#youngcritics

1. Trek uw saaiste pak aan, strik uw stropdas en neem plaats achter een bureau.

2. Stel regels op.

3a. Zorg ervoor dat die regels zowel onbegrijpelijk zijn voor, als niet in te passen bij nauw betrokken instanties. Let wel, dit dient alleen te gebeuren wanneer u ervoor kiest de regels überhaupt kenbaar te maken. Het heeft de voorkeur dit niet te doen. 3b. Het feit dat uw regels niet stroken met die van andere instanties is het probleem van de andere instanties, niet het uwe.

4. Houd bij het opstellen van de regels rekening met het feit dat alles zwart/wit is zonder ruimte voor heroverwegingen en clementie. De cliënt heeft een dossiernummer, niet een naam.

5. Stel regels op voor het opstellen van de regels.

6a. Stel de regels zo op dat ze altijd in uw voordeel uitvallen. 6b. Zorg ervoor dat het volgen van de regels uitermate kostbaar en tijdrovend is. Dit vergroot de kans dat de cliënt zal afhaken. 6c. Stel regels op voor wanneer de cliënt afhaakt.

7. Wanneer een cliënt de regels in zijn of haar voordeel probeert toe te passen, beticht hem of haar van fraude.

8. In uw communicatie met de cliënt hanteert u de zin “Ik begrijp uw situatie, maar (..)” waar mogelijk. Begrip tonen is begrip krijgen.

9a. Wijs de cliënt op de geldende regels. 9b. Wanneer u de regels op uw website publiceert, zorg er dan voor dat een cliënt vanaf de homepage minimaal negen keer door moet klikken om deze regels te vinden. Ook hier geldt: het heeft de voorkeur de regels niet te publiceren.

10. Mocht de cliënt ondanks de zorgvuldig willekeurig opgestelde regels toch aanspraak maken op een claim, controleer dan eerst of deze binnen het quotum valt. Houd daarbij de verhouding 10:1 (afkeuring:goedkeuring) aan om het verdienmodel te laten renderen.

11. Houd u bij het naleven van de regels altijd aan de daarvoor geldende regels, want regels zijn regels en ‘Nee = Nee’.

Veel succes en plezier met uw werk als instantiemedewerker. We beloven u geestdodend werk en de mogelijkheid uit te groeien tot een apathische ‘Nee’-schudder.

Een kwestie waarbij dit veel gebeurt is het dragen van een boerka. (Niet-islamitische) roeptoeters gaan er prat op dat vrouwen die een boerka dragen onderdrukt worden. Voor hen is de boerka een symbool van onderdrukking. Maar is dit wel zo? Is het niet uit vrije keus? Komt de boerkadraagster ‘s avond niet gewoon thuis, wisselt ze de boerka in voor de comfortabele joggingbroek en stuurt ze vervolgens de man de keuken in om het eten te bereiden?

Ik weet het niet. Maar dit zijn wel allemaal vragen die zich in mijn hoofd opdrongen toen ik onlangs tegenover een boerka dragende vrouw zat in de tram. Ondanks het feit dat in Rotterdam woon was ik nog nooit op die manier zo direct en langdurig geconfronteerd met het fenomeen boerka. Het fascineerde me. Tegenover mij zat het antwoord op al die vragen die ik had over de boerka dragende vrouw. Dat was het moment om voor eens en voor altijd voor mijzelf een beeld te krijgen van de boerka dragende vrouw.

Het is wel waar dat het veel makkelijker is om te roeptoeteren. Hoef je je eigen brein niet te pijnigen met ingewikkelde vraagstukken.

Maar ja. Je zit in een tram. En dan ga je niet met een vreemde een diepzinnig gesprek hebben over het geloof en onderdrukking.

Maar waarom eigenlijk niet? Is dat niet juist waardoor er een hoop misvattingen ontstaan? Omdát we niet met elkaar praten? Het is wel waar dat het veel makkelijker is om te roeptoeteren. Hoef je je eigen brein niet te pijnigen met ingewikkelde vraagstukken. En blijkbaar kiezen veel mensen de makkelijke weg.

Maar ik weiger dit te doen. Dit soort kwesties zijn niet zwart-wit. Het is een groot grijs gebied. En in dat grote grijze gebied dwaal ik vooralsnog meningloos rond op zoek naar feiten en ervaringen op basis waarvan ik een weloverwogen mening kan vormen.

