#zebil-l

(Bir ölüm haberinden sonra çıkılan uzun bir şehirler arası otobüs yolculuğu bakmayışların) Soğuk bir rüzgâr ellerinin sokaklarında her dokunuşun yolunu kesiyor, Eller mi tutuşuyor, ellerimiz mi tutuşuyor yangın giyinmiş evlerde, çıplak bıçaklar çekmişsin gözlerine, leyli bir ıssızlık var başını eğişinde… (Bir ölüm haberinden sonra göz çukurlarımdan ufka atlamış bakışlarım, Uçurum aşağı bir hayatın acelesi kokar nefeslerimizden;  aşağı itmiş bizi annemiz rahminden.) Hangi mezara baksam, seni gömemiyor gözlerim; avucumda taşıyorum vefatını, bedenini taşın altın koy bu yaşamayışı başarmak için; mezarlar, mezbahalar, kazalar… Başımdan aşağı atlayıp senin mezar taşına çakılan bakışlarımın belinde çekilmemiş bir silah zihnim. Bozkırda açan taze mezarlar, maziden bir kadın durmadan gönlümü azarlar; zihnim, alnımın iç tarafından dayanmış, ha patladı ha patlar!

Bozkırın gerdanında açılan bir fermuar gibi şehirler arası bir otobüs yolculuğu başlar. Hangi mezara baksam seni göremiyor gözlerim, hangi sefaleti soyunup atsam, tenim yine zebil bir yaşam; bitmez bir intizarın gerdanında sıkılan bir urgan senden sonra çıkılan yollar. Zaten, uçurum aşağı bir hayatın acelesi kokar nefeslerimizden; çoktan aşağı itmişti rahminden; bir beden öteye bırakıp gitmişti bizi annelerimiz.

Keder mahkumu gözleriniz! Rahatsız bir zamir gibi benim adımı örterken; sözleriniz.

Hayat, insana kurulan bir komplo; komple sokulan bir bıçak. Neden sanıyorsunuz zihninizdeki kaçak; aklımız kanayacak, ahlarımız kaynayacak, alnımızdaki dehlizden yavru bir kurşun uçacak.

Ne diyordum; kader mahcubu gözleriniz! Yuvarlak siyah bir sahne gözlerinizin ortasında, bense kaçak seyirci bir kaç bakış uzağınızda, bakamazsam kör bıçaklar kaçak seyreder sizi mesafesinde.

Makyajı eksik bir zenne; hayat. Ölüm kutusundaki törpüsü; zaman. Kepek mahkumu kirpikler, saçlar; köpekler gibi açlar; zaman her an zımparalıyor bizi; toz toz ama ne tok ne var , ne de yok var oluşlar!

Silahlı,makyajsız bir zenne, çığlıklar saçan henüz ılık cinayet kurbanları,

Zamiri adıma değdiği gibi küfüre sığınan mülteci cümleleriniz, alnımızdaki yavru sıcak kurşunlar...

BİR BEDEN ÖTEYE İTİLİR İNSAN İT GİBİ BIRAKILIP GİDİLİR BİR AN

Bir gürültü kendini asıyor kulaklarımdaki Chopin parçasının tavanına, Ve en sensiz halinde iken tüm evren, annemin en sessiz ninnilerine basıp, alnımdaki raflara uzanıyor bi tabanca... Denizi görmesi arzulanmış ancak anonim betonlara maruz kalmış penceremde,   bu nasıl bir akşamüstü, nasıl bir uzay           ki gökyüzüne kanser olup yayılıyor. OYsa gece, ellerinde ve saçlarında köklenirse uzar. Bozar iplerini tavanlarımın,    ellerinin saçlarına karışması değil mi ki okyanusun vurması kıyılarına, aklımın.

İntihar huyunun içine bu ‘‘hiç’‘ ile inilmez, gidilmez ince belinden öteye, Saçlarınsızlığı acımasızca katledip bir kuyunun dibine dikilmez cesedi,                                                                                                 bir fidan diye...

Toprak... Sırılsıklam, üzerinde kıl gibi, kir gibi milyarlarca anlamsız "insan olmak"

Bedenime penis muamelesi yapan toprak, sırılsıklam... Ruhumu içine bırakmak, canımı, kurtlarımı; güneşsiz, sessiz ve yalnız ama asla değil kimsesiz bir sabahın geceye takılıp düşen adımlarında ruhumun dibini tutmak...

Bahar gelmiyor, bardağımdaki buhar da gideli çok oldu. Sanki semadan alnımdaki metal hevesine bir alkış yağıyor, sizler hâlâ zannedin ki şimşek çakıyor.

Toprak, gökyüzündeki ışık dolu alkışları ile, alnımdaki metal sahnede, bedenimi içine almak için ıslanıyor bu gece...