wanderer

Амьдрал үнэхээр л надад учир гэгчийнхээ үзүүрээс бариулахгүй гэж их л хичээж байх шиг.

Бүхнийг мэдээд ч байгаа юм шиг хэрнээ алдаад л байх юм. Өсвөр насны хүүхэд биш дээ жаахан ноцтой амьдралаа авч үзээч гэсэн бодолтой сэрлээ ч эргээд л нулимсаар дэрээ норгон өөрөө өөрийгөө эм уулгаж унтуулах гэж хичээсээр.

Бодно.. бодно, тэгээд ахиад л бодно. Өнгөрснөө дурсана, алдаагаа нягтлана, гэхдээ бас гунигаар хучуулна. Хагарсан хэлтэрхий ахин шарх сэдрээхэд, уйлахаас өөр юу ч хийж чадахгүй өөртөө ахин гутрана. Ахиад л. Намуунаа ахиад л. Уншсан мөрөө ахиад уншаад л байдаг шиг ахин дахин нэг газраа бүдэрсээр. Урагшлаагүй юм уу гээд харахаар яалт ч үгүй хөлний мөр тод хойно харагдна. Энэ хүртэл яаж алхсанаа яагаад мартсанг нь сануулъя гэхээр зориг хүрэхгүй.

Бүх гомдлоо хэлээд, бүх цөхрөлөө тайлбарлаад, зүгээр л энэ их ачаа мөрөн дээр минь байгааг анзаараад өгөхийг гуйгаад, үнэндээ нэг алхам урагшлах хүртэл надад ямар хэцүү байдаг тухай ойлгуулахсан. Миний үлдээсэн мөрийг хар л даа. Чинийхаас илүү гүн шигдсэн байгааг анзаараач дээ.

Инээд бүхэн үргэлж жаргалтай байдаггүй ч нулимс бүхэн минь үнэнээс үнэн байсан шүү дээ. Бүгдийг болгож байгаа юм шиг хэдий ч болгохын тулд яах уу гэдэг бодолд идэгдэж, үүндээ түгшин явдагийг чи мэдээгүй. Дотор өрнөж буй зөрчлийг чамд би харуулаагүй. Амьхандаа хамгаалж байна гэж эндүүрч.

Ахиад уу? Ахиад л. Ахиад л бодогдоод. Яагаад … ганцхан үгэнд бүх зүйл шийдэгддэг шиг, ганц л харц. Гэхлээ л яагаад?

Үнэ цэн хаана нуугдчихав. Байгааг нь мэдрээд байхад.

Намуунаа, чамд баярлалаа. Бүдрээд, ахиад бүр дэрвэж нисээд, амаараа шороо үмхээд, балын амтанд бялуураад л …

Аргагүй л байж дээ. Ойлгох шиг. Мэдрэх шиг.