Fajny film wczoraj widziałam ...

The Angriest Man in Brooklyn. Choleryk z Brooklinu. USA, 2014.

Ostatnio rzadko zdarza mi się płakać na filmie, ale tym razem się popłakałam … Może dlatego, że był to jeden z ostatnich filmów z udziałem wspaniałego Robina Wiliamsa, może dlatego, że aura taka, a może dlatego, że film był po prostu wzruszający. Historia całkiem zwykła jak na film - Henry – zdziwaczały nerwus i choleryk, dowiaduje się, że jest nieuleczalnie chory. Traf chce, że lekarka, która go bada ma akurat zły dzień i diagnozuje, że Henry’emu zostało 90 minut życia. Kiedy pacjent wybiega ze szpitala, lekarka chce to sprostować, ale niestety nie będzie jej łatwo znaleźć pacjenta, który mając w głowie taką diagnozę postanawia, jak to w filmie bywa, pozałatwiać swoje sprawy. Jedną z nich, najważniejszą, jest wyznanie miłości synowi, odtrąconemu przed laty przez Henry’ego. Perspektywa zbliżającej się śmierci powoduje przemianę u ojca, który tak naprawdę bezgranicznie kocha syna i teraz bardzo chce mu to powiedzieć. Niestety na przeszkodzie staną nie tylko korki w mieście, niechętni taksówkarze, jąkający się sprzedawca, ale też szereg innych niespotykanych zdarzeń. Będzie nawet skok z Brooklińskiego mostu. Jak to się wszystko skończy dowiecie się na filmie, ale naprawdę warto go zobaczyć i przemyśleć, czy aby wszystkim zdążyliśmy powiedzieć, że ich kochamy …

Ten niezręczny moment That Awkward Moment, USA, 2014

Trzech przyjaciół: Jason, Daniel i Mikey mają mniej lub więcej udane związki z kobietami. Postanawiają jednak nie wiązać się już więcej, a prowadzić luźne, kawalerskie życie. Zawierają pakt, że wytrwają czas jakiś bez związków. Jak na złość jednak, los stawia na ich drodze same „kobiety ich życia” i nie sposób się od tego uwolnić. Panowie wchodzą w poważne związki, ale oczywiście między sobą grają nadal luzackich podrywaczy. Kiedy prawda wychodzi na jaw i kiedy kobiety zadają sakramentalne: „Co dalej z nami będzie” już nie są w stanie uwolnić się od związków, za to ich męski związek zostaje wystawiony na próbę. Historia średnio ciekawa, a i pomysł nie najnowszy. Zakłady i próby w związkach to już stary jak świat temat na srebrnym ekranie.

I kto jest większym głupcem? Głupiec, czy też ten kto za nim idzie.

Godziny. Wyścig z czasem. USA, 2013

 Całkiem nieciekawy film, który mógłby być ciekawy. To rzadkość pisać o kiepskim filmie, ale czasem trzeba. Film Godziny. Wyścig z czasem jest po prostu nudny. Historia niby ciekawa. Do Nowego orleanu zbliża się Huragan Katrina. Kobieta rodzi dziecko i umiera przy porodzie. Zrozpaczony mąż zostaje sam w opuszczonym szpitalu, aby ratować umieszczoną inkubatorze córeczkę. Brakuje prądu, więc inkubator jest zasilany baterią, którą przez prawie dwie godziny filmy kręci nasz bohater. Poza krótką wyprawą na dach, w celu namierzenia jakiejkolwiek pomocy i próbą uruchomienia radia, ojciec dziecka spędza długie godziny na wspominkach o zmarłej żonie i pokazywaniu zdjęć noworodkowi. Jest krótka wizyta złodziei, których nasz ojciec unieszkodliwia. Przy okazji zaprzyjaźnia się z psem. Poza tym nie dzieje się nic. Zmarnowany czas, a tytułowy wyścig z czasem, to nasz wyścig z czasem, żeby film już się skończył. Żenada.

O człowieku, który wyszedł przez okno i zniknął.

Pan Hoppy i żółwie. Dzięki pocałunkom można podrosnąć.

Dearbhla Walsh – niezwykle płodna irlandzka reżyserka seriali telewizyjnych (Dom grozy, Prawdziwa historia rodu Borgiów, Public Enemies, Dynastia Tudorów)wzięła się za prozę Roalda Dahla i co? I wyszedł z tego naprawdę uroczy film. Walsh wszczepiła w film kobiecość, wrażliwość i styl. To pierwsza moim zdaniem tak kobieca ekranizacja powieści mistrza pióra.