Zouden er onder de lezers van dit stuk zich boerka dragende vrouwen bevinden? Zo ja, laten we daar dan eens over praten en elkaars ervaringen hier publiceren.

We leven in een mooie tijd. Waar ondoordacht denkenden decennia geleden geen platform hadden om zich te uiten, hebben zij, en wij, nu internet. En YouTube. En laat dat nou het ideale platform zijn voor hen die geloven in complottheorieën.

Alsof deze verkiezingscampagne nog niet krankzinnig genoeg is, wordt er een schepje bovenop gedaan door Reddit’ers, YouTubers, vloggers, average Joe’s, rednecks met matjes en een tand en en wat niet nog meer.

Trump wil helemaal geen president worden.

Dat Hillary Clinton dood is, is niet de enige complottheorie. Een andere populaire theorie is dat Trump samenwerkt met de Democraten. Trump wil helemaal geen president worden. En door zijn eigen campagne zo om zeep te helpen, plaveit hij de oprijlaan naar het Witte Huis voor Hillary Clinton. Maar ja, die is dood. Zou Trump dat weten? Nee natuurlijk niet! ‘The Donald’ is zo druk bezig met het uiten van beschuldigingen dat de media tegen hem samenzweren – wat weer onderdeel is van het complot waarin Trump samenwerkt met de Democraten om Clinton aan de macht te krijgen – dat hij helemaal geen tijd heeft om te volgen wat de media daadwerkelijk melden. Maar zowel Trump als Clinton is lid van de Illuminati. Ja, wist je ook niet hè?

De Illuminati willen via de president van de Verenigde Staten wereldheerschappij afdwingen. Dus wat maakt het dan uit wie van de twee president wordt? Oh ja wacht, Clinton is dood, dus de Illuminati maken zich zorgen. Die willen nu Trump aan de macht zien te krijgen om alsnog hun plan voor wereldmaatschappij uit te kunnen voeren.

Kortom: Donald Trump werkt samen met de Democraten om Hillary Clinton aan de macht te krijgen, maar die is dus dood. Daarom willen de Illuminati nu Trump aan de macht, maar hij is zo goed in het uitvoeren van het masterplan om zijn campagne te verneuken zodat de Democraten de verkiezingen winnen waardoor Teresa Barnwell straks de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten is.

Maar misschien is zij ook wel lid van de Illuminati en is dat juist het plan?

Het is één grote complot-clusterfuck.

Wat de waarheid ook is, feit blijft dat de Amerikaanse presidentsverkiezingen 2016 een circus zijn.

Of zou het echt zo kunnen zijn dat Trump tactisch niet zo sterk is met campagne voeren? En dat Clinton echt slechts een lichte longontsteking had? En dat ze elkaar inderdaad het licht niet in de ogen gunnen?

Wat de waarheid ook is, feit blijft dat de Amerikaanse presidentsverkiezingen 2016 een circus zijn. En heb je daar even genoeg van, dan kun je je uren vermaken met alle complottheorieën die met de verkiezingen gemoeid zijn.

Entertainment van de bovenste plank. En nog gratis ook. Hoewel, entertainment? Gratis? We hebben het hier wel over het leiderschap van het machtigste land ter wereld. Leiderschap waarvan ook wij de gevolgen zullen ervaren. En de vraag is of het dan nog steeds zo amusant is. En wat de prijs is die wij ervoor gaan betalen. Zij het met Trump aan de macht, zij het met Clinton aan de macht, zij het met Teresa ‘Hillary Cloneton’ Barnwell aan de macht.

Als naïeve romanticus geloof ik in echte liefde. Niets mooier dan onvoorwaardelijke trouw en toewijding aan ‘die ander’. Ik ben dan ook meer een relatie-type dan een fladderaar. Dit wordt onderstreept door mijn relationele leven tot 2,5 jaar geleden: twee relaties van respectievelijk 7 en 3 jaar. Maar alles kan kapot. Zo ook langdurige relaties. Eenmaal mijn laatste relatiebreuk verwerkt hebbende, besloot ik Tinder een kans te geven, stilletjes hopende dat ik daar als niet-alfamannetje enige diepzinnigheid zou aantreffen.

