#zelfstandigen

Een zzp-lening is een manier voor zelfstandigen om te investeren in hun bedrijf of tijdelijk extra financiële ruimte te krijgen. Je kunt kiezen tussen een vaste zakelijke lening met duidelijke maandlasten of een flexibel krediet dat werkt als een financiële buffer. Welke vorm past, hangt af van je plannen en cashflow: vaste investering → lening, wisselende inkomsten of onverwachte kosten → krediet.

Bij het aanvragen moet je meestal KvK-gegevens, bankafschriften en omzetcijfers aanleveren. Online aanbieders beslissen vaak binnen één tot twee dagen. Starters kunnen terecht bij opties zoals microkrediet van Qredits, crowdfunding, leasing of factoring wanneer een gewone banklening lastig is.

De kosten bestaan niet alleen uit rente, maar ook uit afsluit- en administratiekosten. De effectieve rente kan hoger uitvallen dan de geadverteerde “vanaf-rente”, zeker voor jonge bedrijven. Boetevrij aflossen verschilt per aanbieder en kan veel geld schelen.

Afwijzingen komen vaak door een te lage omzet, te korte ondernemershistorie of een risicovolle sector. Goede boekhouding, een duidelijk plan en sterke kredietwaardigheid vergroten de kans op goedkeuring.

De arbeidsmarkt herstelt het laatste jaar heel hard. De werkloosheid komt, als het nog even zo doorgaat, nog dit jaar in de buurt van de vier procent - de frictiewerkloosheid die je altijd wel hebt doordat mensen ‘in between jobs’ zijn. Dat is goed nieuws voor de discussie rond de “problematiek” van de zzp’er.

Immers: op een krappe arbeidsmarkt heeft de werknemer het voor het zeggen. “Wilt u mij geen arbeidscontract geven? Dan ga ik wel ergens anders heen.” Dat betekent dat we binnenkort helemaal vanzelf verlost zullen zijn van de zzp’er tegen wil en dank. De eerst ontslagen en toen weer onder slechte voorwaarden teruggehuurde pechvogel die de politiek zo graag wil beschermen met wetten en collectieve regelingen, krijgt gewoon weer een contract.

En als we er dus van uit kunnen gaan dat het zzp-schap een bewuste keuze is, dan kunnen we, in ieder geval voorlopig, prima terugkeren naar de logica van de VAR. Die vrijwaart de opdrachtgever voor onaangename verrassingen en legt de verantwoordelijkheid om zich aan de wet te houden bij de zzp’er. Met een paar heldere en handhaafbare criteria voor werknemerschap versus ondernemerschap heeft de belastingdienst dan voldoende instrumenten om die andere categorie schijnzelfstandigen aan te pakken: die mythische figuur die eigenlijk een arbeidscontract zou kunnen krijgen, maar daar vrijwillig van afziet om te profiteren van de zelfstandigenaftrek. Die dus ziektewet, werkloosheidsverzekering, arbeidsongeschiktheidsverzekering en nog wat klein bier zoals pensioen en vakantie inlevert in ruil voor pakweg € 3000 netto per jaar. Wij kennen ze niet, deze mensen, maar er schijnen er tienduizenden van te zijn en de belastingdienst zal ze ongetwijfeld weten te vinden.

Ondertussen kunnen we dan de tijd nemen om na te denken over een goede sociale zekerheid voor de echte zelfstandige. De ondernemende professional die helemaal niet in loondienst wil en, belangrijker, dat ook niet kan, omdat hij losse klussen voor meerdere opdrachtgevers uitvoert. Die zijn specifieke expertise en vaardigheid aanbiedt op projectbasis en die er niets voor voelt om zijn beloning te laten afromen door een payroller of een andere koppelbaas, alleen maar omdat Den Haag vindt dat iemand óf werknemer, óf werkgever moet zijn. Mensen die veel waarde hechten aan hun autonomie of zelfs hun soevereiniteit – die niet alleen een juridische of zakelijke constructie nodig hebben om hun leven in te richten zoals ze dit zelf willen, maar ook een morele.

Deze Zelfstandig Werkende Mens hebben we heel hard nodig in de kennis- en netwerkeconomie van nu en morgen. De vraag is dus niet hoe we hem en haar terugkrijgen in het bestaande sociale en fiscale stelsel, maar wat hij en zij nodig hebben om in vrijheid en met voldoende bescherming te kunnen ondernemen. Dankzij de conjunctuur hebben we nu even de tijd om daar goed over na te denken. Laten we dat dan ook doen.

Aan alle zelfstandigen en KMO's. Jullie hakken enorm in op de vakbonden. Vooral de stakingsaanzegging is voor jullie een doorn in het oog. Terecht. Constructief kan je dit allerminst noemen van de vakbonden.

Maar, deze vakbonden beschermen de werknemers, en hoe je het ook draait of keert, deze bescherming is nodig. De manier waarop dit alweer gebeurt, keur ik niet goed. Staken is niet altijd de oplossing. Nefast voor de Belgische economie.

Maar, willen de zelfstandigen ook eens in eigen boezem kijken? Zonder iedere zelfstandige of KMO over dezelfde kam te scheren, moeten we durven toegeven dat wij kampioen zijn in het creatief omspringen met de belastingaangifte. Voor mij is er geen wezenlijk verschil tussen belastingontwijking en belastingontduiking. In beide gevallen is er de intentie om zichzelf te verrijken ten koste van de staat. Alleen is het in het geval van ontwijking legaal en in het andere geval niet.