Një ditë çdo gjë do të ndryshojë,

do të vish të luash me veten,

do të këndosh në duet me heshtjen,

do të jetosh me kujtimin në ballë,

do të thërrasësh me zë ç’u bë vallë,

do të kërkosh për veten shpëtim

e s’do të gjesh kund emrin tim.

Jetonim ne të dy në gjethe të trëndëfillit,

jetonim duke shijuar erën e tij,

jetonim bashkë me këngën e bilbilit,

por në fund, na therën gjembat e tij.

Shpresuam se deri në vdekje do të jemi bashkë,

por ajo jetë që ne e ëndërruam nuk ishte e gjatë,

ajo zgjati vetëm të paktët muaj

e për këtë gjë unë tani po vuaj.

Tani jemi të vdekur për njeri tjetrin,

fluturojmë në qiell për një jetë tjetër,

fluturojmë të dy, por shumë larg njëri tjetrit

e të dyve na shoqërojnë valet e detit.

Ti fluturon bashkë me dallëndyshet,

fjalët që i dha tani po vyshken

e mua më thërrasin skifterët,

por unë s’dua të fluturoj me ta

e t’i këndoj ninullat.

S’do të jemi më bashkë,

jeta jonë mbaroi,

a do të jetojmë te lulet apo te zjarri,

s’di për njeri-tjetrin

a do të na merrë malli?