Pan Hoppy (w tej roli cudowny Dustin Hoffman) jest nieśmiałym i wrażliwym starszym panem. Jego cały świat to pełen kwiatów balkon. O kwiaty dba jak nikt inny na świecie. Ale Pan Hoppy ma też inna pasję …Tą pasją jest kobieta – jego sąsiadka Pani Silver (w tej roli niezrównana Judith Dench). Pan Hoppy kocha się od lat w Pani Silver. Od pierwszego momentu spotkania w osiedlowej windzie, obserwuje ją ze swojego ukwieconego balkonu. Dotychczas jego uwagę zaprzątały róże, petunie i groszek, teraz obserwuje inny kwiat – kobietę. Jego miłość, choć zapuściła już korzonki, nie wypuściła jednak pędu, bo pan Hoppy jest niezwykle nieśmiałym mężczyzną.

Pewnego dnia wydarza się jednak okazja zamanifestowania uczuć. Pani Silver ma inną pasję – jest to mały żółwik imieniem Alfie, którego Pani Silver bardzo kocha. Alfie ma krótkie nóżki, jak pan Hoppy i tak jak Pan Hoppy już nie rośnie … Pani Silver bardzo martwi ten fakt. Hoppy wpada na szalony pomysł. Kupuje 100 żółwi, w różnych rozmiarach i na specjalnie zmontowanej wędce spuszcza co kilka dni żółwie na balkon Pani Silver. Wcześniej zmyśla ukochanej historyjkę o beduińskim zaklęciu, które pomaga żółwiom rosnąć. Żółwik Alfie zaczyna rosnąc, ale nie za sprawą zaklęcia, które trzy razy dziennie powtarza Pani Silver, lecz za sprawą miłości Pana Hoppy’ego, który z narażeniem życia spuszcza na balkon Pani Silver kolejnych krótkonogich „gigantów”. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie złośliwy los, wścibski sąsiad i zbieg okoliczności. Jednak jak to w bajce, wszystko musi skończyć się dobrze.

Film o bajkowej scenografii, okraszony muzyką wielkiego Louisa Armstronga, z niewątpliwą atmosferą powieści Roalda Dahla stanowi wspaniałą i niezapomnianą filmową ucztę. Scenariusz do filmu napisał Richard Curtis, który ma na swoim koncie takie perełki jak „Cztery wesela i pogrzeb”, „Nothing Hill”, „To właśnie miłość” czy niezwykły film ostatnich lat „Czas na miłość”. Przez prawie dwie godziny znajdujemy się w innym świecie, świecie uczuć, tęsknot i niezwykłej wrażliwości. Szkoda, że tak krótko, bo dzięki temu filmowi, tak jak dzięki pocałunkom można trochę podrosnąć. Serdecznie polecam.

„Flatliners”, Linia życia – film, który nigdy się nie zestarzeje …

Po raz kolejny z chęcią obejrzałam film Joela Schumachera „Linia życia”. I to nie dlatego, że na planie filmu wybuchł słynny romans Julii Robert i Kiefera Sutherlanda i nie dlatego też, że na ekranie roi się od gwiazd, ale po prostu ten film jest dobry… w swoim gatunku. Pośród zalewu koszmarnej szmiry lat 90-tych, którą częstowało nas „kino grozy” to była prawdziwa perła. Bardzo ciekawy scenariusz, klimat i gra wtedy jeszcze początkujących, zdolnych, młodych aktorów, którzy dopiero zaczynali swoje kariery. Mamy tu początkującego Kiefera Sutherlanda, mamy długonogą Julię Roberts, Kevina Bacona, Williama Baldwina i Olivera Platta.

Joel Schumacher zaczynał od teatralnej adaptacji „Czarnoksiężnika z krainy Oz” i coś z klimatu pozostało. Schumacher urodzony w roku wybuchu drugiej wojny światowe nosi jak każdy jego rówieśnik piętno koszmaru. Wiele z jego filmów niepokoi, ale i zachwyca. To kino, które kryje „to coś” pod płaszczykiem hollywoodzkiego blichtru. Ci, którzy zachwycają się jego „Upiorem w operze”, czy dorównującemu mistrzowi grozy Hitchowi „Telefonem” często zapominają o „Linii życia”.

