Όλα Ή Τίποτα!

27 Ιανουαρίου

Ημέρα μνήμης των θυμάτων του ολοκαυτωματος

Τον φασισμό κατάλαβε τον

Δεν θα πεθάνει μονος

μεγάλωσα

και μετακόμισα σε ένα φωτεινό σπίτι αντί να αγαπήσω κάποιο υπόγειο

και τρώω σε αλουμινόχαρτα γιατί τα πιάτα είναι πελώριες στοίβες στο νεροχύτη

και βαρέθηκα τα μακαρόνια

και δεν έχω αγγίξει σκούπα ακόμα,

αλλά οι φίλοι μου έρχονται συχνά

και κοιμούνται και στους καναπέδες μου παρ’ όλα αυτά

και βλέπουμε ταινίες μέχρι το πρωί

και βγαίνουμε και πίνουμε και γινόμαστε λιώμα

και κοιμάμαι 3 ώρες τη μέρα

και σπάνια κοιμάμαι σπίτι μου

και αφήνω επίτηδες το ασύρματο να ξεφορτίσει για να μην με ψάχνετε εκεί

και παω supermarket και θέλω 20 λεπτά να αποφασίσω ποιά χαρτομάντιλα προτιμώ

και δεν είναι εκείνος εδώ,

αλλά έχω ανθρωπους που με προσέχουν πολύ

και εκείνος έρχεται μία φορά το μήνα

και η πόλη είναι πιο όμορφη το βράδυ

και κάθομαι στο μπαλκόνι και γράφω το δικό μου βιβλίο

έχοντας στο τέρμα τη μουσική που λατρεύετε και εσείς

με θέα τη θάλασσα και το σταθμό των τρένων

και αναπολώ τις διαδρομές με το αμάξι.

Και όσο μέναμε μαζί όλο φώναζα “θέλω να φύγω από αυτό το σπίτι”

και όλο ψάχνω αφορμές για να γυρίσω πλέον.

Όχι για το σπίτι και τις ανέσεις,

άλλωστε λατρεύω το δικό μου χάος.

Απλά, να.

Ώρες ώρες μου λείπει να υπάρχετε στο δίπλα δωμάτιο.

Έλεγα συνέχεια πως θέλω να φύγω,

να περάσω κάπου μακριά,

μακριά από εσάς,

από ευθύνες και από συνεχή πίεση και άγχος.

Τα κατάφερα.

Έφυγα.

Είμαι πλέον πιο χαρούμενη,

πιο ήρεμη,

έτσι μου λένε όλοι.