Wat nu? Het eerste jaar van mijn opleiding komt tot een eind en helaas geldt hetzelfde voor mijn blog. Ik heb met alle liefde en passie mijn verhalen geschreven. Het is best grappig dat ik in mijn inleiding had geschreven dat mijn levensverhalen soms verzonnen waren maar dat klopt eigenlijk totaal niet. Ik maak alles eigenlijk beter dan het allemaal klinkt maar dat heb ik op mijn eigen blog niet gedaan. Puur om het feit dat ik steeds beetje bij beetje begin te realiseren dat mensen mij moeten waarderen en accepteren hoe ik ben. Zo heb ik voor het eerst gehoord dat er mensen zijn die er voor mij zijn, als persoon en hoe ik ben en niet alles erom heen.
Ik zit hier eigenlijk met tranen in mijn ogen terwijl ik dit schrijf. Puur om het feit dat ik gewoon twijfel om mijn leven en daarom heen. Ik zit aan zaterdag te denken dat mijn collega over mijn geaardheid vroeg en hoe ik mijn leven op het lange termijn zie. Toen kreeg ik ook al tranen in mijn ogen en het werd eigenlijk net iets te heftig waardoor ik even ging weglopen van de conversatie. Ik kan hierop antwoorden met dat ik bij een communicatiebureau wilt werken maar hoe zie ik mijn leven voor me op het gebied met liefde. Wanneer kan ik hierin vrij zijn en mijn leven echt gaan leven, wanneer duik ik niet weg voor een moeilijke conversatie maar ga ik erop in en laat ik zien wie ik ben.
Naja, ik heb genoeg gebrabbeld en genoeg emotie getoond voor vandaag. Als je ooit verder met mij in gesprek wilt dan is dat wel mogelijk, stuur mij dan maar een berichtje en dan praten we verder wel.
Houdoe!
x Yazsin
















