Tilki

Sen ağlama nazlı bebeğim.. her şey için... Yasla elini göğüsüme şimdi, dinle içimdeki fırtınayı bak o güzel gözlerinle kalbimin en derin en karanlık yerine.. Aklımı yitiriyorum tek bakışınla ahh.. benim ateş parçam.

Titriyor sesin bana değince, kırık dua gibi dolanır dilimde dudağında yarım kalmış cümleler.. sar beni sussun hepsi birden..

Aslında yalnızlık tek kişilik derler, ama mezarlarda çok sessizdir çok kalabalık olmalarına rağmen..

Sesler vardı öncesinde gülüşler, kahkahalar hâlâ kulaklarıma doluyor sesin, dudakların kenara kıvrıldığında oluşan çukurlar, göz pınarlarına vuran ışık hüzmeleri bana hep yaşadığımı hissettirirdi.

Şimdi soğuk bir mezarlığın başındayım.

Bir taşın üstünde ki ismine bakıyorum ardında gülüşlerini yaşatıyorum. Kahkahaların zihnimin içinde yankılanıyor yüzün beliriveriyor bir anda.. sahi, sen en çok bana severdin gülümsemeyi...

Öpemiyorum şimdi o güzel gamzelerinden, bakamıyorum koyu harelerine, dokunamıyorum sıcacık tenine, çekemiyorum o güzel kokunu içime, öyle bir acı ki bu.. öldürmüyor... Ama yaşatmıyorda.

Bedenim mezarlığının önünde, diz çökmüş vaziyette, ruhum yere serildi çoktan perişan hâlde. Hatırlıyor musun o günü? Hani diz çöküp benimle evlen diye ağladığım günü.. sen hem gülmüş hem üzülmüştün, göz pınarlarında biriken yaşları parmak uçlarınla yok etmiş boynuma atlamıştın..

yüreğim sızlıyor güzelim, yüreğim parçalanıyor sevgilim..

şimdi mezarının başında umutla gelmeni bekliyorum. gene boynuma atlayıp sıcaklığınla beni sarmanı, beni sevdiğini fısıldayıp gözlerime aşkla bakmanı, dudaklarımı öpüp bana nefes olmanı, gülüşlerin de can bulmayı istiyorum.

Kokunun ciğerlerime dolmasını, tenini avuçlarımda hissetmeyi sende kendimi kaybetmeyi, ve yeniden bulmayı istiyorum.

Gel sevgilim. N'olur Gel ki nefes alabileyim.

Öylece külle dönüşüyorum git gide.

İçimde bastırmaya çalıştığım bir öfke, giderek taşıyor, giderek büyüyor her gün, anlatıyorum anlamıyorlar susuyorum anlamıyorlar.

Ne yapmalı kalbimi söküp avuçlarına mı bırakmalı?

O zaman görebilecekler mi yalnızlığımı, çaresizliğimi, acı mı ?

Söyleyin onlara kanımda boğuluyorum.

Çırpınıyorum bağırıyorum, sesimi duyan yok mu! Bana yardım edin! Yardım edin bana! N'olur duyun sesimi, burdayım.

Kimse yok.. hiç kimse. Derin bir nefes çekiyorum ciğerlerime nefesim boğazımda düğümleniyor, aldığım nefes bile ağır geliyor bana yutkunamıyorum. Kendi pisliğimde boğuluyorum.

Hayır. Benim olmayan, bana ait olmayan bir pisliğin içindeyim. Ve her kimse bunu yapan, onu kendi ellerimle öldüreceğim bulduğum zaman.

Kan içinde ellerim.. içim de öldürdüğüm herkes ve her şey gözlerimin önüne serili.

Ama... Bu kan benim. Bu benim kanım.

Ayaklarımın dibinde ki ıslak, koyu kırmızı sıvıya düşüyor irislerim kan öyle çok ki, Bir adım geri yalpalıyorum titreyerek, kendi yansımamı görüyorum..

Hayır. Bir canavarı..

Gözlerimi kaldırıp karşıma baktığım da onu görüyorum.

O..

Korkmuş, ürkmüş, titreyen küçücük bir beden. Gözlerinden yaşlar süzülüyor dudakları titriyor, gözlerimin içine bakıyor. sonra kulak zarımı yırtan kalbimi parçalayan hıçkırıklara dönüşüyor ağlayışları.

