#y2022

insan yarım kalmış bir türküdür. olmazlara yakılan bir ağıt, gecenin koynunda uyuyan kimsesiz çocuk bazen de. insan; hem zamanla büyüyen hem de zamanla tükenendir. insan; günü gelince annesiz, babasız kalandır. günü gelince de annesiz, babasız bırakan. yaşamak güzel bir düş ve serüven. alice'in tavşan deliğinin ardındaki dünya belki de. biz yaşadık. yaşar gibi yaptık. hem biz hem de maskelerimiz. ziyadesiyle yorgun. lütfen biraz sessizlik ulan! şurada hayallerimiz ölüyor.

cat maid...

makoto event!!!

bnuuy shuffle!! 🐰🐰

kedi biliyordu, basit yaşamak iyiydi. insan olmak ise gereksiz bir yükten başka bir şey değildi...

her şeyi teker teker biriktirdim. çiçekleri, biletleri, cam şişeleri, küçük eşyaları ve daha nicelerini. hepsini her gün gözümün önünde görebileceğim yerde tutuyorum. böylelikle ben kimdim ve nereden geldim hatırlamak kolay oluyordu. kaç insanım olmuştu ve kaçı da alıp başını gitmişti hepsinin bir bir çetelesini tuttum. çekmecelerim birlikte gidilmiş yerlerin biletleri, bardak altlıkları ve peçeteleriyle doluydu. kiminde el yazısıyla bir şeyler yazılı oluyordu. ‘’iyi ki’’ler, ‘’hep birlikte olalım’’lar. bir şekilde birbirimizi bulmuştuk ve şimdi hiçbiri yoktu. sayısız iyi temenni de böylelikle diğerleriyle birlikte çekmecelerin, kitapların arasında yok olmaya mahkum olmuşlardı. * nasıl ki hatırlamak insanın cehennemi ise, unutmak da içinde dolduramadığın bir boşluğun iyiden iyiye kendini hissettirmesi demekti. sanırım insan soyu böyle böyle ölümseyerek ve her şeyden bıkmış şekilde bakıyordu hayata. içinde dolmayacak boşlukların günden güne arttığı unutulmuş sözler kumpanyası bunu mümkün kılıyordu.

blushies...

kaoru fs (girl)