#yetmis2

15 Temmuzun en büyük sonucu, Fetö köpekleri yüzünden mütedeyyin insanların hepsi zan altında kaldı.

248 kişinin (Allah rahmet eylesin) vefatı elbette üzücü ama itoğluitler yüzünden az biraz müspet düşünen insan bile kötü görülmeye başlandı toplumda. Fetö bizzat bu duyguyu da yönetti halk içinde..

Şu memleketin hamurunda din var. İster kabul edilsin ister edilmesin. Dinle beraber birlikte yoğrulmuş kültür, norm ve diğer etmenler.. Din hayatı yorumlama biçimidir. Yorumlayamıyorsa herkes kendini sorgulasın. İhtiyaçtır bu. Yoksa kendi kendine yeni bir hayati gaye inşa edemez kimse. Türk ateistleri gibi paradoks havuzunda yüzerler anca. Maslow'un piramidindeki son basamağın altın vuruşuna koştururlar. Çünkü dayanak noktaları iflas ediyor. Ülkemizdeki ve dünyadaki düzen 'din' düzeni değil. Kapitalizmin esiri bir düzen.

Kendi adıma düşünüyorum, ben bile ülkenin yarısından fazlasıyla anlaşamam, ortak paydada buluşamam. Sosyal medyadaki çapsızların sokakta aramızda olduklarını düşündükçe rahatsız oluyorum her türlü. Dayak yüzü görmemiş kifayetsiz dolu memleket. Diploma veren kuruluşlar da bertaraf edemiyor bu müstemleke zihinleri.

15 Temmuzun bu çapsızların ağzında "tiyatro" diyerek mezeleştirilmesine karşıyım. Tiyatro lafını kullananların tamamının üremesine ket vurulmalı ve mütedeyyin kitleye de haksızlık yapıldığı kabullenilmeli.

Uçakta orta kapıya denk gelenler bilir. O koltuklarda oturanlar mesuliyetini de üstüne almış demektir. İstemeyenlerin de genelde yerleri değiştirilir. Bu dünya da öyle. Ailemizle, giyim ve kuşamımızla, inanışımızla, konuşmalarımızla ve hatta susuşlarımızla üstümüze yüklenen belirli mesuliyetler var.

Mesuliyetlerin de asli kaynağı inançtır. Bir yaratıca inananın da yükü bellidir bir ideoloji sahibi olanın da.. Herhangi bir şeye inanmayan insan düşünerek kendini zarar vermesi de maksimum 1 hafta sürer. Ayrıca, dünyada hiç bir canlı yoktur ki kendine mesuliyet yüklenmemiş olsun. Çiçek böcek dahil. Her din, her öğreti insana bir önem atfeder. Hiç biri, merhaleleri sadece nefes alıp verilmesi ile sunmaz.

Herkes kalıbı nispetinde mesuliyetini taşır. Burada kalıptan kasıt cüsse değil.  Bizde de aslolan zahir değil batındır. Peşinde olduğumuz da o dur. Şöyle de bir gerçek var; dünyadaki hiç bir zahir tam olarak tatmin etmez. Dünyanın en iyi arabası olan bile aracın yeni modelinin çıkmasını bekler. 3 tane evi olan 4.’nün yolunu gözler. İnsanoğlunun gözü, midesi ve gönlü çoğu zaman bağımsız çalışır. O yüzden büyüğüne oturduğu tabureyi ikram eden küçüklerin amacı ayakta beklemenin zevkini sürmek değil. Annelerin en çok sevdiği yiyecekleri evde en son tüketmesi de bundandır. Çocuğunun doyduğunu gören annelerin sevincini dünyalık kelimeler tarif edemez haliyle. Hasılı, mutluluk bizi hep ayakta tutar. Mutluluğu en iyi şekilde sağlayabileceğine inandığımız argümanların peşinden gideriz. Gitme işi bir sekteye uğradığında mutlaka başka bir koltuğa oturtuluruz. Hayatta her kaçırdığımız “güzelliğin” peşinde bize başka bir koltuk tasviri yapılır. Bu da “inancın” bizi götürdüğü sıralara doğru otururuz. Ha koltuğa normal oturmasını beceremeyenlerin de çelişkileri göz önüne serilir elbette. Seviyorum kelimesi ile sadece cümlesini süsleyen, inanıyorum derken sadece giyim-kuşam ile benzeyen, bırakıyorum derken sadece zihninde bırakan, çalışacağım derken sadece bir görünüş ile mevzuları sürdürenlerin de koltuğu değişir zamanla. Koltuk değişikliğini kişi de görebilir, kamilse gönüller de görür.

İnsan koltuğunu seçme ve seçme özgürlüğünü elinde tutar. Cüz’i irade bunu söyler. Kimi arka taraflara doğru yer değiştirir kimi uçak inene kadar ‘acaba bir şey olursa elimden ne gelir?’ diye fikir üretir. Orta kapı koltuklarında yaşanan serüven gibi günlük yaşayışta da şöyle bir soru sorabiliriz: “Acaba oturduğumuz yeri işgal ediyor muyuz?” 

Koridorda gezinenler de bir “tasvire” uymayıp “arafta” kalanlar oluyor. Ya otur ya da bir yol aç denebilir ama bunu ben diyemem, hayat bir şekilde yüzüne vurur insanın. Kimine zamanıyla kimine sağlığıyla..

