The Happy Escape

Gucci is nooit mijn favoriete modehuis geweest. Ik had er niets mee en ook niets tegen. Het was een beetje te flashy, te jetset. En ja dat doet het leuk op een jacht in St. Tropez, maar niet in het Vondelpark. Maar toen was daar Alessandro Michele, die in 2015 werd aangesteld als nieuwe creatieve designer. Michele gooide het hele roer om en ik werd fan. En ik denk vele met mij, want ik zie die de shirtjes en sweaters met de typische Gucci print regelmatig voorbij komen. De nieuwe collecties zijn kleurig, een beetje back in the days en lekker quirky. De tassen vond ik maar zo zo, maar doe me nu maar zo’n velvet exemplaar in elke kleur plus dat lekkere roze muiltje van hierboven. En zo spreekt Michele een hele nieuwe doelgroep aan. Gucci is back in track!

Ik ben geobsedeerd door deze tatoo. Laat dit nou net mijn lievelingstekening van Picasso zijn! Voor de liefhebber, dit is een portret van Francoise Gilot, één van Pablo’s vele schatjes.

Ik weet het, ik was lyrisch, want ja het waren er 1000! Ja idd, waren. Een beetje inspiratieloos ben ik en teveel bezig met “zullen ze het wel leuk vinden.” Ik geloof dat dat nou juist niet de bedoeling was, want was het niet dat ik het zelf juist leuk moet vinden? Ik vind het lastig, want soms voelt het als random iets posten omdat ik moet posten en ik eigenlijk helemaal niets leuks te posten heb. Dat je je fotogalerij doorgaat, zo van kunnen we nog iets leuks vinden? En eigenlijk vind ik dat dus strontvervelend. Er ontstaat een soort druk, want je moet posten anders haken er mensen af, maar die haken ook af als je inspiratieloos gaat zitten posten. Dat merk je toch een beetje. Hoe vaak zie je niet weer datzelfde strandje voorbij komen waar die chick driekwart jaar geleden was? Precies, zij heeft waarschijnlijk ook even niets te melden.

Het is lastig, want ik ben perfectionistisch en dan is het soms moeilijk iets “leuk te houden” in plaats van er een wereldmissie van te maken. Dat resulteert helaas wel eens in teleurstelling en het idee dat mensen het niet leuk vinden, want ja er zijn er toch 20 afgehaakt. En naar mijn eerste Instra story keken 40 mensen en naar de tweede 32. Was de eerste dan al niet boeiend genoeg? De kunst is dan om het niet persoonlijk op te vatten, wat ik dus soms lastig vind. Maar uiteindelijk gaat het er toch om dat jij het leuk vindt om te doen, ongeacht wat de buurvrouw ervan vindt.

Je zal me wel een sukkel vinden, maar ik heb 1000 volgers op Instagram! Precies 1000! En daar ben ik f*cking blij mee. Zo blij dat ik elk uur check of ik ze alle 1000 nog steeds heb.

1000 is voor Insta begrippen eigenlijk helemaal nog niet zoveel, maar voor mij is het toch best wel iets. Ik ben dat account begonnen omdat ik mensen wilde inspireren, zoals ik dat elke dag ervaar. In mijn directe omgeving lukte me dat niet echt en dat maakte het dat ik me soms een buitenbeentje voelde.

Belangrijk in het leven is, dat je gelijkgestemden zoekt. En hoe raar het ook klinkt, die heb ik ‘online’ dus gevonden. Maar ook ineens in mijn directe omgeving. Het gaat toch om het openstellen van jezelf.  Dit account zegt heel veel over mij, hoe ik in het leven sta. Ik plaats alleen datgene dat ik leuk, mooi of whatever dan ook vind. Dat dat gewaardeerd wordt, doet me dus gewoon wel wat. Er zijn heel veel andere mensen die zich schijnbaar in mij herkennen en dat vind ik een speciaal gevoel. Inspireren en delen is het enige dat ik wil.

Ik ben een dromer en misschien is het niet altijd realistisch wat ik denk, maar ik vind dat veel mensen best wat meer van deze eigenschap kunnen gebruiken. Want zouden we de wereld nou niet een klein beetje mooier maken als we allemaal een beetje blijven dromen?

Ik ben vaak verliefd. Niet op mannen, want ik heb maar één grote liefde, maar op tassen. Hier, ik geef het toe, ik ben een tassenfetisjist! En dan niet een tas van de Zara, maar de allejezus dure variant daarvan. Lekkere hobby kan ik je vertellen.

