kay makafeel nila they know better and you are stupid. Wa sila kabalo na ikaw, maskin sige kag smile, gibungkag nila imong kasing kasing. Usahay ray ganahan namo, WARM ACCEPTANCE. Pero lisod kaayo na ihatag nila kay feel nila bogo najud ka. Ikaw na tawong lisod moexplain og gibati, mamisinterpret ka. Mao mopalayo nalang ka. Maghimo nalang kag mask para di ka nila mailhan kay mao lang gihapon, di nila madawat ang tinuod na ikaw. Giinsulto nalang ka para kunuhay makat-on ka. Pero dili. Gihinayhinay nuon ninyog patay ilang hope for better days. Why bitter? Why bitter mo sa pagkaselfless, pagkabubbly sa uban? Why ikasakit ninyo na malipay sila sa ila decision? Naningkamot sila na di makapasakit og tawo pero ngano dali ra kaayo ninyo sila pasakitan? Tuo mo kanang inyong kamaldita na tinambagan makaokay nila? Wala ka kabalo. Wala ka kabalo sa ila kasakit day by day. Wala ka kabalo jud. God. Kung di palang na strong nang giing-ana ninyo, hagbay na ng gapakamatay.