Bedelsiz yaşamak umuduyla atılan adımlar en sonunda insanı gamsız ve unutkan hale dönüştürüyor. Geldiği yeri, amacını, serüvenini ve hatta kişiliğini unutan insana dönüşebiliyor. Kişilik, inşasında -temelleri sağlam zemine oturmayan binalar gibi- sallantıda olabiliyor. Haliyle muhataplardan birileri ile karşılaşıldığında "Geldik, kişiliğinizde yoktunuz." cevaplarına maruz kalmaları gerektiğine kaim bir fikir etrafında heba edilen temelin taşlarına hakaret olarak görülebiliyor.

Bedellere olan hürmetle insan, yuvasına giden karıncaya saygılı olabilir. Olmalıdır demek, kimine ekstra yük olarak görülecektir ama bedele olan ihaneti de arttıracaktır.

İnsana vefa yüklenmez. Yükü ağır olan vefasını da alır yanına. Vefasında bedel olanlar da arzdan arşa kadar tüm masivayı bir karıncaya olan şefkatiyle süzebilir. Uyumanın zûl geldiği mevsimde bazen tebeddülün mihenginde bedel olur.

İşte tam öyle bir cengin ortasında şöyle bir fikir cereyan ediyor, insanın ömrünün sonlanmasına küçük bir kan pıhtısı bile vesile olacaksa toprağa ve suya olan bu yabancılaşma neden ? Bedele olan hançerlemeler neden ? Kiremitlerin inşaatın temeline olan saygısızlığı neden?

İnsan düşündükçe işin içinden çıkamıyor. Sonra bir büyük ruhlu insan gelip nokta niyetine bir kelam ediyor. Ahmet Murat gibi;

Günün Manzumesi; Tünelin sonundaki ışığında bize anlattığı tek bir şey olacaktır: İnsan bu dünyaya mutlu olmak için gelmemiştir. Ancak isterse, mutlu edebilir.

Tüm enerjisini mutlu olmaya harcamak zor olanı seçmektir aslında. Nasılsa duracak olan bir kalbi taşıyoruz, nasılsa toprağa bakıyor bir gözümüz, nasılsa...

Gezip tozmaktan yorulduğum zamanların sonunda da bunlar aklıma düşüyordu, akşama kadar yan gelip yattığımda da düşüyor.

Gariptir ki son dönemde okuduğum kitaplarda, dinlediğim şarkılarda, gördüğüm görüntülerde vb. hepsi beni bu dünyanın gereksizliğine hapsediyor. Uğraştırıyor, yoruyor ve en sonda köşeye itiyor. Kullanışlı birer meta halindeyim, onların gözünde. Dergiler, kitaplar, şarkılar.. hepsi. Müşterisini bekliyor.

Köşeye itildiğim zamanda bu “güzellik” ile rastlaştık. Kuytulardaydım. El uzattı. Varlığın “fani” oluşunu hissetmem gerekiyordu. Yol gösterdi. İlim masasında, kendini bulamazken arayışların fani oluşunu bile söyledi. 3 tarafım kağıt kalemle çevriliydi. Aramayla bulunmaz dedi. Arayanlar ancak bulanlardır dedi. Dinledim bende. Dinledim, sadece dinledim. Hala dinliyorum..Yarın da dinlerim. İnsan kanar. Kanar da dinmez bir çağlayan gibi.

Gariptir, sualini taşıyamaz.

`

Soluksuz bekler,

Gariptir en karanlık yıldızda.

´

Düşer, kimseler bilmez.

Ahvalini güneşle saklar.

´

Garipler, ah'ıyla uyanır.

Kendini avutmaya devam etmiyorsa, işte o zaman başlar ukba yolculuğu.

..de, nereye kadar ?

İşte bizi asıl yıpratan da bu değil mi ?

Tedavisi olmayan hastalığa dönüşüyor.

Varlığın her türlüsünü ‘deneyip’ en ‘denenmemişi’ arıyoruz. Sebep?

Müsait bir zamanda 'kendimizi’ aramamız gerekiyor.

Ölmeden evvel.

İçindekileri ve dışındakilerini de.

Sabaha karşı ağlayarak bir hışımla annesini uyandıran komşu çocuğunu da.

”Abe susamı bol olsun”, sorusuna “baş göz üstüne” cevabını da.

İftara son 5 dakika kala bir kaşık yemeği ağza götürerek nefsin acizliğini ispat ederek tekrar tabağa bırakmayı da.

Her köşebaşında bir çiğ köftecinin olmasını da.

Tutmayanın başkalarının yanında kendini tutmasını da.

Tan vaktinde Annemin ağzından dünyaya yayılan bir serinlik’i de.

Teravih vaktinden sonra yayınlanan Hz. Yusuf filmini de.

Mahallenin çocuklarının herkesten çok hareketli olmasını da.

Gecenin bir yarısı ziyaretine gittiğim Rahmetli Dedemin, oturduğu minderi bana uzatarak evdekilere ‘çay bırakın üzerine, içeriz’ demesini de.

11 ay boyunca yitirileni -gönül çabukluğuyla- aramayı da özledim.