Het begon met mijn Marc by Marc Jacobs tas. Op slag verliefd was ik, maar ja wel € 400,- dus daar moest ik even over slapen. Ik heb er anderhalf jaar over geslapen, maar de tas kwam nog steeds voor in mijn dromen. Toen ik met moeders naar Parijs ging heb ik hem gehaald en nu 4 jaar later draag ik hem nog steeds met alle liefde. De cost per wear dus wel waard he.

Daarna een grijze baby van See by Chloe. Ik zag hem in De Bijenkorf. Mini klein beetje duurder dan de Marc. Maar ja als je eenmaal begonnen bent met het strooien van geld, echt die portemonnee wordt steeds sneller getrokken hoor. Voor deze tas had ik dus ook een wat kortere bedenktijd nodig.

Maar toen begon het echte werk: de Trio Bag van Céline. Ooh man, twee jaar heb ik erover gedaan, slapeloze nachten. Even vasthouden en weer vragen hoe duur ze was (geloof me de prijs steeg in die twee jaar als een malle, maar goed). Ik had wel al vastgesteld dat het de bordeaux rode werd. Maar ergens kon ik het niet over mijn hart verkrijgen. 850 hele Euro’s! In Afrika hebben kindertjes...........ooh shit laat maar.

Ik was met de boyfriend in Barca en daar hebben ze een Céline winkel. Voor ik het wist had ik de Trio gekocht. Out of the blue. De boyfriend zoenend alsof hij zijn creditcard had getrokken (uiteraard niet het geval, hij is niet koekoek). Célientje heet ze en ze is prachtig. En ja je hebt gelijk ik ben wel een beetje koekoek.

Ik vind het enorm leuk om nieuwe plekken in de stad te ontdekken. Dit keer pakte ik mijn fiets en ging ik naar Oost. Ik kom hier niet vaak, behalve als ik een vriendinnetje bezoek. Zonde eigenlijk, want Oost is dus blijkbaar superleuk.

Lunchen deden we bij Bar Botanique in de Eerste van Swindenstraat. Deze toko stond al lang op mijn verlanglijst en niet omdat ik gehoord had dat het eten zo fantastisch is, maar omdat het interieur zo mooi is. Gelukkig bestaat er zoiets als Insta en had ik dat natuurlijk zelf ook al gezien. Ik moest uiteraard ook! Nou ja niets gelogen zoals je kunt zien. Het staat vol met planten, dus botanisch genoeg en de groene muren worden afgewisseld met roze exemplaren.

Gelukkig was het eten ook lekker en goed betaalbaar. Het is populair, maar gelukkig ruim en dus hoef je niet te vechten om een plekje. Als je het mij vraagt een pareltje en zeker voor herhaling vatbaar. Al is het alleen maar voor de mooie plaatjes.

Tweede stop was All the luck in the world. Een concept store in de Linneausstraat. Een tip, neem in ieder geval je pinpas mee, want ALLES is leuk. Van sieraden tot kinderspulletjes en meubeltjes. Je kunt er dus ook lunchen en an die arbeit met een kopje koffie. Volgens mij is het allemaal nog biologisch enzo ook.

Maar nu het toppunt: mag ik een enorm applaus voor deze briljante roze muur?! Ik viel met mijn neus in de boter want hij was dus pas gemetamorfoosd. Het meisje wist te vertellen, dat de kleur van de Gamma komt en ‘Bougainville’ heet. Rennen naar de bouwmarkt dus, maar ik zou dus eerst en langs deze store gaan. Je zult niet teleurgesteld zijn.

Deze twee vond ik toch wel de ontdekkingen van de dag, maar ik wil ook nog even wat eervolle vermeldingen doen:

- Javastraat: heel erg multi-culti. Turkse groentenboertjes worden afgewisseld  met hippe concept stores. De straat is gezellig en doet energiek aan met een divers publiek en verschillende kleine terrasjes. Ik had een beetje een vakantie gevoel, wat waarschijnlijk het gevolg was van deze buurt in combinatie met de eerste lenteachtige dag.

- Bedford Stuyvesant: American Coffeebar met een fijn en zonnig terras midden in de Javastraat. De toko doet artistiek aan door de muurschilderingen en turquoise wanden, beetje de Brooklyn, New York style. Fijne plek om even met de laptop aan die arbeit te gaan. Ook zijn zij de enige plek in Europa die koffie van de Brooklyn Roasting Company serveren. En er is uiteraard taart!

