Bazi seyler tek nefes degilde son nefeste soylenirmis soylemek isteyipte soylemediklerimizdir aslinda

Buyuksehir yalnizligi diye bir sey var. Binlerce, belki milyonlarca insan... Kimi mutlu, kimi uzgun, kimi caresiz, kimi ozlemle yanip tutusuyor, kimi asik, kimi sen, kimi o, kimi bir baskasi. Milyonlarca duygu, trilyonlarca dusunce, sayisiz korku ve geri donusu olmayan pismanliklar. Bunca benzerlige ragmen hepsi farkli hayatlar... Hepsini, her birini, onemseyen; ozleyen, merak eden, seven, dusunen bir baskasi var ama yine de yalniz hissediyorlar iste. Halbuki yalniz degiliz hicbirimiz, biri hep var. Uzak veya yakin. Ama diyorum ya, buyuksehir yalnizligi diye bir sey var. Seninle benzer hayatlar yasayan, ama hic tanismadigin insanlar... Her biriyle birlikte ama yalnizmis gibi, acini dindirecek; yuzunu guldurecek onlardan biriymis, ama hicbir zaman tanisamayacakmissin gibi.