#utilitarisme

L'utilitarisme est une doctrine en philosophie politique ou en éthique sociale qui prescrit d'agir (ou de ne pas agir) de manière à maximiser le bien-être collectif, entendu comme la somme ou la moyenne de bien-être (bien-être agrégé) de l'ensemble des êtres sensibles et affectés. Les utilitaristes perçoivent donc le gaspillage de bien-être (production de bien-être total ou moyen inférieur au maximum possible) comme une injustice.

Wat dachten jullie van een man als John Stuart Mill. Niet de grondlegger, maar de uitwerker van het Utilitarisme. Deze ethische stroming propageert het maken van beslissingen vanuit een rationeel standpunt. En dan is het de bedoeling dat je hetgene kiest dat de grootste hoeveelheid geluk voor zo veel mogelijk mensen zou verzorgen. Het is te zien in deze wereld dat er vooral voor intensief geluk voor een kleine groep mensen wordt gekozen (Amerika's Wall Street, de Oliesjeiks in het Midden-Oosten, Poetin en z'n kameraden). Blijkbaar hebben niet genoeg incentief om te kiezen voor de grote groep, en leggen wij ons vertrouwen in de zekerheid van het egocentrisch denken. Maar dit (en tot nu toe iedere andere getrachte massa-ideologie in de geschiedenis) heeft ons als mensheid kwetsbaarder gemaakt voor 2 kwaadaardige tumoren in ons bewustzijn.

In de totale geschiedenis van de mens, wat is de meest voorkomende traditie waar wij nog steeds aan deelnemen? Oorlog. We vinden waarschijnlijk met zijn allen dat oorlog niet leuk is, en we zouden het willen voorkomen, afschaffen en verbannen uit de mensheid. Maar toch is er oorlog, en als er geen verandering komt in de manier van denken van de mensen die oorlog nodig vinden, of de mensen die luisteren naar de mensen die oorlog nodig vinden, zal het er altijd blijven. Waarom vinden mensen altijd een reden voor oorlog? Daarvoor kunnen wij kijken naar de mensen die vechten, maar ik kijk liever naar de mensen die niet vechten. Dat zijn meestal de mensen die iets te winnen hebben met een oorlog. Wat willen die mensen? Macht, Geld, of Geluk op een immateriele manier. (Lees: Eeuwig geluk in een paradijs, hiernamaals etc.) Dit willen zij voor zichzelf, of voor mensen die dichtbij hen in de buurt zijn.

Dit slaat terug op de eerste 2 antwoorden op de eerste vraag die ik stelde. Wat wil een mens het meest? Gelukkig zijn, en anderen gelukkig maken. Zij zijn blijkbaar niet tevreden met wat ze al hadden en werden hebberig. Of ze zagen de noodzaak omdat ze niets hadden en wilde delen in de weelde van anderen. Dat is allemaal begrijpelijk, en niet te vergeten menselijk gedrag. Maar er is genoeg op deze aarde om de gehele wereldbevolking te voorzien. In ieder geval zouden wij allen veel welvarender kunnen zijn dan als we onze mogelijke welvaart niet ten koste van anderen lieten gaan. We hebben alleen een probleem met het verdelen van deze welvaart, omdat er zoiets bestaat als hebberigheid. Deze hebberigheid kan ook gezien worden als evolutionaire drift om er voor te zorgen dat jij en je naasten het goed, of desnoods beter hebben dan anderen). Er is geen noodzaak voor deze hebberigheid als we met de gehele mensheid samen zouden werken. Op dat samenwerken kom ik in een later verhaal uitgebreider terug. 

Ik geloof dat evolutionair gezien onze beslissingen in deze tijd en ruimte beleving geleid moeten worden door rationaliteit, en als het kan utilitaristisch. Wij gaan als mensheid veel grotere dingen presteren als wij gestroomlijnd samen leren te werken en denken. Begrijp me niet verkeerd, ik probeer niet het hele 'jullie zijn allemaal tandwielen in de machine' communistische/fascistische verhaal op jullie te dringen, want dat zijn jullie allemaal al (ik ben niet uitgesloten van deze regel). Ik probeer alleen te zeggen, dat als jij zin hebt om samen te werken met de mensheid dat je de juiste plaats in de machine gaat zoeken. Heb je daar geen zin in, zoek dan een plek in deze machine waar jouw begrip van vooruitgang niet de vooruitgang van anderen gaat tegenwerken. Simpel toch? Haha. Helaas is het makkelijker om wat tekst op een laptopje in je studentenkamer te typen, hopend dat iemand jouw woorden ter harte neemt, dan dat het is om leven op de manier te leiden die jij als ideaal acht voor de gehele mensheid. Zolang je maar aan het denken gezet wordt is mijn missie volbracht.