- Hartje Oost: concept store in de Javastraat. Je kunt er koffie drinken, lunchen maar dus ook shoppen. Wel smal,dus je zit snel op iemands neus tijdens je zoektocht naar nieuwe oorbellen.

Ergens in California hebben ze Creme & Sugar (@cremeandsugaroc) en daar hebben ze, houd je vast, een unicorn hot chocolate! Geobsedeerd ben ik sinds die tijd. Het was dan ook hallelujah, toen ik ontdekte dat er in Amsterdam ook een toko zit waar ze zo knettergek zijn als ik: The Corner Bakery. Wekenlang heb ik erover gedroomd en zondag was het zover. Ik hoefde vriendinnetje Emma uiteraard niet te overtuigen, wij delen dezelfde passie voor suiker en eten.  

Eenmaal daar aangekomen, daalde mijn enthousiasme. AF-GE-LADEN! Ik zag ze buiten al opgesteld staan in rijen van 10, mijn god. We kregen dus een plaatsje op de wachtlijst. Je hoort het goed op de wachtlijst voor een ontbijtje. De laatste keer dat ik dat deed, was in Rome in een prachtige straat en niet voor een ontbijtje. Eenmaal een plekje bemachtigd, zat ik in de vensterbank, zo ongeveer twee meter boven Emma uitstekend. Die ik overigens niet kon verstaan, want we zaten in de neus van twee andere meiden waarvan de één nogal duidelijk te verstaan was en aan de andere kant stonden nog meer fans die wilden zitten. Ik ging er serieus bijna sterretjes van zien. Goed de hotchocolate.....nou of ik ben scheel of die was er niet. Het werd in ieder geval een milkshake dan en pancakes. De milkshake was top, de pancakes prima maar niet bijzonder, maar hé er zat fruit bij en we hadden de vitamientjes weer binnen.

Einde van de rit had ik spierpijn van het zitten, geen stem meer en zat ik ver boven mijn irritatiegrens. Een tip dus, twee eigenlijk, of niet gaan op zondag of reserveren. Het is heus leuk en lekker, maar al dit gedoe vond ik het niet waard. Een beetje gedesillusioneerd dropen we af.

Bij deze wil ik graag een ode aan Jeroen Krabbé brengen. Jeroen is namelijk sinds een tijdje op zoek en wel naar Pablo Picasso. Tevens de titel van zijn programma, “Op zoek naar Picasso”. Jeroen is namelijk niet lullig en egoïstisch geweest, maar hij neemt ons allemaal mee in zijn zoektocht. Sinds Jeroen deze reis met ons deelt, zit ik elke donderdagavond aan de buis gekluisterd. 

Jeroen rijdt voornamelijk door Parijs (kan al niet meer mis gaan) en laat ons het idee geven, dat we allemaal op de achterbank zitten van die rode Volvo. Ik weet niet, of ik ooit iemand zo gepassioneerd over iemand anders heb horen kletsen. Jeroen zorgt ervoor dat ik om 22.00 uur ‘s avonds naar de bibliotheek wil rennen om heel veel te lezen over Picasso. Het is niet zo dat ik een enorme kunstkenner ben, ik bedoel ik heb vorig jaar pas voor het eerst het Rijksmuseum aangetikt, maar ik wil alles weten. Waarschijnlijk krijgt Jeroen dat ook voor elkaar als hij op zoek gaat naar Pipo de Clown. 

Sinds wij een kijkje in het leven van Pablo krijgen, weten we dat hij zijn dagen vooral vult met het verslinden van vrouwen, maar hallo dat levert wel wat op hé. Zo zien we hierboven een tekening van Francoise Gilot. Nou ben ik die nog niet tegengekomen bij Jeroen, dus dat zal dan wel de volgende zijn. Krijg nou wat, ik heb de cliffhanger opgelost! Voor deze reeks kon ik nog geen titel van een van Pablo’s schilderijen noemen, nu wil ik ook naar Le Bateau Lavoir.

Lieve Jeroen, ik vrees dat deze reeks op zijn eindje loopt. Aan al het goeds komt een einde. Nou zag ik dat je Vincent van Gogh ook al een keer gezocht hebt, dus ik kan nog even voort. Wie ga je volgende keer zoeken? Matisse, Rembrandt, Warhol? Als ik een suggestie mag doen, ik vind Dali wel een leuke. Anyways, veel uitmaken zal het me niet. Ik zit weer klaar!