Peter Filardi – autor scenariusza między innymi do „Szkoły czarownic” i „Miasteczka Salem”, a także kilku odcinków przygód MacGyvera … przygotował scenariusz do filmu. Mamy zatem ciekawą historię, tajemnicze zdarzenia i zaskakującą pointę. Ten przejmujący dreszczem obraz jest jedyny w swoim stylu. Oto studenci medycyny poddają się dziwnemu eksperymentowi. Wprowadzając się w stan śmierci klinicznej, chcą poznać co dzieje się „po tamtej stronie”. Eksperyment wydaje się bezpieczny, bo po kilku minutach nasi bohaterowie wracają do żywych. Jednak jak to zwykle w filmach po powrocie czeka ich niespodzianka. Oto ożywają duchy przeszłości (zmarli, zapomniani, skrzywdzeni). To, co tkwi w psychice, pamięci, wyrzutach sumienia powraca i nęka. Młodzi lekarze będą musieli stawić czoła upiorom z przeszłości.

Wspaniały klimat i przeszywająca scenografia. Museum of Science and Industry na Shore Drive w Chicago było świetne do kręcenia scen eksperymentu. Mamy tu diaboliczne rzeźby, ponure wnętrza i przyprawiające o dreszcz mroczne przestrzenie. Dla ciekawostki przypomnę, że kręcono tam również „Omena II”.

Przeszywająca muzyka James Howarda Newtona (szczególnie pieśń „It is a good Day to die”, która otwiera i kończy film) dopełnia klimatu filmu.

Zdjęcia do filmu przygotował sam Jan de Bont, który wziął pod oko swojego czujnego obiektywu takie perły jak „Lara croft”, „Twister”, „Speed”, „Nawiedzony”, czy mam wymieniać dalej …

W każdym razie do „Linii życia” można wracać kilkakrotnie i ten film nigdy się nie znudzi. Zawsze też straszy, a o to przecież chodzi …

zbaw mnie od złego - [email protected] - Gmail

Zbaw mnie od złego (2010) – reż. Wes Craven

Klimatyczna opowieść o miasteczku Riverton i krwawej legendzie sprzed lat.

Film rozpoczyna się od jatki, która zgotował swojej rodzinie i mieszkańcom psychopatyczny morderca – Abel Plenkov. Dobry maż i ojciec rodziny nie wiadomo czemu nagle morduje ciężarną żonę. Policjanci zdążają ocalić córeczkę Plenkova – Leię, ale w drodze do szpitala w karetce dochodzi do kolejnych morderstw, karetka staje w płomieniach a Plenkov znika w leśnych gęstwinach.

Do miasteczka powracamy po 16 latach. Feralnej nocy w Riverton urodziło się siedmioro dzieci, dziś są nastolatkami ale wciąż ciąży na nich klątwa nocy Plenkova. Od 16 lat miasteczko żyje wydarzeniami sprzed lat. Tajemny rytuał doprowadzenia psychopaty do rzeki, sprawowany przez grupkę nastolatków zostaje niestety przerwany przez policję i tym razem nie udaje się „zabić” psychopaty. Przyjęty rytuał nie zostaje dopełniony. Czy to zaważy na losach miasteczka?

Siódemka „wybrańców jest przerażona. Zaczynają ginąć. W miasteczku znów pojawia się „mściciel” z nożem. Kto nim jest? Czy Plenkov przeżył. Czy może mordercą jest ktoś inny? Trzymający w napięciu thriller, pełen krwawych scen i zaskakujących akcji.

Film jest kolejnym „dziełem” Wesa Cravena – mistrza horroru straszącego nas już chociażby w „Ostatnim domu po lewej”, „Wzgórza mają oczy 1,2,” „Koszmar z ulicy wiązów” czy  „Krzyku 1,2,3”.

Mistrz wyłamał się wprawdzie na chwilę od swoich krwawych fascynacji nakręcając przepiękny „Koncert na 50 serc” oraz „Zakochany Paryż” ale i tak wszyscy wiedzą czego możemy się spodziewać widzą w czołówce dwa wyrazy: „Wes Craven”.

Film wyprodukowała Iya Labunka – prywatnie żona reżysera, która jest też producentką „Krzyku 4”.

W rolach głównych Max Thierot jako „Robal” – nie znany z żadnych znaczących ról. Pozostali z „siódemki” to Denzel Whitaker (Jerome), Zena Grey (Penelope) – jako ciekawostkę podam, że po raz pierwszy na ekranie pojawiła się w słynnym „Kolekcjonerze kości”, Nick Klashaway (Brandon), znany z serialu „Z Archiwum X” oraz mroczna Emily Meade jako (Żmija). Najbardziej uznany aktor z filmu to grające jednego z policjantów Raul Esparza grający „Abla” – zdobywca nagrody Tony za rolę u samego Sidney’a Lumeta w „Uznajcie mnie za winnego”. Tutaj jednak nie wspiął się na wyżyny. Na uwagę zasługuje natomiast John Magaro w roli Alexa.  Młody aktor grający na co dzień w teatrze odbiega od gry innych aktorów ciekawą ekspresją i wysokim poziomem gry. To głównie dzięki Niemu do końca nie jesteśmy pewni, kto tak naprawdę morduje.

