‘Προσοχή παρακαλώ, όταν ακούτε τον χαρακτηριστικό ήχο , για το κλείσιμο των θυρών του συρμού, Παρακαλείσθε να απομακρυνεστε από αυτές διότι θα αναχωρεί αμέσως, ευχαριστώ.’
Το ξέρω.
Το ξέρω ότι όσο το διάβαζες αυτό μπορούσες σχεδόν να το ακούσεις, με την ίδια φωνή που υπάρχει κάθε μέρα χρόνια τώρα στην αναμονή για τον ηλεκτρικό.
Το ξέρω.
Περιμένω τόση ώρα μαζί σου το τρένο και είναι η μόνη φορά που το περιμένω και εύχομαι να αργήσει όσο πιο πολύ γίνεται. Αλλά μόνο τις φορές που περιμένουμε να αργήσει θα έρθει στην ώρα του. Και δεν κάνω τίποτα. Και αυτό το ξέρω. Απλά σου κρατάω το χέρι και κοιτάμε κάτω.
Κοιτάμε την ταμπέλα που λέει ότι αναχωρεί σε 6 λεπτά .Κοιτάμε τους γύρω μας .Κοιτάμε τα πάντα εκτός από εμάς .
6 λεπτά .Μα νιθω ότι έχω χρόνο να σώσω την σχέση μας και να σε κάνω να με αγαπήσεις .
Παρακαλείσθε να απομακρυνεστε από όσους αγαπάτε και περιμένουν μαζί σας .
Και τότε ήρθε .Και πανικοβλήθηκα , και το είδα στα μάτια σου .Τελείωσε . Και περπατάς γρήγορα μέσα στο τρένο και σου τραβάω λίγο το χέρι αλλά ο χαρακτηριστικός ήχος μας θυμίζει ότι πρέπει να απομακρύνουμε τα χέρια μας από τις πόρτες.
Έτσι, φεύγει το τρένο .Και έφυγες και εσυ .Εγώ μόνο έμεινα εκεί και περίμενα , πέρασαν τόσα τρένα μέχρι που ήρθε το τελευταίο .Αποσύρεται .Εκεί κατάλαβα ότι δεν θα ξανά έρθεις ποτε.
Επειδή έπρεπε να φύγεις .Επειδή έπρεπε να μείνω .
Προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας .Προσοχή στο κενό, που δημιουργήθηκε μεταξύ μας .
Να απομακρυνθείς όταν ακούσεις τον χαρακτηριστικό ήχο.. Αυτόν του ξυπνητηριού που μας θυμίζει ότι δεν μπορούμε να βρεθούμε πουθενά αλλου πια .
Εκτός από τον ύπνο.
