#whenmysoulspeaks

Νομίζω πως σε ξεπερνάω. Σιγά σιγά μεν, αλλά σε ξεπερνάω δε. Ούτε έχω την ανάγκη να σου απαντάω κατευθείαν πια, ούτε να σου μιλάω, ούτε τίποτα. Θέλω μόνο να βλέπω ότι είσαι καλά. Και συγνώμη που σε γράφω τόσο πολύ τις τελευταίες μέρες, αλήθεια δεν ήθελα να γίνει έτσι, όμως πρέπει να σε ξεχάσω τελείως. Ίσως απλά είχα την ανάγκη να με αγαπήσει κάποιος και πίστευα πως ήσουν ικανός και πρόθυμος να το κάνεις. Βέβαια, δεν μπορώ να ξέρω ακόμα, ο χρόνος θα δείξει, όμως αυτό αναρωτιέμαι τις τελευταίες μέρες, ίσως απλά ήθελα κάποιον να με αγαπήσει και μου είχες γίνει εμμονή ιδέα. Βέβαια θα μου πεις ότι είναι χαζό αυτό γιατί έχω τόσα άτομα γύρω μου και μπλα μπλα μπλα. Ξέρεις.. δεν νιώθω όμως ότι με αγαπάνε. Ξέρω ότι με αγαπάνε, έχουν κάνει τόσα πράγματα για μένα, μου έχουν σταθεί σε τόσα και εγώ δεν νιώθω ότι με αγαπάνε. Δεν ξέρω αν είμαι αχάριστη, χαζή ή “καταθλιπτική” όμως αυτό νιώθω και δεν μπορώ να το αλλάξω. Ίσως απλά μου λείπει η στήριξη και η στοργή και ψάχνω να την βρω σε κάποιον ερωτικό σύντροφο, δεν μπορώ να ξέρω όμως τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου, τουλάχιστον όχι τώρα. Ίσως σε κάποια χρόνια να τα βλέπω πιο αντικειμενικά τα πράγματα και τότε μπορέσω, τώρα όμως φαντάζει αδύνατο.

Είχα χρόνο να σκεφτώ αυτές τις μέρες και κατέληξα στα παραπάνω. Η αποτύπωση βέβαια είναι λίγο αισχρή αλλά νιώθω τόσο κουρασμένη για να το διαβάσω από την αρχή και να συνδέσω όσα γράφω μεταξύ τους. Βλέπεις έχω και αυτή τη κακή συνήθεια να γράφω ό,τι ακριβώς σκέφτομαι. Βέβαια, με βοηθάει να οργανώνω τις σκέψεις μου και να καταλαβαίνω τον εαυτό μου αυτή μου η συνήθεια…

Μπορείς να μου εξηγήσεις πώς γίνεται να μπορώ να καταλάβω τους πάντες γύρω μου όμως εσύ φαντάζεις σαν ένα κλειδωμένο και σκονισμένο βιβλίο; Δεν μπορώ να βγάλω άκρη μαζί σου, καμία απολύτως, πραγματικά! Μια έτσι, μια γιουβέτσι! Άλλα λες, άλλα εννοείς. Άλλα κάνεις, άλλα θες. Και εγώ -φυσικά, σαν ηλίθια- είμαι πάντα εκεί για ό,τι θες, όποτε το θες. Θες μια φίλη; Να ‘μαι. Θες κάποιον να μιλήσεις επειδή βαριέσαι; Να 'μαι πάλι. Θες κάποια να παίξεις; Μάντεψε ποια είναι εδώ. Ναι, εγώ.

Κουράζομαι όμως σιγά σιγά γλυκέ μου, με έχεις κουράσει ήδη αρκετά. Κάθε μέρα με νευριάζεις όσο κανείς και μου χαλάς την διάθεση και με κάνεις να νιώθω τόσο άσχημα για τον εαυτό μου. Με μπερδεύεις με αυτές τις “γενικούρες σου” -όπως θα έλεγε και η κολλητή μου. Ξοδεύω ώρες για να καταλάβω τι εννοούσες και πάλι άκρη δεν βγάζω! Γιατί δεν είσαι ξεκάθαρος γαμώτο;! Γιατί παίζεις με τα νεύρα μου και κυρίως με 'μένα;

Εγώ ήμουν πάντα ξεκάθαρη απέναντι σου, εσύ γιατί δεν προσπαθείς τουλάχιστον;

Αν δεν θες, μη μου χαμογελάς έτσι, μη μου μιλάς έτσι, μη μου κάνεις αυτά που κάνεις. Άσε με να προχωρήσω και εσύ πήγαινε στην κοπέλα σου να βρούμε όλοι την ησυχία μας. Σε παρακαλώ, αποφάσισε τι θες και ειδοποίησέ μας.

Ξέρεις, θα ήθελα να είμαι ένα κομμάτι της καθημερινότητάς σου ή να είμαι σε μια γωνιά και να σε κάνω να γελάς με αυτό το τόσο χαριτωμένο γέλιο σου. Χρόνια σας πολλά λοιπόν, ό,τι επιθυμείτε και να είστε ευτυχισμένοι. Κυρίως εσύ θέλω να είσαι ευτυχισμένος όμως. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα είσαι μακριά μου. Ξέρεις, δεν με πειράζει αυτό, όχι, εγώ απλά θέλω να σε βλέπω να γελάς ρε μωρό μου. Βέβαια, αν σε έκανα εγώ να γελάς…. Αν ήσουν εδώ…. Όχι, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να τα σκέφτεται αυτά, δεν θα χαλάσω πάλι την ψυχολογία μου για κάτι τόσο ασήμαντο. Όχι ότι εσύ είσαι ασήμαντος, όχι, προς Θεού, απλώς.. να μωρέ.. δεν πιστεύω ότι αξίζει να χαλιέμαι που δεν είσαι πια εδώ χωρίς να ξέρω αν ήσουν ποτέ εδώ. Ούτε τα κότσια να μου μιλήσεις ξεκάθαρα είχες. Για αυτό θεωρώ πως είναι ασήμαντος λόγος για κλάμα. Ωστόσο ξέρω πόσο σημαντικός είσαι εσύ.. Ίσως αυτό είναι που με τράβηξε.. Ίσως να είδα τις προοπτικές σου.. Ίσως να είδα το πόσα έχεις να προσφέρεις.. Κρίμα που δεν μου δίνεις κάτι από αυτά που έχεις.. Δεν βαριέσαι όμως; Εσύ είσαι καλά και αυτό έχει σημασία, για μένα δεν τίθεται τέτοιο θέμα, πάντα έτσι ήμουν.