anne, bir kez olsun gözlerimin içine bak. kanından, canından olan kızının acılarını gör. bir kere anla. çok bir şey istemedim senden. her saniye beddua etmeni sağlayacak ne yapmış olabilirim anlamıyorum. beni dünyaya getiren siz değil misiniz? öyleyse ne bu öfke, ne bu sinir, ne bu nefret? hiç mi sevmedin beni, hiç mi vicdanın sızlamıyor. annesin sen anne. anne kelimesi kutsaldır ama sen bu kutsal ismi zerre taşımıyorsun. akıttığım gözyaşlarımın katilisin sen. bana sahte sevginden bahsetme. sakın bana seni seviyorum kızım deme. çünkü biliyorum, sen beni hiçbir zaman sevmedin. senin sözde sevgi anlayışın insanlara gösteriş yapmak içindir. senin şu içindeki kin, nefret, öfke duygusu bana olan sevginin en büyük engelidir. sen hanımefendi. sen kızını bir çöp yığını gibi köşede bırakıp gidensin. seni affedersem kendimi gömmüş olurum. yine de olsun, affediyorum seni, her şeye rağmen. seni sana inat affediyorum. biliyorum öyle bir gün gelecek pişman olacaksın. olma anne, olma. sen beni hiç sevmedin, evladın gibi davranmadın, acımla ortak olmadın, gülüşüme eşlik etmedin. bu yüzden pişman olma. çünkü sen bana hiçbir zaman anne olamadın.