Wat ik aantrof was een ellendige poel van psychische problemen, onduidelijke en onuitgesproken intenties, dronken berichtjes midden in de nacht met alleen het woord “water” als inhoud en ‘het is ál drie weken uit na 7 jaar relatie’-achtige types tot twijfelaars, zwijgers en last minute afzeggers. Er had een significant aantal bloedtransfusies kunnen plaatsvinden met mijn hoeveelheid doodgebloede Tinder-gesprekken en -dates.

Maar toen was zij daar ineens. Geen ‘love the life you live, live the life you love’ – al dan niet met life/live-spelfouten – als profieltekst, geen party girl-foto’s, geen paarden, geen ‘ik spring in bikini op het strand’-foto’s, niets van dat alles. Slechts drie bescheiden, haast verlegen foto’s. Ik was op slag verliefd.

Een week later zaten we allebei wat zenuwachtig tegenover elkaar in een espressobar. Wat was ze schattig. Haar nervositeit maakte haar nog aantrekkelijker en deed mij het mijne bijna vergeten. De eerste date kreeg al snel een vervolg. En nog een. En nog een. Zo’n twee maanden verder had ik gevoelens voor haar gekregen en keek ik voorzichtig al een beetje vooruit. Ik dacht omdat we samen haar IKEA-meubels in elkaar hadden gezet in haar nieuwe woning, het wel goed zat. Maar we hadden er nooit over gesproken. En langzaam maar zeker begon ik een discrepantie te bemerken in onze beleving. Na drie maanden besloot ik getergd door twijfel de vraag te stellen: hoe zit het nu eigenlijk met ons?

“Ik denk dat het voor jou iets serieuzer is dan voor mij. Ik weet niet zo goed wat ik wil en wil op het moment eigenlijk gewoon genieten van mijn vrijheid”.

Au. Ik brak. Hoe kon dat nou? Ze was zo lief, schattig en onschuldig? Ik besloot onze (blijkbaar non-) relatie te beëindigen, omdat het niet echt werkt als je gevoelens hebt voor iemand terwijl dat niet wederzijds is.

Mijn vertrouwen was beschaamd. Blijkbaar zijn het niet alleen mannen die uit zijn op seks. Zit je dan met je goede intenties. Ik was boos. De knop ging om. ‘Jullie Tinder-bitches van Venus, ik een Tinder-klootzak van Mars.’ Twee maanden lang heb ik me overgegeven aan de vluchtige geneugten die Tinder te bieden heeft. Ik maakte kennis met het begrip Netflix & Chill, waar ik naïef als ik ben tot dan toe nog nooit van had gehoord. Ik vond het allemaal wel prima. Nul verwachting staat gelijk aan nul teleurstelling.

Tot twee weken geleden. Na een lange dag en korte nacht in Amsterdam zat ik in de trein terug naar huis. Ik voelde me kut. Ik voelde me het mannelijke equivalent van een slet. Eenmaal thuis werd ik bij toeval geconfronteerd met verloren gewaande foto’s van mijn laatste langdurige relatie. Ik scrolde er doorheen en raakte bevangen door de wederzijdse toewijding en het gevoel van geluk dat uit de foto’s sprak. Ik besefte dat ik tot niets meer dan een Tinder-hoer verworden was. Met vluchtige, betekenisloze contacten. En ik besefte vooral dat ik daar alleen maar ongelukkig van werd.

‘Delete Tinder?’ – Delete.

Joyce, je hebt gelijk: “Het begon onschuldig als een dating-app die langzaam veranderde in een app voor mensen die even zin hadden om van bil te gaan, een vluggertje. Zelfs de naam scharrel komt vaak niet eens meer ter sprake. Gevoelloze seks nu meteen en als jij niet wil, is mijn volgende match vast wel gewillig.”

Na 2,5 jaar Tinderen realiseer ik me dat dit niet de manier is om mijn behoeften te bevredigen. Misschien die van een sportvissende, met ontbloot bovenlijf in de spiegel poserende, al dan niet getrouwde, zonnebril dragende macho man. Maar niet die van een naïeve romanticus. Tinder is inmiddels niets meer dan de red light district van het online daten. Een Tinder-date is als het bezoeken van een prostituee met als verschil dat je je voor de vorm nog voorstelt aan elkaar.

