#wttv15

Afgelopen weekend had ik de eer om, samen met nog ongeveer 500 enthousiaste burgemeesters, mee te werken aan het leukste tijdelijke dorp van Nederland. Aan de rand van de stad, net buiten alle drukte, zijn we met z'n allen ruim drie dagen even helemaal afgesloten van de buitenwereld. Nou ja.. zo goed als. Binnen het communicatieteam is het toch fijn om af en toe een goede internetverbinding te hebben, maar ach, de tijd vol kletsen omdat de WiFi er uit ligt is ook heel gezellig. En met koffie maak je snel nieuwe vrienden. Met sigaretten ook trouwens. En met Corrie, zo heette onze gezamenlijke back-up USB.

Welcome to the Village is een relatief klein festival, met de gezelligheid van een dorp. Niet alleen qua oppervlakte, aankleding en de namen van de podia (Grootegast, Ravenswoud, Blessum etc) maar vooral ook met de saamhorigheid die daarbij hoort. Samen over dingen nadenken, met z'n allen keihard daarnaartoe werken en er dan vervolgens vol trots van genieten.

Typhoon is een van de hoofdacts, met zijn lijfspreuk Lobi da basi (liefde is de baas) maakte hij het afgelopen jaar een verpletterende indruk op mij, en vele anderen. Die hartjes in de lucht, lobi hier en lobi daar, soms draait het weleens een beetje door hoor. En toch doe ik er dit weekend vrolijk aan mee. Op een of andere manier kom ik op festivals in een soort jubelende vorm van extase, waarbij alles en iedereen even mooi is en waarbij ik op bepaalde momenten overloop van liefde zonder dat daar een aanwijsbare reden voor is. Sommige mensen gebruiken drugs om tot zo'n punt te komen, voor mij is dat overbodig. Met een paar warme zonnestralen, een koud biertje, mooie muziek en een stel fijne mensen maak je mij heel blij.

Dat gelukkige moment duurt in dit geval drie dagen. Of eigenlijk, inclusief pre- en afterparty, zes. Zes dagen rondlopen met een grijns van oor tot oor, daar krijg je echt heel veel energie van (en kramp in je kaken). Zelfs het slaaptekort - dankzij de rumoerige camping, de korte nachtjes en de vroege ochtendzon op een claustrofobisch klein tentje - krijgt dat niet kapot.

Gelukkig ben ik niet de enige die dat zo ervaart, eigenlijk loopt het merendeel van het publiek er als een stel blije eitjes bij en daardoor is het dan nóg weer leuker. Het bier vloeit rijkelijk en daarmee verhoogt het knuffelgehalte aanzienlijk. Mijn vriendinnen verklaar ik minstens drie keer per dag de liefde, nieuwe mensen worden begroet alsof we elkaar voor het eerst na tien jaar weer zien en als er ook maar iemand een koortslip heeft, dan lopen we denk ik eind deze week allemaal rond met minstens een krentenbaard.

Het was het waard. Typhoon, ondanks de licht narcistische trekjes die we bij je hebben geconstateerd, ik snap je. Liefde is echt de baas. Welcome to the Village, je was geweldig. Lobi. 💕