bulut çıkmazı.

olmaz yere incittiğin kalp ve sevmediğin kediler ve çiçekler yüreğini burkacak, unutma.

burayı başucu defteri olarak kullanmayalı yıllar oldu, bayatlamış sanki burası biraz

yazmak. mütemadiyen bir gürültünün içinden sağ çıkmak da denebilir.

hayatımdaki bir çift göze ve tek bir yüze hiç bu kadar uzun ve bu kadar derin bakmamıştım.

insanın içi neden ağrır? içi burkulur da, insanın içi neden ağrır?

beni, bazı anların düşüncesinde birikmek düşüncesi, yaşamanın eşiğinde kılıyor. insanın kendini yaşamanın eşiğinde kılıp, en güzel köşesinde bulabileceği anları da vardır. ve bu anlar biraz hüznü bulutlandırsa da, özlemi uyandırır. bu anlara uzaklık iki kuşun arası olarak tanımlanabilir. ki bu anda Hilmi Yavuz ağabeyimiz satırları akıllara gelir, “gök dediğin nedir ki, iki kuşun arası”

insanlar çiçek sevmeyi dahi kabul etmiyor, kaldı ki başka bir insanı sevsin. bir şeyler yoksunluktan hırpalanıyorsa bu biraz da şefkatsizlikten.