#zeszyty

Przez całe życie bardzo lubiłem niepogodę. Chmury dodają mi otuchy; gdy rano wstaję z łóżka widzę jak przelatują, czuję się na siłach stawić czoło dniu. Do słońca jednak nigdy nie umiałem się przystosować, nie mam w sobie dość światła, żeby się z nim dogadać. Ono tylko rozbudza i rozgarnia moje ciemności. Dziesięć dniu błękitu wtrąca mnie w stan bliski szaleństwa.

Sens mojej egzystencji? Gromadzenie złudzeń

Im lepiej się znam, tym mniej stawiam na siebie.

Jest we mnie tęsknota za czymś, czego nie ma w życiu ani nawet w śmierci, pragnienie nie do zaspokojenia na tym padole, jeśli nie liczyć pewnych chwil, w których muzyka ewokuje dramaty z innego świata.

Kultura byłaby czymś bezcennym, gdyby nie to, że jest skazana.

Nie wierzę w żadne działanie, ale gdy tylko angażuję się w jakieś przedsięwzięcie i pomyślnie doprowadzam je do końca - jakaż satysfakcja!

Mam niewyczerpaną zdolność przemieniania wszystkiego w cierpienie, albo raczej pogłębiania wszystkich swoich cierpień. Płodzenie bólów.