Karadenizli Doktor Sur için eylemde

16.12.2015

DİYARBAKIR - Suruç katliamı ile Ankara katliamında yaralı olarak kurtulan Karadenizli Doktor Ayten İnan, Diyarbakır Sur'da devam eden sokağa çıkma yasağını protesto etmek amacıyla Şeyh Sait Meydanı'nda (Dağkapı) polis bariyerleri önünde oturma eylemi yaptı. “Sur'a girmek anneleri, çocukları tedavi etmek istiyorum. Halkın yanında olmak ve hekimlik görevimi yerine getirmek istiyorum” diyen İnan bir an önce yasağın kaldırılmasını istiyor. Urfa'nın Suruç ilçesinde 20 Temmuz'da düzenlenen bombalı saldırıda yaralı olarak kurtulan Karadenizli Doktor Ayten İnan, Diyarbakır'ın Sur ilçesinde devam eden sokağa çıkma yasağını protesto etmek için Seyh Sait Meydanı'nda (Dağkapı) oturma eylemi yaptı. Sokağa çıkma yasağı ilan edilen kentleri gezerek halkın yanında olmaya çalışan Doktor İnan, geçtiğimiz günlerde Nusaybin'de yaptığı eylemin ardından Diyarbakır'a gelerek Sur için eylem başlattı. Polis bariyerleri önünde barış içerikli pankart ve dövizlerle oturan İnan'a Diyarbakırlılar büyük ilgi göstererek, eyleminden dolayı teşekkür etti. Yurttaşlar sık sık İnan'a çay su vs ihtiyaçlarını karşılamak için adeta seferber oldu.

‘Bu zulüm bir an önce son bulsun’

Sur'un kapılarının bir an önce açılması gerektiğini söyleyen İnan, “Sur halkı kardeşlerine ve annelerine kavuşsun. Kimse ölmesin. Barış ve huzurlu bir ortamda kardeşçe yaşamak istiyoruz. Bu zulüm bir an önce son bulsun” dedi. İnan şunları belirtti: “İstanbul Kartal Nergiz Aile Sağlığı Merkezi’nde çalışıyorum. İnsan hakları savunucusuyum. Kürdistan'da gönüllü hekimlik yapıyorum. Suruç katliamında kulak zarlarım patladı. Ankara katliamında aynı zar yırtıldı. Bütün bu katliamların etrafında dönen tek şey görüyorum, yaşam hakkı ihlalleri. Bugün Sur'da insan hakları ihlalleri devam ediyor. Bir halka teşhir uygulanıyor, soykırım yapılıyor. Türkiye halklarını, bütün siyasi partileri yaşamdan yana direnç göstermeye çağırıyorum. Ben hekimim yaşatmaya ant içtim. Fiili olarak hekimlik yapmam engelleniyor”

“Halka hizmet edip çocukları anneleri yaşatmak istiyorum”

“Bugün bu barikatlar yaşatmak için geldiğim Diyarbakır'da benim hekimlik yapmamı engelliyor” diyen İnan şöyle devam etti: “Anneleri çocukları gebeleri yaşlıları bombalarla kurşunlarla öldürüyorlar. Tarihi bir kenti insanlarıyla yok ediyorlar. Yetmedi teşhir ediyorlar. Mutlaka müzakere olmalı. Tüm barış yolları denenmeli. Ben de sadece barış istiyorum. Beni Kürt halkının sağlığı ilgilendiriyor. Bu ablukayı şiddetle kınıyorum. Kapıları açsınlar. Yeryüzü bizim evimiz, Sur benim ilçemdir. İlçeme girmek istiyorum. Halkıma hizmet edip çocukları anneleri yaşatmak istiyorum. Devlet halk için vardır. Ben bir hekim olarak bir katliam mağduru olarak inadına barış diyorum inadına insan hakları diyorum. İktidarlar geçicidir, halklar bakidir. Coğrafyalar zulümden mutlaka kurtulacaktır. Ben de zalime zulme boyun eğmeyeceğim”

“Müzakere siyaset devam etmelidir, barış tek talebimizdir” Her zaman ezilen halkların yanında olacağını ve onlara hizmet edeceğini ifade eden İnan, “Tüm yoksul halka hizmet edeceğim. Benim sağlık hizmeti vermeme, Kürt halkını iyileştirmeme izin vermiyorlar. Kürt halkının ölmesini istiyorlar. Ben Karadenizli bir insan olarak bunun karşısında duruyor ve bu halkın yanında olacağım. Herkesi insan haklarına saygılı olmaya davet ediyorum. Müzakere siyaset devam etmelidir, barış tek talebimizdir. Ben burada yaşatma mücadelesi veriyorum. Nusaybin'deydim bugün buradayım. Sur'u açsınlar bu fiili katliamı sona erdirsinler, halkların yaşamasına izin versinler talepleri dinlesinler” şeklinde konuştu.

