#zebil

Giresundan gelen ufacık fidana verdiğimiz emeğin karşılığını Elhamdülillah ☺️

Zebil

Kalbim sana atmakta; bir iftira, bir taş, biraz da yalan… Sen şimdi ölümden geçsen, bir nefes alıp yüzünü seyre dalsam derinlere, rayihanda boğulup kalsam; alkolik bir zemherinin dayağından kurtulan rüzgâr yardımıma koşsa, rüzgârın cebinden mevsimler düşüyor zaten;                                          ne vakit ölsen beni ilmek ilmek; her bakmayışında. Kalbim sana batmakta; nefes doluyor kırıklarından, nefis doluyor gözlerinden, ağırlaştıkça batıyor gerdanındaki derine; sancı, sanrı…     ne varsa hepsi,     olmamış, ölmemiş, annesi gitmese bile dönmemiş sakat çocukluğuma bir kanrı. Sen şimdi ölümden dönsen, apağır saçların ellerinde, içinde savurgan ve çamurdan anıların sıkış tepiş, elimden tutsan ve kalsam yarımda;                  bozuk saat mi dersin, ısırılmış bayat ekmek mi ya da tutukluk yapmış bir revolver mi; yarım yamalak bir kalp atışıyla; kalsan yanımda. Tam o anda bir yaz mevsimi düşsün avucundan, intiharımın tasmasını tutan avuntumdan eser kalmasın, dudaklarından kendini atmak üzere olan bir sigara misali, dumanı havada, her şeyin sen oluşu dumanında asılı kalsın; gecekonduların alçak ve çatlak çatılarından karnı aç sözler sızarken bir acı çekmek sağanağında, hayatta olmanın alçak sancısı yağarken semadan, herkesten kaçabilmişken kendine esir düşersin kendi sığınağında. Dudaklarından kendini atmak üzere olan bir sigara misali, cebinde son intiharı kalmış bir hayatı içime çekerken; dumanı havada, her şeyin sen oluşu dumanında asılı kalsın; Üşümekten mi, seni düşünmekten mi titreyen ve uykusuz kalmış bir hayat, Tam o anda bir yaz mevsimi sızlasın avucunda; zemheri ellerin, zifiri gözlerin ve zebil bir ben;                                          misafir hayatımın kalkıp gitme vaktini üfle gitsin.

Bu koşullarda tanrının açlıktan kokan nefesinin varoşlarında, kar yağıyor sanılan kepekli bir havada, ne var ne yok , ne de tok bütün var oluşlar. Zebil

İyi ki değilim; Hayat karşısında kat kat giyinmiş, gayesiz ve gayretsiz, hiçleşerek özgürleşmiş etten bir bölgeyim gölgeyim ben aklımdaki semaya yükselen düşüncelerden düşen. Biri değilim ben, etten bir bölgeyim, galiba diri bile değilim… Zebil

Babasının dölü olmaktan öteye ölememiş adamlar,  Bırakın artık hızlı kadınlar ile biter ayak yaşıyor yanılgısını,  Göğsünüzdeki frene sertçe aniden basın,  35 yıllık bir mesafeden çarpın tabutlarınıza,  Acı bir fren sesi ve lastik izi bırakın zamanda,  Enkaza güneşi gösteren bir kadın gülümser en fazla..  Zaman, düşüncelerimde kırmızı ışıkta geçerken saatler tarafından ezildi,  Sıkılıyorum, saksıda olduğunu fark edip ama çekip gidemeyen bir bitki zihnim,  Zaman, çaresizce kabzamdan tuttu beni, alnına dayadı..  Hayat, zihnime bir hüzün yerleştirip tetiğimi okşadı . Ben de boşaldım, tüm cinayetimi .... Zebil

Üşüyorum, Soğuk, tenimde bir hastalık mıdır, yangın mıdır bilmem; büyüyor. Nefesimde, bir gecekondunun kasvetli bacası tütüyor; Sanmayın ki sigaram, civcivleri boğan bir çocuğun ömrü alevleniyor. Doğum, insanı kundaklama şeklidir, Kundaktaki bir bebeğin ısınması sevgiyle, acıyla, sancıyla, yangının başlama merasimi; Ailelerse bir yangını başlatmada işin ehlidir. O yüzden yangının ortasına atılamaz insan;     çünkü her çocuk kendi bir yangındır                                      ve her yangın bir yıkım meylidir. Doğum, insanı terk etme şeklidir; İstenmeyişimizin ilk halidir bir beden mesafeye itilmemiz. Hayata istiflenmeyişimizin son halidir bir mezarda bırakılıp gidilmemiz. Zebil