Joyce, het feit dat wij als man van Mars en vrouw van Venus tot dezelfde conclusie komen, sterkt het geloof in mijn gedachte dat er ook nog zoiets bestaat als oprechte interesse en verwantschap tussen twee gelijkgestemden die ontstaan in het echte leven in plaats van achter de schermen van onze telefoons.

Terug naar de basis, terug naar mezelf. Daarom een swipe left voor Tinder en een swipe right voor dat meisje aan de andere kant van de kroeg of voor je in de rij bij de supermarkt.

Maar wat mij fascineert bij het overlijden van een bekend persoon, of bij het voltrekken van een grote ramp, is dat mensen de neiging hebben het op de een of andere manier op zichzelf te betrekken.

Iedereen heeft ineens een herinnering aan Prince. Of heeft hem ergens gezien.

Ander recent voorbeeld: de aanslagen in Brussel. Ineens hoorde ik allemaal verhalen om me heen van mensen die ook op dat vliegveld zijn geweest, of er binnenkort naartoe gaan.

Toegegeven: ook ik heb me hier een keer schuldig aan gemaakt. Toen vlucht MH17 uit de lucht werd geschoten. Ik bleek namelijk ook die route, inclusief hetzelfde vluchtnummer, gevlogen te hebben. De sticker zit nog op mijn paspoort.

Ik heb toen de drang om dat aan iemand te vertellen niet kunnen onderdrukken. En op het moment dat ik het vertelde voelde ik me al kut.

Wat heeft het voor nut of relevantie voor wie dan ook dat ik op een totaal ander moment onder totaal andere omstandigheden toevallig ook op die vlucht heb gezeten? Wat heeft het voor relevantie dat Prince ooit aanwezig was bij het concert van Gerard Joling?

Nul komma nul. Het is puur zelfpijperij. Het is een verlangen om interessant gevonden te worden. En het overlijden van een bekend persoon of het voltrekken van een grote ramp is de ideale gelegenheid om in verkapte medelijden-vorm jezelf in de spotlight te zetten.

Crème de la crème van de met medelijden gemaskerde zelfpijperij zijn naast social media de talkshows op televisie. Iedereen herinnert zich nog hoe Patricia Paay soppend van haar stoel gleed bij DWDD toen ze vertelde over haar avontuurtjes met David Bowie. Kunnen we vanaf nu afspreken dat wanneer er een bekend persoon overlijdt of zich een grote ramp voltrekt, dat we vooral niet vergeten dat het om die persoon en de slachtoffers gaat? Een ode aan de overledene en respect voor de slachtoffers! Zend een docu uit. Breng nieuws. Maar laten we nou voor een keer eens niet aan onszelf denken.

Heb je wel eens de Erasmusbrug gezien opgelicht in de Franse driekleur? Of het Paleis op de Dam verlicht in de kleuren van de Belgische vlag? Nee, ik tot vandaag ook niet. Ziet er wel mooi uit. Maar de aanleiding is triest. Eind vorig jaar waren er aanslagen in Parijs. Als steunbetuiging daarvoor werden vele gebouwen verlicht in de Franse driekleur. Gisteren waren er aanslagen in Brussel. En dus werden tal van gebouwen verlicht met de kleuren van de Belgische vlag. Als steunbetuiging.

Zie je het al voor je Eva, dat zo’n IS-terrorist in Syrië naar zijn zwart-wit-teeveetje zit te kijken? Ziet-ie al die gebouwen oplichten in de kleuren van het land waar zijn ‘collega’s’ zojuist op gruwelijke wijze tientallen slachtoffers hebben gemaakt. De kleuren kan hij niet zien op dat zwart-wit-teeveetje, maar hij weet dat die gebouwen zwart-geel-rood gekleurd zijn. Wat zal dat een gevoel van erkenning geven. Want hij weet ook dat juist die wijdverspreide steunbetuiging de polarisatie alleen maar aanwakkert. Hoe sterker de saamhorigheid onder de steunbetuigers, hoe feller de weerstand van de anti-Islamisten. En dat is precies waar ze op uit zijn, die IS-gekkies. Verdeeldheid creëren om vervolgens die verdeeldheid uit te spelen zodat er een religieuze oorlog uitbreekt. Volgende stap is de westerse wereld zuiveren van al wie niet de Islam aanhangt. En dankzij de door hun zorgvuldig gecreëerde verdeeldheid hebben ze meer medestanders dan ze ooit hadden durven dromen.

