#v.l.

Bir şarkı açıyorum; acının en koyu yerine iniyorum. Bazen müziğe kapılıp savruluyorum, dans ediyorum. Sonra sert bir iniş geliyor. Günü gözyaşıyla mühürlüyorum.

-bárhol járok, mindig gondolok rád

-bármikor összeomlasz, a támaszod leszek

-bármikor sírsz, letörlöm a könnyeid

-bármikor nevetsz, veled nevetek

-ha vodkázol, leülök melléd a borommal

- ha nem keresel néha, megbocsájtom

-bármit csinálsz, nem haragszom rád

-bármikor megbántalak, tudod, hogy mindig szeretlek(!)

-bármilyen döntést hozol meg, fogom majd a kezed

-bárkivel élsz, megbarátkozom vele

-bármilyen rossz napod lesz, megmosolyogtatlak

Sorolhatnám még, hogy miket gondolok. De ígérem neked, hogy bárhol legyek, bármikor. Rám mindig számíthatsz!!

duy duyma bıktım. sanırım aslında ben de duymuyorum beni öylesine yaşıyorum üç dört haftadır, aslında bayağıdır ama boşver be.

isterdim.

bir sabah uyandığımda heyecanla hazırlanmayı, hatta geç kalmayı bile çok isterdim. keşke sana geç kaldığım tek süre o olsaydı. ben şimdi dünyanın en ulaşılmaz yerinde hissediyorum kendimi; olsun işte, benimki de böyle olsun. sonra koşa koşa “anne geç kaldım” demek, kapıyı çarpıp çıkmak, hemen ilk gördüğüm çiçekçiye gidip sana layık olabilecek en güzel çiçeği almak evet, erkeklere de çiçek alınır. sonra yanına varmak, boynuna atlamak, boynuna sinmek, kokunu içime çekmek. dünyada hâlâ sağlam bir yer varmış gibi hissetmek. kimseye anlatmadan, kimse görmeden, bir anlığına bile olsa tamamlanmak.

bir şey demesen de olurdu. susardık mesela. susmak bazen konuşmaktan daha çok yakışıyor bazı insanlara, özellikle sana. aslında sesini bile tam bilmiyorum; zihnimdeki haliyle seviyorum belki. belki de hiç susmanı istemezdim. zaman dursa, ben orada kalsam; sonra yine dağılacak olsam bile razıyım. çünkü insan bazen mutlu olmak istemiyor, sadece bir yere ait olduğunu hatırlamak istiyor. benimki de böyle işte. ne büyük bir hikâye, ne mutlu bir son. küçük bir an, kısa bir koku; sonra yine herkesin kendi yoluna dağılması. olsun. bazı şeyler yaşanmak için değil, içinde eksik kalsın diye olur zaten.

zaten bazı eksikler insanın içinde ev gibi durur. tamamlanmaz ama terk de edilmez. ışıkları kapalıdır belki ama anahtarı hâlâ cebindedir insanın. ben bazen kendi içimde misafirim. oturacak yer bulamıyorum, rahatlayamıyorum. duyuyorum ama ses uzaktan geliyor, görüyormuşum gibi ama sisli. oysa ne istedim ki? bir sabahın telaşı, bir çiçeğin bahanesi, bir boynun gölgesi. insan bazen dünyayı değil, tek bir omzu ister. başını koyduğunda soruların susacağı bir omuz. “geç kalmadın” denecek bir yer.

Ailem mi sevmesin bana aşık olacak biri mi sevmesin beni kimse sevmesin ben sadece beni seveceğim biliyorum ki insana yalan sadece kendisi söylemez ki yalanları geçtim ben sahtelikleri de beni acıtacak kırıcak sevgileri de istemiyorum.

Sevgi acıtır mı?

(Evet okusaydım eğer tam burada sevgi acıtır mı derdim.)

Sevgi acıtır. Sevgi insanı yok bile eder sevgi insanı öldürür sevgi insanın en büyük kumarıdır.

Acıtan sevgi sarar da. (Ben evet burayı da okusam sevgi acıttığı kadar sarabilir de derdim.)

Sevgi sizce cidden sonsuzluğa uzanan bir boyut mu?

Siz hiç beni ölümüne seviyor dediniz mi? Peki o kişiden hayatınızın darbesini yediniz mi?

Bakın sevgi boyut olsa bile sevginin sevgi dahilinde de acıttığı var ve hep var olacak bunu kimse değiştiremez.

Ben çevreme bakınca birinin bile beni cidden sevdiğini düşünmüyorum hatta inanın annemin bile hayır buraya bu modda olduğum için yazmıyorum aksine ben artık her şeyin farkında kırılmayan kırıklıkları kenarıya süpüren biri oldum.

5 gündür bebekliğimin bana kırgın olduğunu hissediyorum saçma gelebilir ama bir kez bile bakıp senden özür dilerim demedim. Der miyim onu da bilemem...

bunu süpüremedim.

5 gündür bana kırgın olduğunu hissettiğim Deniz'im. Hangi evrende birlikte oluruz ya da olabilir miyiz bilmiyorum sen benim kalbimde hissettiğim en güzel şeysin sıcaklığın bazen beni ısıtıyor ama 5 gündür sende uğramadın bana ve ben vazgeçtim o yüzden belki de bilmiyorum bunu ilk ve son kez yazacağım bir daha ismini anmayacağım bu hesap silinir mi gider mi bilmiyorum ama senin adını bir daha defterlerde de anmayacağım son yazdığım yer burasın çünkü ben bugün bir defter gömdüm. Özür dilerim ama canım çok yandı çok acıttılar bir arkadaşım kendini anlattı ismi Ecrin bana annem beni asla istememiş zorunda kaldığı için varım dedi sonra da hayata tutunduğun kalbinde hissettiğin delicesine sevdiğin şeyden neden vazgeçiyorsun bazıları buna muhtaç dedi. "İstenmek" istenmeye muhtaç oluşuydu. Haklı belki bilmiyorum ama ben seni isteyemem ben hayata o şekilde kucak açamam ben bi kız çocuğuna yuva olmak istedim sendin ama artık değilsin ben belki başka bir kız çocuğuna yuva olacağım ama sana bi yuva olmayacağım olamayacağım ikimizde kalbimde kırık iki birleşemeyen parça olarak kalacağız. Özür dilerim...

bunu da süpüremem.

bundan sonrasını da kabul etmem.

Sizlerden de özür dilerim uzun oldu. Bu günlerde hayata tutunma çabam yok sadece gitmemeye çalıştığım bi deniz var o kadar kim kazanacak bilmiyorum. İlk yazdığım şeyle son yazdığım şey birbirinden ayrı iki çelişki gibi dimi? İşte bu benim savaşım olacak.

-V.L.