Aras

Vreemd hoe een woord niets kan zeggen Vreemd hoe een nietszeggende stilte alles kan verwoorden In gedachten vertel ik je hele boeken In een app stuur ik je halve verhalen In het echt verzwijg ik je wat mijn hart uitschreeuwt Brengt een woord je nu dichter bij mij of net verder af? Verdooft de stilte je? Of verstijf je na mijn oorverdovende schreeuw? Stil zoek ik troost in je armen en luidkeels zal je weten wat ik bedoel Tot de stilte luidkeels weet Dat de schreeuw geen antwoord meer is... en luistert naar het fluisteren van mijn eigen hart: Ik ben wie ik ben, niet wij jij denkt van mij te maken. Laat me los. Geef me mijn eigen stem weer. En in dit fluisteren vind ik de grootste schat, mijzelf en met een stille kreet van pure vreugde Weet ik, Ik ben er weer dansend op de stille tonen, die klateren door mijn hoofd. En wie de tonen hoort, klatert rustig mee in het nu En later, ik weet het zeker, Hoor ik nog steeds mij En jou, die warmte en liefde bracht, Soms alleen Soms in duet En later, ik weet het zeker Sterft de valse noot een stille dood Gans alleen Nooit met mij En later, ik weet het zeker Klinkt mijn mooiste duet Sprankelend, luid in zijn zachtheid En ik, ik zal nog steeds ik zijn In een zachte schreeuw en In een oorverdovende stilte Gewoon ik, prachtige ik