#verhalenreeks

Comment allez-vous?

However this is only a daydream. When I look up her side of the bed has long been empty, yet to me it still feels warm. The fire has gone out and even though I am alone I am also not, for 'God' is in everything, in her and also around me and thus she is here too and I feel calm and relaxed, for what can happen to me now? I step out of the boat onto land and here I stand, on the shores of Morocco. My shoes are hot and dusty and everything smells of sand, sweat and the salt air of sea water. Seagulls soar and scream over my head and I hear an unknown but ancient language, strangely familiar as if I have been here before, as if I am back in a childhood memory. My friend smiles as we have arrived at this new holy place we have long longed to reach.

Dancing with her on the mellow beats of an electronic Chet Baker remix. We are in my living room on the carpet, not on the carpet but floating above it. Outside it is raining and raindrops are falling on the window pane. But inside it is dry and warm and the fire is burning and crackling and we are clean and in our bathrobes and we float across the room, arm in arm, dancing slow. I feel safe in her arms here. She has these little dimples in the corners of her mouth and she smiles at me and the little dimples turn into a delightfully bright glitter, like the stars shining bright in a dark summer night on fields of poppy and dandelion waving in the wind like the hair on our heads while we lie in the fields between the flowers.

De bevroren grond knerpt onder mijn voeten en verbreekt de eeuwige stilte die hier heerst terwijl ik over haar weg loop. In de velden er omheen ligt sneeuw, er tussendoor schieten een paar paarse sprieten heide uit. De lucht is een ijzig blauw met in de verte witte wolken die naadloos in het sneeuwlandschap overgaan. Ik blijf lopen. Het is koud. Er is niets in dit land. Ik ben alleen. Bang. En het enige wat die angst weg kan nemen zijn haar armen, haar kastanjebruine haren, haar ogen als de tijgeroog-edelsteen, haar zachte, zuivere huid. En waar is mijn houtkacheltje heen? Dan heeft koningin Winter toch gewonnen. Geen warmte, geen levend wezen. Ik probeer weer een stap te zetten maar word plots tegengehouden. Ik voel mijn benen niet. Voor me staat iets zwarts. Het steekt zo sterk af tegen het witte landschap dat het pijn doet aan mijn ogen. Het is een zwarte mantel, voor me staat een man in een zwarte mantel en in zijn hand houdt hij een zandloper, geen zeis, maar de korrels van de zandloper vallen en vallen en in de bovenste helft is bijna geen zand meer over. Ik zoek haar armen en haar warmte voor veiligheid maar het zwart van de mantel wordt groter en ontneemt me het zicht zodat ik niets meer kan zien en alles is zwart. Ik proef ijzer in mijn mond. Kraaien vliegen van de boom die nu geen vadertje tijd meer is en in het landschap heerst weer eeuwige stilte.

’s Avonds zit ik er bij en voed ik het met gedroogd gras, stukjes bast en uiteindelijk blokken hout. Het duurt even voor mijn houtkacheltje de kamer kan opwarmen en ik zie mijn hete adem in wolkjes mijn lichaam verlaten, de ijzige lucht in. Zelfs hier binnen heerst de winter. Vannacht zal het vriezen, zeggen ze op de radio. Min 4 graden. Ik ben benieuwd wie de strijd winnen zal. Koningin winter, machtig doch verzwakt door ons mensen, of mijn houtkacheltje, klein maar niettemin dapper fel. Er zit een onbeschrijflijke schoonheid in dit gevecht, een oeroud gevecht, zo oud als de mens zelf of sinds diens uitvinding van het vuur. Of, keuriger gezegd, in dit geval sinds diens uitvinding van de houtkachel. Deze strijd tussen de elementen neemt een mens tegenwoordig niet vaak meer waar. En hoewel bedroefd, laat ik me niet weerhouden te genieten van dit kleine voorrecht.