Quae nocent docent

İnansaydım, bir ömür beklerdim seni. Ve İnan, saydım bir ömür geçti beni sevmeyeli.

Çok nankörlük gördüm, oldu beton gibi gönlüm

Bazen çok korkuyorum, duvarda gölgelerden. Kaçmayı bilmiyorum, bazı kelimelerden

Gözlerin gözlerime değince felaketim olurdu, ağlardım

Kırdığın kalbin sahibine iyi bak. Yolun bir gün muhakkak ona çıkacaktır.

Biraz tansiyonum düşmüşse, biraz kalp ağrısı çekmişsem ne olmuş?

Sanırım ıssız adama aşık oldum. Gülsün artık yüzüm be ❤️‍🩹

Artık eskisi kadar cömert değilim, ölmemi isteyen ölsün.

Beni bulamazsan üzülme, eşyalarımı bulacaksın. Kestiğim saçları, aştığım yolları, işlediğim heykelleri bulacaksın. Ve göreceksinki binlerce yıl öteden, parmak izlerimiz değecek birbirine...

Yazdığım son şiir öldü, şair ölmedi mi

Çoktandır tükenmişiz.

Eski beni nerede ve nasıl kaybettiğimi hatırlamıyorum. Sadece bir akşam vakti balkon serinliğinde otururken geldiğim tüm yolların bana ne kadarda uzak olduğunu gördüm.

Sessiz kalmaya ihtiyacım var. Yalnızlığı senle özledim, uzak dur bana yeter.