“Wielka Polska”, Rafał Ziemkiewicz

View On WordPress

View On WordPress

RAFAŁ ZIEMKIEWICZ MOCNO O KUKIZIE: TO CHIMERYCZNY ARTYSTA, KTÓRY NIE WIE...

Nie da się już dłużej utrzymywać przekonania, że liberalne jest inteligentne, a prawicowe nieinteligentne. Ani też, że lewica stanęła na wysokości zadania – tj. lewicowości – i wytwarza język adekwatny; na dziś i na jutro, oraz perspektywizujący w sposób nietrywialny przeszłość. Ktoś mógłby zapytać „a kto w ogóle takie przekonanie utrzymywał?”.             Dostępne na YouTube spotkanie Żakowskiego z Ziemkiewiczem, z grudnia ubiegłego roku na SGH, razi rozstawem kanap i werbalnie niesproblematyzowanym fizycznym dystansem obu dżentelmenów – jakby nie było, figur życia publicznego, do tego występujących przed studentami. – Zatrważający brak poczucia odpowiedzialności, absurdu czy sensu. Pytania „media?”, „mediacja??”, „organizator???” pchają się na wokandę.             Punktem wyjścia nowej demokracji w Polsce będzie kwestia ciała, oporu, jakie daje ono wirtualności – albo „demo-” się skończy i zacznie się coś innego. Stąd i nowy język opisu, projektowania i stwarzania demokratycznej rzeczywistości będzie musiał sobie pozwolić, choćby wbrew wytresowanej autocenzurze, na swobodne sytuowanie się w wygodnej dla siebie pozycji; bez przyzwolenia i bez konieczności odpowiadania na (i za) źle postawione kwestie; a także na stwarzanie faktów – na fiat konkurencyjny dla finansizmu, nacjonalizmu, rasizmu i elityzmu, gadżetyzmu, netyzmu, parlamentaryzmu i mediatyzmu – na pokazanie „tu jest teraz wartość”.             Kwestia legalizmu staje się dziś immanentna.             Panowie Ziemkiewicz i Żakowski rozeszli się w poczuciu, że oklaski młodzieży wyłoniły z siebie nowe dziennikarstwo. Dla Żakowskiego musiała być to smutna konstatacja własnego establishmentyzmu; dla Ziemkiewicza przestroga – przed tymi, których jeszcze nie słychać.              Immanentny studentyzm. [03.06.16]

View On WordPress