Ik ben lichtelijk Instagram verslaafd. Maar liefst twee accounts heb ik. Eén is een privéaccount waar ik gezellige plaatjes post van mij met vriendinnen/ vakanties/boyfriend en waar ik mensen volg waar ik oprecht in geïnteresseerd ben (oftewel, ik wil die schoenen en tas ooooooooooook!). Het andere is een hobbyaccount, omdat ik graag plaatjes met roze attributen/glitter/bloemen met andere sufneusjes deel. Op dit account ga ik richting de 1000 volgers. Voor Insta begrippen nog steeds niet veel, maar hallo als je ze allemaal voor de deur zou zetten, zou ik me toch echt wel een f*cking rockstar voelen.

Maar Instagram is niet altijd hallelujah. Laat ik mijn frustratie even delen, dat overigens het hobbyaccount betreft. Drie kwart jaar heb ik alleen maar plaatjes gedeeld waar ik zelf niet in voorkwam. Toen ik op de Filipijnen was, wilde ik een foto op mijn privé account zetten, maar had deze dus per ongeluk op mijn @mademoisellemagnolia (dit is mijn dromerige alter ego) geplaatst. Paniek in de tent! Ik wilde een beetje mysterieus blijven. Maar goed, de types vonden het leuk. Mandy op het strand deed het goed, dus ik gooide er nog een tegenaan en nog een. Maar er komt natuurlijk een punt, dat je niet zoveel likes krijgt. En dat is natuurlijk al niet leuk als het een roze huisje betreft, maar het is al helemaal k*t als het een foto van jou is, althans van jouw hoofd. Ik vind het namelijk helemaal niet makkelijk een foto van mijzelf in mijn up op Insta te knallen. Sterker nog, ik twijfel eerst een half uur en vaak haal ik de foto er weer af als deze al op Insta staat. Anders is dit overigens op mijn privé account. Een groot deel van deze volgers vindt mij in persoon al leuk, dus op mijn foto’s ook. Zo simpel werkt het.

Even terug naar mijn dromerige alter ego. Ik volg dus een heleboel meisjes/vrouwen en zie dus ook een heleboel selfies. Er is iets dat ik me afvraag. Zouden al deze vrouwen het zichzelf ook zo aantrekken als ze voor een bloemenstruik 120 likes ontvangen en voor een foto van zichzelf maar 50? Dat ze erover nadenken de foto eraf te halen, als het aantal likes niet verder reikt dan 25. Want dat is wat ik doe. Ik trek het mezelf aan en dat irriteert me mateloos. Wil ik dan zo graag leuk gevonden worden door anderen? Ook als ze me helemaal niet persoonlijk kennen? Ik bedoel, ze weten dat ik van cappuccino houd, maar niet waar ik mijn geld mee verdien. Waarom is het dan toch zo belangrijk? De bevestiging denk ik. Vrouwen willen nou eenmaal leuk gevonden worden door andere vrouwen.

Begin een blog, zei ze. Hoho ff terug, wat?! Schrijf een blog! En houd je vooral niet bezig met wat andere mensen leuk vinden of dat jij denkt dat ze leuk vinden, maar puur wat jij leuk vindt. Je eigen plekje waar je je ei kwijt kunt...

Toen ik nog geen rimpels had en mijn been nog in mijn nek kon leggen, begon ik een blog. Of nou ja, laten we het beestje maar gewoon bij de naam noemen, een pagina met vooral plaatjes en foto’s. Vol overgave wel te verstaan, maar zoals wel vaker met mijn plannen gebeurt, was ook dit idee met de noorderzon vertrokken. Misschien was ik niet overtuigd, iedereen heeft een blog tegenwoordig, waarom zouden mensen die van mij dan leuk vinden? Waarschijnlijk ontbrak het ook aan een uitgestippeld plan. Beetje een terugkerend liedje. Jaja, we’re gettin’ personal now.....het was kansloze onzekerheid, ik weet het. Goed de onzekerheid is nog steeds niet mijn BFF, maar hé ik heb nieuwe doelen (en dus een guru die me een mini beetje bij helpt daarbij ;-)). Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Met een nieuwe naam uiteraard, want met (ja pak het teiltje er maar bij) LovePeaceLuck komen we op 34-jarige leeftijd ook niet meer weg. The Happy Escape it is! Iedereen heeft een plekje nodig om eruit te pleuren wat kwijt moet, pardon my French uiteraard, dus ik bedoel laten we er dan wel meteen een gezellige plek van maken. Kortom wanneer de dagelijkse beslommeringen je strot uit komen, je gedachten als een malle gaan wat resulteert in sterretjes a la Snapchat filter en je denkt dat je de enige sufneus bent die hier regelmatig last van heeft, I got your back!