Muzyka Beltramiego, autora muzyki między innymi do „The Hurt Locker” „Resident Evil”, „Terminator 3”, „Ja, robot” czy „Hellboy”.

Muza trochę łzawa ale trzymająca w klimacie od pierwszej sekwencji do ostatniego gwizdka. „No Your Girls” Franza Ferdinanda wbija w fotel, zatem i my mamy trochę krwawych emocji przed telewizorem.

Film z budżetem 25 mln USD, zarobił tylko 14 mln, zatem praktycznie okazał się klapą. Być może widzowie maja już dość tej samej fabuły i powtarzającego się od słynnego Hallowen” motywu psychopaty pustoszącego miasteczko. Powracającego jak bumerang do widzów, przynajmniej 2 razy do roku. Aby podratować film producenci zdecydowali się na wersję 3D, ale nie n wiele to się zdało.

Film z kategorii „mniej niż zero”

Obejrzałam wczoraj film „100 stopni poniżej” i właściwie cieszę się, bo teraz wiem jakich filmów nie powinno się produkować. Film opowiada ta ostatnio popularną historię kolejnej ... zagłady świata. Zaczyna się jak zwykle; w Europie pojawiają się anomalia pogodowe, tajfuny i trzęsienia ziemi. Powoduje to gwałtowne obniżenie temperatury, śnieżyce i wybuchy. Generalnie Europa ma przestać istnieć ciągu kilku godzin a „wybrańcy” udadzą się do Australii, aby tam rozpocząć nowe życie. Niestety ci „wybrańcy” to już nie wyselekcjonowani obywatele (Rok 2012) ale wojskowi i ich rodziny. Bohaterami filmu są: dawny pilot, teraz świeżo upieczony małżonek dużo młodszej żony, córka i syn pilota, którzy umówili się na spotkanie w Paryżu. „Rodzice lecą z Anglii, „dzieci” są w Paryżu. Niestety w wyniku anomali pogodowych spotkanie się opóźni. Rodzice wbrew rozsądkowi forsują wojskowe zasieki i jada walącym się i wpół zalanym euro tunelem w Londynu do Paryża. Po drodze psuje im się samochód, jak mówią w radio wiatr na zewnątrz dochodzi do 100 km na godzinę, ale nasi dzielni „rodzice wychodzą z samochodu i piechota udają się kilka kilometrów do bazy lotniczej, tam czeka na nich pilot. Akcję organizuje Główny Szef Wojska, który był kiedyś przyjacielem naszego pilota.  W tej chwili nie wiedzieć dlaczego jest główną osobą. dowodzącą na świecie. Jak przyjaciel „pilota” obiecuje uratować jego i jego rodzinę. Nikt nie wie do końca kim jest Wojskowy, ale to On decyduje o losach świata. Ale nie to jest w filmie najgorsze, najgorszy jest ‘kit”, który od pierwszej sceny wciska się widzom. A to po Paryżu spacerują albo biegają w kółko „inteligentne dzieci” jednego w bohaterów. – panienka w rozdekoltowanej bluzce, choć na zewnątrz dochodzi do minus 100 stopni, druga panna w mini sukience wysadzanej srebrnymi cekinami i koleś w bluzie, który co chwil upada na ziemię, choć dostał bryłą lodu ważąca z tonę w brzuch, uderzył się betonową ścianę, spadł z dachu, nadal dziarsko biega po Paryżu zerkając na srebrną sukienkę. Oczywiście przemilczę fakt przygniecenia panienki przez ciężką szafę, z którego wychodzi bez szwanku, ratowania zemdlonego barta za pomocą respiratora i innych totalnych głupot.

Bohaterowie, mimo że Tajemniczy wojskowy zorganizował już dla nich Arkę” uparcie spieszą na spotkanie z ojcem i macocha na szczycie wieży Eiffla. Wież się wali, nadchodzi tajfun, temperatura dochodzi do minus sto a nasi bohaterowie, bo udarach, wstrząsach mózgu i porażeniach, nie jedząc nic od rana wbiegają na szczyt wieży aby wyczekiwać helikoptera.

Tymczasem ojciec z małżonką próbują wydostać się z hangaru, pomaga im młody wysłannik wojskowego, niestety otwierając drzwi hangaru przewraca się na wznak i przebija go sopel lodu …

„The Giver” – Dawca pamięci (2014)

Dawno już nie widziałam tak pięknego filmu. To niezwykle udana ekranizacja bestselerowej powieści „The Giver” Lois Lowry z roku 1993. Wizja świata przyszłości nagrodzona kiedyś nagrodą Newerly teraz święci triumfy w kinie.

