Opgeslokt
Heb je soms dat gevoel dat alles tegenzit en niets wil meewerken. Dat je gewoon even wilt verdwijnen en alles achter je laten. Dat je gewoon weg wil rennen en nooit meer terugkomen. Ken je het gevoel dat alles vanbinnen opgekropt zit en dat je gewoon alles eruit wil schreeuwen. Dat je het liefst van al je bed wil inkruipen, de ogen sluiten en slapen totdat alles opgelost is. Ken je dat gevoel? Het gevoel van angst, onwetendheid, onrust,... Die gevoelens die je vanbinnen opeten maar je niet kunt wegkrijgen, hoe hard je ook probeert. Ze kleven aan je, vreten aan je totdat het lichaam stilaan opgeeft en uitgedoofd verdwijnt uit het beeld.
Hoe hard alles je ook tegenzit, geef nooit op. Zie dit niet als een tegenslag maar als een bevestiging. Wanneer je de eindbestemming bereikt zonder dan ook één schram opgelopen te hebben door het vallen en opstaan, dan kan ik je gegarandeerd vertellen dat het de moeite niet waard is. Je moet ervoor vechten, ook al is de strijd soms te zwaar. Maar wat de toekomst je ook brengt, aan iedere oorlog komt een eind en zo ook aan die van jou. Wanneer dat is kan ik je niet vertellen maar één ding weet ik zeker. Als je hebt moeten knokken om er te geraken. Wel, dan ben je een terechte winnaar. You go!
