Σκέψεις Πρωταπριλιάς
Και που λες είναι αυτά τα νεκρά διαστήματα που περιμένεις λεωφορεία, τρένα, μετρό και κάθε λογής μεταφορικό μέσο που σου δίνουν το χρόνο να σκεφτείς (γιατί άλλωστε δεν έχεις και κάτι άλλο να κάνεις) . Και μια μέρα σαν κι αυτή αναρωτιέσαι για την καθημερινότητα σου. Πολλές φορές αυτά που κάνεις δεν τα σκέφτεσαι αλλά σε δεύτερη ανάλυση σου φαίνονται αστεία. Ειδικά όταν δεν έχεις επιλογή τότε γίνονται πιο αστεία. Περίεργη φάση ο στρατός. Που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Αυτό που ξέρω ότι έχω δρόμο μπροστά μου αλλά πλέον έχει μπει το νερό στο αυλάκι. Άλλο ένα καλοκαίρι που δεν θα το ευχαριστηθώ όπως μπορούσα κάποτε. Αλλά δε βαριέσαι. Είναι γνωστό πως όταν έχεις μια ελευθερία δύσκολα την εκτιμάς. Τουλάχιστον μέχρι να την χάσεις. Αναμονή για το τέλος ενόψει κάθε νέας αρχής στο μέλλον. Μια φάρσα που διαρκεί 9 μήνες. Κάθε μέρα πιο κοντά στο 0. 133 κ.σ.
