(!)

Παράξενη η ιστορία. Παράξενη η ιστορία μας. Γράφουμε κι ερωτευόμαστε...

"...οι γιουγκοσλάβοι θέλουν την ελληνική Μακεδονία [...] αυτό είναι απερίσκεπτο."

Το διαβάζω ξανά και ξανά, για να πάψω να σκέφτομαι το "σε θέλω!".

Ο έρωτας είναι φαινόμενο εγκεφαλικό. Ο Δημητρώφ ήταν συνετός πολιτικός. Ο Μαρξ, καψούρης με την Τζένυ. Οι γιουγκοσλάβοι, όντως απερίσκεπτοι. Γι' αυτό τους έδιωξαν από την Κομινφόρμ το '48. Ήταν ύποπτοι από νωρίς... Θέλω να την πιάσω από τη μέση, να την να την γεύομαι, σαν να μην υπάρχει αύριο... Στην ρήξη του Τίτο με τον Στάλιν, οι Σοβιετικοί είχαν δίκιο... Αχ αυτό το κορμί της, γονατιστός θα το φιλούσα, τώρα...

να σε νιώσω.

Το καυτό σου στόμα να γευτώ,

κι ας μην υπάρξει ξημέρωμα ξανά.

Κι ας είναι, το αύριο, μόνο ένας κενός καθρέφτης, και δυο γραμμές σ' ένα τετράδιο.

Πλησιάζουν τα 16 χρόνια από 'κείνη την 6η του Δεκέμβρη. Και τα γεγονότα που μεσολάβησαν από τότε, πρέπει να μας κάνουν να μη ξεχάσουμε ποτέ τούτο το σύνθημα που μάθαμε εκείνη τη μαύρη βραδιά...

Μικρή σου αγοράζουν παιχνίδια κούκλες, καροτσάκια, μωρά, κουζινικά, σκούπες, σφουγγαρίστρες, παιχνίδια με κάποιο σκοπό, πως θα γίνεις μητέρα, μαγείρισσα, καθαρίστρια και σύζυγος θες δε θες, σου αρέσει δεν σου αρέσει. Να μάθεις να μαγειρεύεις, να καθαρίζεις, να πλένεις, να κεντάς μή βγει καμία άλλη πιο προκομένη από εσένα, ώσπου κάπου στα 30 στα 40 ή στα 50 (ή, που ξέρεις, και νωρίτερα) να σιχαθείς τον εαυτό σου και τους ρόλους σου.

Την κλειτορίδα απαγορεύεται να την βρεις, κι αν στα 11, 12, 13 σε πιάσει η μάνα σου να την τρίβεις και να σου αρέσει το πιο πιθανό είναι να φας και λίγο ξύλο και σου πει αυτό που κάνεις είναι ντροπή. Η παρθενιά είναι αρετή, κι αν δεν σε βρει παρθένα ο άντρας του πως θα του δικαιολογηθείς;

Όταν είσαι παρθένα αρέσεις στους γονείς σου, αλλά το αγόρι σου σε θέλει λίγο σκανδαλιάρα, όχι πολύ όμως, μην έχεις πάει και με πολλούς. Μετά μαθαίνεις πως αν είσαι παρθένα είσαι η αγάμητη, η ανοργασμική κι αν δεν είσαι έτοιμη να γίνεις πουτάνα είσαι η ξενέρωτη. Κι αν γίνεις πουτάνα είσαι πουτάνα για όλους και κάποια στιγμή μπερδεύεσαι και η ίδια.

Όσο μεγαλώνεις βλέπεις τη μάνα σου να καταπιέζεται και εσύ εκπαιδεύεσαι ως η επόμενη μελλοθάνατη (η επόμενη σύζυγος, η επόμενη μάνα). Ακούς όσες χωρίζουν να σχολιάζονται, όσες πηδιούνται να σχολιάζονται, όσες μένουν γεροντοκόρες να σχολιάζονται και προσπαθείς να καταλάβεις ποια είσαι και ποιά πρέπει να είσαι μέσα στον παραλογισμό.

Τις τελευταίες μέρες κοντεύω να γίνω ανοργασμική, εγώ που είχα τρεις και τέσσερις τη μέρα. Στα χνώτα μου μυρίζω τη σαπίλα της οικογένειας που μεγάλωσα και στο παρθενικό μου το δωμάτιο τα βράδια του ψιθυρίζω στο τηλέφωνο πόσο θέλω να με σκίσει στα τέσσερα.

Συμπέρασμα: η ιδανική γυναίκα είναι και παρθένα και πουτάνα μέχρι την ημερομηνία λήξης της, ώσπου να γίνει η αφοσιωμένη σύζυγος και μάνα, ώσπου να κάνει ζάρες και να παχύνει και να μην γουστάρει πια ο άντρας της να την πηδάει, ώσπου να μάθει να σωπαίνει και να υπακούει και να τρωει καμία σφαλιάρα που και που για να στρώνει.