#verstikking

Manifest Tegen het Gebruik van Boterhamzakjes als Regenkleding Wij, als bewuste en verantwoordelijke burgers, verklaren dat het gebruik van boterhamzakjes als regenkleding niet alleen inefficiënt is, maar ook schadelijk voor zowel jezelf als het milieu. In dit manifest leggen wij uit waarom deze praktijk onhoudbaar is en pleiten we voor betere oplossingen. 1. Onpraktisch en…

IJSSELSTEIN - De vijvers en sloten in de wijk Zenderpark in IJsselstein hebben veel last van een exotische waterplant met de naam “ongelijkbladig vederkruid”.

Doordat de plant sterk woekert, verdringt hij vrijwel alle overige begroeiing die van nature in de sloten voorkomt. De grote hoeveelheid planten leidt vooral 's nachts en in de vroege ochtend tot een gebrek aan zuurstof in het water.

Het verwijderen van het ongelijkbladig vederkruid gebeurt vanaf half juli tot eind augustus, door de firma Verduyn, onder toezicht van ecologisch adviesbureau Natuurzorg.

Na de werkzaamheden is het water in de sloot eerst wat troebel en zonder planten oogt het kaal: het dikke pakket waterplanten is verdwenen. Na enige tijd keren de oorspronkelijke planten als waterlelie en plomp weer terug, omdat de wortels van deze planten blijven zitten.

Door het bestuderen van meer dan 26.000 sterrenstelsels in de nabijheid van ons Melkwegstelsel hebben sterrenkundigen van de Universiteit van Cambridge en het Royal Observatory in Edingburgh ontdekt dat de meeste sterrenstelsels aan hun einde komen door ‘verstikking’, dat wil zeggen dat ze afgesneden zijn van de toevoer van gas uit de intergalactische omgeving en dat ze daardoor geen nieuwe sterren meer kunnen vormen. Het begrip ‘aan hun einde komen’ van sterrenstelsels moet even worden toegelicht: sterrenstelsels worden ‘levend’ genoemd als ze in staat zijn nieuwe sterren te vormen, ‘dood’ als ze daar niet toe in staat zijn. Het verschil wordt bepaald door de aanwezigheid van koud gas, voornamelijk waterstof, waardoor nieuwe sterren kunnen ontstaan. De Melkweg behoort tot de eerste, actieve groep, ongeveer de helft van alle sterrenstelsels behoort er toe, de andere helft, de ‘dode’ sterrenstelsels zijn de elliptische sterrenstelsels. Voor de oorzaak waarom dode stelsels geen gas meer hebben zijn twee modellen: het superzware zwarte gat in het centrum is zo actief dat alle gas in het stelsel wordt weggeblazen of de toevoer van vers koud gas van buitenaf stokt.

De twee modellen hoe sterrenstelsels aan hun einde kunnen komen (credit; Y. Peng, R. Maiolino, R. Cochrane)

Dat laatste blijkt nu bij de meeste stelsels het geval te zijn en men is daar achtergekomen door te kijken naar het metaalgehalte in ruim 26.000 sterrenstelsels, waarvan de gegevens afkomstig zijn uit de Sloan Digital Sky Survey (SDSS). Bij de studie keek men naar het metaalgehalte van de sterrenstelsels, de hoeveelheid elementen die zwaarder zijn dan helium (zo noemen sterrenkundigen dat, metalen). Het metaalgehalte is een soort van vingerafdruk voor de geschiedenis van het stelsel, want het wordt bepaald door de opeenvolgende generaties van sterren, die de metalen produceren. Bij het scenario dat het zwarte gat het gas uitspuugt uit het stelsel zou de stervorming abrupt moeten stoppen en zou het metaalgehalte laag moeten zijn, bij het scenario van de verstikking door het afsneden van vers gas van buitenaf zou het veel geleidelijker moeten gaan en zou het metaalgehalte stijgen totdat de gasvoorraad geheel op is. In het vandaag in Nature verschenen vakartikel zeggen de onderzoekers dat uit de studie blijkt dat het metaalgehalte van de meeste dode sterrenstelsels nog zodanig hoog is dat ze door verstikking om het leven moeten zijn gekomen – op de afbeelding bovenaan de groep sterrenstelsels rechtsonder, die omgeven zijn door een hete, massieve halo. Bron: Universiteit van Cambridge.

Het is oorlog. Ik slik een pil die me ziek maakt. Die mij moe maakt, maar de aanhoudende ruis in mijn hoofd stopt. Die ruis is nu verdwenen en ik ben ervan overtuigd dat de pil me tegen houdt in mijn ontwikkeling. De pil maakt me ziek met zijn verlammende moeheid en dufheid. Het is een nieuw middel wat sinds eind oktober op de Europese markt is.

Volgens mijn behandelaar bof ik met de psychiater die vooruitstrevende medicatie voorschrijft. De nieuwe medicatie maakt me inderdaad minder duf dan het vorige middel, maar ik kan er niet tevreden mee zijn. Continue heb ik het gevoel dat ik niet alles uit het leven haal, dat ik kansen laat liggen door het slikken van de pil. Dat mijn gevoel afgeblokt wordt en ik niet helder kan schrijven, tekenen en schilderen. Het dooft de creativiteit in mij. 

Het is oorlog, omdat de mensen die voor mij zorgen het er nu niet mee eens zijn dat ik stop met het slikken van deze verstikkende pil. En dan denk ik: “Ja, hoor daar  heb je de zoveelste psychoot die non-stop berichten zit te sturen over complottheorieen en verstikkende medicatie.” Maar  nu ik het zelf ben, en de verstikking mijn werkelijkheid is, kan ik niet stoppen met erover te schrijven.

Volgende week heb ik een afspraak met de psychiater en mijn behandelaar op hun verzoek. Ze willen een gesprek nu ik aangegeven  heb met mijn medicatie te willen stoppen.

Ik heb genoeg separeercellen, opname-afdelingen en crisisdiensten gezien voor mijn hele leven. Ik wil een rustige kerst tegemoet gaan. Vieren dat ik nog in leven ben. Het had zo anders kunnen lopen.