bazen çok korkuyorum. ama bu; aslanlarımı açıklamama engel olmuyor çünkü fena halde yaraşıyor birbirine gece ve balta ve anneciğim derdi vardı neyin altına giysen olur bir siyah pantolonum şimdi gibi ay! tekhnem dolu müfsidle! bu da caddelerden derviş dervişegelmeme mâni değildir yolları ay bastı mı lambalara koşuyorum ya, bundan bunun için kent nesnesi o bıçakla bakunin’di deştiğim ki ben devletin taş kestiğini en baştan bilirdim isa’yı polise doğru lttuğum zaman. ellerini el olarak tutmak istiyor ellerim de ki bunun kaburgamdaki kiliseyle ilgisi yok değildir zaten en az on iki kişiden biri haindir ama gözlerimi öyle yırtma annem ilkokul öğretmeniydi benim!

sokaklara çıkıyorum sonra kedilerden görüyorum gazinolardan inanmazsın bir taşra kurmuşlar aynı bize bakıyor bir yanım asaf halet söylüyor diğer yanım fabrika bir şiiri birkaç kalemle yazmak lazımdır geliyor bana bugün yepyeni bir imparatorluk öğreniyorum ekmeğin ağırlığından da yeni bir imparatorluk örneğin gül dönüyor bir beygiri tasfiye ediyor şair arabca akdeniz diyor ben aynadan dönüyorum ayna benden dönmüyor.

çok sihirli bir kabri söndürüyorum bir havari morfin gibi anne söylüyor ağlıyorum bak bir çocuk bak bir çocuk bak bak bir çocuk çok kötü bir gömlek kuruyor. belki de yangın çıksa ve ikna edilmiş olurum torbamı topluyorum ve annem şarkı dinlemiş olur korkuyorum çobanım yok metal nazlı pim aktif çözmüyorum çözersem kın fena halde kalınlaşıyor. manchesterden geliyorlar ve liverpooldan geldiler birazdan padişah mı öldürecekler dedim bir milyon kadardılar ah atları vardı artık seni bir çiçek yerine kopartmak istiyorum sevgilim. işte sahneden indim ve öpüyorum ağzından annem meç yaptırmazsa iftara geç gelir haz ey sıkıntının sevdiğim aritmetiği söyle banabana söyle; bir kere daha kabz?

`inanmışım kaybetmek esrarıdır esrarın çıldırmış bir vaşak gibi kaybediyorum` ipimden kurtulmuşum kaybediyorum birleşmiyor ellerimiz haykırıyor trapez tanklar tank olup geçiyor üstümüzden helvetius haklı devlet şaşkın piyanist kara memleket sana rağmen ket vururken yarama şu çıplak çocuk şu tüyük bürk şairi ben -ve emir ‘kun’ diyor, doğruluyorum- bu ülke’den daha bıçkın tamlama bilmiyorum. `ayakkabılarını kapımın önünde görmeyi istiyorum! çünkü bu, seni seviyorum içine nal salmak demektir. ve hareketinin bana durduğunu akla uydurur. oysa seni sevmem toplumu meşru kılar ve gitmen beni dile indirger sevgilim.`

zaten kırılmış bir kızsın şimdi dövülmüş bir av yanmış ırmaklar öneriyorsun toy bedenine kavmin yanlış tufanlardan geçip duruyor gözlerime baka baka ağlayıp aşk diyorsun bir tekkenin ortasına sirk treni devriliyor. ki hala çocuk övmeye duruyorsam bu ‘şehrin en uzak yerinden gelen o’nunla ve izmit’le ve fargo’yla ve horasan’la ve hafıs’ın beni eve götürdüğü kınla ilgili bir matkabı girdiği çene kemiğiyle birlikte söküp şu karşıki düğün salonuna ilave edemememdendir. yoksa lar ve ortaokul öğretmenleri giremesinler diye babam ve bilhassa dedem mahallemize yeterinde toplu polis gönderilmesi konusunda gerekli telefonları etmiş durumdalar sevgilim!

ama yine de sırf sen sürdürebil diye ayın alnında melekçe ve şüpheye düşmeden kelebek besleyebilsin diye bir padişah açıkça benim alıp kını öte yana geçmem gerektir içinden memleketi çekeyim diye. hem düşünsene; bu bizi nasıl imparatorlaştırır! yoo, hayır! omzunu açma. omzun ideoloji taşır. ve fakat ‘dil’e rağmen bütün bunlar sevgilim ayaklarına beyaz çoraplar giydirmek istemediğim anlamına gelmeyebilir.

Zavallı sanatım !

Sanatım artık yok !

Artık sadece sanat ticareti,

Sanat borsası

ya da sanatı teşvik ticareti olacak!

Bir başka banka hesabı da , sayıları toplama sanatı.

Ama biz buna alet olmayacağız 

çünkü bizler , özgürüz !

Bizler sanatın kalpleri değiştirebileceğine inanıyoruz

ve onlara güç verebileceğine.

Sanat, insanlara yaşadıklarını hissettirebilir.

Sanat erkek ve kadının ruhuna erişebilir.

Bizleri daha iyi birer birey yapar…

Sanat evrensel olabilir.

Sınırsız,her türlü dinden,

ve ırktan bağımsız…

Sanat bir silah olabilir

ama bir dekor , ASLA !