Świat Lowry jak za sprawą czarodziejskiej różdżki staje przed naszymi oczami na srebrnym ekranie. Wytwórnia Walden Media, która przez lata pokazywała nam świat Narnii teraz pokazuje nam przyszłość. Przyszłość, w której ludzie zamieszkują na wyspie otoczonej tajemniczą mgłą. Stworzyli społeczeństwo „idealne”. Nie ma w nim uczuć, nie ma kolorów, ludziom przypisano role: „opiekuna”, „rodzicielki”, „nauczyciela”, „sportowca”. Wszyscy idealnie, bez emocji wykonują polecone im zadania. Ludzie mieszkają w domostwach (nie domach) zamykanych o 10.00 wieczorem. Harmonia identycznych bytów, bez nuty uczuć i emocji. Matki nie przytulają dzieci, a dbają jedynie o poprawność językową. Dzieci nie rozrabiają, psy nie szczekają, nie pada śnieg, nie pada deszcz. Wszystko jest jednakowe i zimne. Ludzie nie przeżywają ani wzlotów ani upadków, nie mają pamięci, nie mają wspomnień. To idealne życie zdaje się być nadzieją na idealną przyszłość. Przyszłość bez przeszłości. Dystopia Lowry w całej okazałości.

Reżyser Phillip Noyce, („Salt” , „Patriot Games”, „Kolekcjoner kości”, „Stan zagrożenia”, „Sliver” fantastycznie przedstawił wizję świata przyszłości. Film rozpoczyna Uroczystością, w której młodzi chłopcy i dziewczęta otrzymuje swoje role na przyszłe życie. To tajemnicze misterium wprowadza nas w akcję filmu. Poznajemy trzech przyjaciół Jonasa (w tej roli Brenton Thwaites), Fionę i Ashera. Czekają na role, jakie przeznaczy im Wielka Rada. Fiona zostanie piastunką, Asher nawigatorem drona. Jonasowi zostaje przyznana rola niezwykła i jedyna w tej społeczności -zostaje wybrany na Odbiorcę wspomnień. Ma w specjalnym treningu poznać wspomnienia. Jego Dawcą i Mistrzem jest stary człowiek mieszkający na skraju urwiska, niedaleko tajemniczej mgły. W tej roli Jeff Bridges. Chłopak i Starzec posiadają tajemnicze znamię, które daje im zdolność poznawania pamięci. Trzy osoby mają w sobie dziwny pierwiastek, który niepokojąco wpłynie na ich życie. Mentor rozpoczyna trening chłopca, ale na swoich zasadach. Młodzieniec uczy się szybko i poznaje wspomnienia. Starzec telepatycznie przekazuje mu wszystko czego doświadczył i czego doświadczyli jego Dawcy Pamięci. Chłopak poznaje wiedzę o dziejach i o wszechświecie – doświadcza jej telepatycznie. W czarno-białym zaczyna widzieć kolory, słucha muzyki, zaczyna tańczyć, poznaje płatki śniegu (w jego świecie nie ma śniegu, nie ma zimna) i jak cieszyć się z drobnych przyjemności takich jak na przykład jazdy na sankach. Poznaje uczucia – miłość, nienawiść. Te doznania nie są znane nikomu z jego bliskich. Chłopak zaczyna wiedzieć inaczej. Uświadamia sobie, że kocha Fionę. Widzi, jak złudny jest zbudowany przez społeczność świat, widzi jego ułomność i postanawia to zmienić. Buntuje się przeciwko dawnemu życiu i przeciwko wszechwładnej przywódczyni (w tej roli Meryl Streep – dużo straszniejsza niż w filmie „Diabeł ubiera się u Prady”) i wyrusza w podróż za Granicę Mgły, w poszukiwaniu pamięci, w poszukiwaniu prawdy. Zabiera ze sobą niemowlę, które posiada tak jak On tajemnicze znamię. Kiedy społeczność dowiaduje się o zamiarach młodzieńca chce ukarać Starca i Fione, która pomagała Jonasowi w ucieczce. Oczywiście w ostatnim momencie nasz bohater dociera do granicy „Pamięci” i wszyscy nagle budzą się ze snu. Powraca pamięc, powracają uczucia i więzi, powracają wszystkie kolory ich życia. Świat staje się barwny i pełen emocji. Ta piękna opowieść przypomina telewizyjne Miasteczko Pleasantville. Tu także widz musi zrozumieć, że najważniejsze w życiu człowieka są uczucia.