Nefesimi kesiyor, içimi parçalara ayırıyor.

Küçücük bir kız çocuğu. Titreyen uzuvlarımın bedenimi daha fazla taşıyamayacağını anladığımda yere dizlerimin üstüne çöküyorum. Elimi uzatmak istiyorum onu sarıp sarmalamak, öpüp saçlarını okşamak, "her şey, geçecek." demek istiyorum. "Bitecek söz veriyorum." demek istiyorum. "Özür dilerim, ağlama...." Demek istiyorum..

Ama yapamıyorum, ne elimi uzatmaya yüzüm var ona, ne de gözlerine bakmaya. Utançla başımı öne eğiyorum, bedenim kıvranıyor konuşmak bir şeyler söylemek için çabalıyor.

Ama yapamıyorum, konuşamıyorum. Çırpınıyorum, Dudaklarımı aralıyorum, bir şeyler söylemek istiyorum ama sesim kulaklarıma ulaşmıyor, bir anlam ifade etmiyor, anlaşılmıyor.

Karanlığın içinde ki o son ışık hüzmesi de yitip gidiyor. görmüyorum şimdi ne sizi, ne kendi çaresizliğimi.

Sonra birden bire.. ansızın, Bir sıcaklık hissediyorum tenimde, o küçücük titrek nefesi yüzüme vuruyor, gözlerimden bir yaş süzülüyor, kanıma karışıyor.

O narin, sıcak bedeniyle karşımda duruyor, gözlerime bakıyor, beni görüyor, beni duyuyor.. beni anlıyor. Yüzümü kaldırıp gözlerine bakıyorum, yansımam da kendimi görüyorum kalbimde bir yangın başlıyor, Biri sanki kalbimi avuçlarının içine alıp var gücüyle sıkıyor.

İnce Kollarını boynuma sarıyor sanki hiç gitmeyecekmiş, hep orada olacakmış, beni bırakmayacakmış gibi o küçücük bedeniyle beni sarmalıyor.

Sonra o ses... O ses kulaklarıma ulaşıyor. Titreyen, cılız, ürkek bir ses...

Senden uzaktayım bugün. Kilometrelerce..

Yeni bir hayata başladım burada, basketbol oynuyorum hâlâ, baya geliştirdim kendimi..

Pff zaten iyiydim aslında.. mutlu muyum? Belki.

Acım daha az en azından. Bazen seni düşünüyorum.. ne yapıyorsun şimdi mesela?

Neredesin, kiminlesin, ne yapıyorsun bilmiyorum.

Bilmekde istemiyorum aslına bakarsan.. hayır yalan söyledim, istiyorum.

Ben.. ben iyiyim galiba, daha az acıtıyor artık, mutlu değilim ama yaşamaya çalışıyorum bir şekilde. münavir var yanımda ona sarılıyorum o iyi geliyor biraz, o da seni özlemiş öyle söylüyor..

Dedemle daha iyi anlaşmaya başladık gibi.. bazen gülümsüyor bana, yüzünde ki çizgiler belirginleşiyor daha tatlı kılıyor onu.

Her neyse...

insanlar silikleşmiş giderek kaybolmuş.

Düşünüyorum... O anlarda gerçekten mutlu muydum? Yoksa sadece kırık bir maske mi takıyordum?

-Kibrit:

Hayatımda ilk kez birisi bana,

"Kendine çok dikkat et," dedi.

Anlamış onun kalbini taşıdığımı herâlde.

Rastegele, yürürken aklına geleyim.

Sızlasın için.

Zaman sen olmayınca geçmiyor.

Sen olunca da yetmiyor.

Üşüyorsan söyle, seni bir kat daha seveyim.

Bak! Papatya mevsimi geldi.

Mevsimlerden papatyayı severim, sonra seni.

Sonra yine seni...

Ve hep seni...

...

Bazen sadece yorgun oluyor insan.

Ne küs ne yalnız ne de âşık...

Ama sen yine de gitme.

Gidersen peşinden gelmem ama kalırsan bu masalın sonunu birlikte öğreniriz.

Meğer ne çok canı yanarmış insanın, baktığı yerde göremeyince görmek istediğini.