Zie je waar ik naartoe wil Eva? Tuurlijk, je steun betuigen is mooi en heeft een helende werking. Maar het moet niet z’n doel voorbij schieten en daarmee zijn waarde verliezen. Of zelfs een averechtse werking hebben. En weet je, als ik dan een foto zie van een stel voor het zwart-geel-rood verlichte Paleis op de Dam, met….ik krijg het mijn strot niet uit…..met…..kuch...met een SELFIESTICK OM VAN HUNZELF EEN FOTO TE MAKEN MET HET VERLICHTE PALEIS OP DE DAM OP DE ACHTERGROND….ja, dan is de steunbetuiging zijn doel voorbij geschoten. Zij weet er nog een glimlach uit te persen ook. Terwijl hij vakkundig de plastic tas met zojuist gekochte kleren buiten beeld houdt.

Mijn hart huilt. Mijn verstand kan dit niet bevatten. Mijn handen jeuken.

Ik wil godverdomme die selfie stick uit hun handen trekken en ermee hun ogen open slaan! Kijk om je heen! Wat zijn jullie nou toch godverdomme aan het doen man?

IS is een zorgvuldig opgesteld plan aan het uitvoeren om WO III te ontketenen en jullie staan daar als een stel narcistische toeristen jezelf zo voordelig mogelijk in de bek te flitsen!

Ik kan het echt niet aanzien. Ik ga het ook niet meer aanzien.

Lieve Eva, sorry voor deze brief. Ik snap dat als je al bijna 20 jaar dood bent, je liever aangenamer dingen leest. Maar dit is hoe we er nu aan toe zijn.

Ik beloof je dat mijn volgende brief aan jou een ode aan de liefde is. Want ondanks alle haat, pijn en ellende is liefde er ook nog. En net zoals bijna 20 jaar geleden is liefde nog steeds mooi. En ook geloof ik nog steeds in liefde. Alleen staat liefde op dit moment eventjes aan de zijlijn toe te kijken hoe verdriet, angst en ongeloof mijn hart vervullen.

Ik heb daar zo’n aversie tegen dat ik de persoon die het voor elkaar kreeg om bovenstaande quote uit zijn nietsvermoedende strot wist te duwen per ongeluk bijna heb ondergekotst. Naast het feit dat die uitspraak mij mijn hoofd van mijn romp deed willen rukken om het vervolgens – ondanks de fysieke onmogelijkheid van deze handeling – naar zijn hoofd te gooien, viel de achteloosheid waarmee hij deze opmerking ongevraagd in andermans gehoorgangen plaatste mij op. Zich van geen kwaad bewust wachtte hij op een bevestigende knik van het hoofd van een andere collega op zijn zojuist gedane uitspraak.

Blijkbaar vindt hij zichzelf niet een volslagen idioot.

Ik heb nagedacht over waarom ik mij zo erger aan kantoortaal. Ik vermoed dat het een combinatie is van de verloedering van de Nederlandse taal en het feit dat iemand die dit soort onzin uitslaat op mij pretentieus overkomt. Kantoortaal bestaat vaak (deels) uit totaal overbodige Engelse termen. ‘Schiet jij even een meeting in’. ‘We hebben een issue’. ‘Het is geen rocket science’. En ga zo maar door. Beste kantoortaalpraters: dit zijn allemaal termen die vermeden kunnen worden. ‘Plan jij iets in?’ ‘We hebben een probleem.’ ‘Zo ingewikkeld is het niet’. Zo ingewikkeld is het niet.

Dan het sociale aspect. Wie zijn de mensen achter de kantoortaal? Bij mij op kantoor heerst een zeer informele sfeer. Mijn werkkleding bestaat uit mijn fijnst zittende T-shirtje, spijkerbroek en sneakers. En dat geldt voor het merendeel van mijn collega’s. Maar uiteraard zijn er ook mensen die zich prettiger voelen in een net overhemd, pantalon en nette leren schoenen. Prima. Wat mij echter is opgevallen in mijn periode van onderzoek is dat onder laatstgenoemde groepering zich de notoire kantoortaalpraters bevinden.