#upstarter

‘Ik vind gezondheidsbevordering leuk’. As simple as that. Fréderike studeerde daarom gezondheidswetenschappen aan de Vrije Universiteit van Amsterdam en koos tijdens haar master voor de richting voorlichting. Haar afstudeer- en tevens onderzoeksstage deed ze bij het Voedingscentrum, waar ze het zo naar haar zin had dat ze niet meer weg is gegaan. ‘Ik heb voor mijn afstuderen onderzoek gedaan naar hoe mannen beter te bereiken zijn. Hoe spreek je mannen aan op het gebied van voedingsvoorlichting? Hiervoor heb ik vragenlijsten afgenomen bij twee grote bedrijven en vier focus groepen gehouden’.

In het begin was Fréderike junior projectleider, maar inmiddels bekleedt ze de functie van kennisspecialist. ‘Ik kijk vanuit gedrag en voeding, dat is mijn specialiteit. Mijn kennis zit in het opzetten en de basis leggen van verschillende projection die we moeten draaien. Ik doe literatuuronderzoek, kijk welke gedragsdeterminanten er een rol spelen en welke strategieën we kunnen gaan inzetten voor een campagne. Ook schrijf ik factsheets. Als kennisspecialist is het van belang dat je op de hoogte bent van de huidige inzichten’. Naast haar eigen werkzaamheden zit Frederike veel in overleg. ‘Dat komt omdat ik in redelijk veel projecten zit. Tijdens zo’n projectoverleg zitten we als projectteam samen om de verdere strategie te bepalen en taken op elkaar af te stemmen’.

Ik vraag haar waarom ze goed is in wat ze doet en wat er zo leuk is aan haar baan. ‘Ik ben analytisch ingesteld. Dat is van belang om literatuur te scannen, daar dingen uit te halen en vervolgens begrijpend op te kunnen schrijven. Je moet bovendien de vertaalslag naar de praktijk kunnen maken. Daarnaast is het als kennisspecialist belangrijk dat je mee kan denken over de strategie. Het leukst vind ik dat je dingen kan neerzetten waarvan je weet dat ze goed onderbouwd zijn. Dat je niet zomaar iets ontwikkelt, maar dat het gefundeerd is op (wetenschappelijke) inzichten. De voedselveiligheid campagne ‘Ziekmakers zie je niet’ is bijvoorbeeld op een strategie gebaseerd. Als je dan ziet dat er effecten zijn is dat super leuk. Minder bevredigend is het als je kort de tijd hebt om dingen uit te pluizen. Dan kan je het soms minder gedegen doen dan je zou willen’.

Uit Fréderike’s verhaal blijkt dat samenwerking een centrale rol speelt in haar werk. ‘Naast collega’s hebben we ook een adviescommissie gedrag en communicatie. Het zijn eigenlijk een soort sparringpartners. We leggen casussen voor waar zij over mee kunnen denken. Voor ons is dat prettig omdat het ons scherp houdt en voor hen is het leuk om een verbinding te hebben met de praktijk. De commissie bestaat uit hoogleraren van verschillende universiteiten’.

Het begon allemaal met een studie Engelse taal en cultuur in Leiden. Zoals de meerderheid van de studenten (yep, count me in), wist Josephine nog niet wat ze uiteindelijk met haar studie wilde gaan doen. Maar so what? De studie was leuk, het studentenleven uiteraard nog leuker, dus nog geen zorgen. In deze tijd begon ze geïnteresseerd te raken in schrijven en liep ze een half jaar stage op de redactie van Nobiles, het studententijdschrift van Amsterdam. Hierna volgde een master Amerikanistiek en een master Engelse taal en cultuur. Met het behalen van deze masters kwam er toch echt een einde aan het zorgeloze studentenleventje. Tijd om aan het werk te gaan!

Via een vriendinnetje kwam ze bij Marlies Dekkers terecht. Hoewel ze in eerste instantie dacht dat het om een stageplek zou gaan, bleek het om een echte baan te gaan! Josephine werd haar tekstschrijver en behandelde verzoeken voor interviews. ‘Ik heb deels mazzel gehad, maar je moet er ook zelf achter aan gaan. Zo heb ik aangegeven dat ik eigenlijk PR wilde doen’. Hierdoor verschoof al snel haar functie en deed ze de PR voor de UK en Finland. ‘Je moet je mond open doen. Geef aan wat je wilt doen, laat zien dat je eager bent’.

Na anderhalf jaar voor Marlies te hebben gewerkt, besloot Josephine om freelancer te worden. ‘Ik blijf niet lang hangen. Je moet af en toe in het diepe springen. Als je weg wilt, gewoon doen!’. Met nog niet zo veel ervaring was haar motto: Fake it till you make it! Maar dat pakte toch iets minder rooskleurig uit dan gedacht. Hoewel ze een aantal leuke klussen kreeg, realiseerde ze zich snel dat het leven van een freelancer ook eenzaam kan zijn. Vooral als je nog geen mega netwerk heb opgebouwd. Het freelance-avontuur was dan ook maar van korte duur. Maar hé schouders er onder en op naar de volgende uitdaging!

Op LinkedIn zag Josephine een vacature voor parttime online web redacteur bij Glamour. ‘Ik dacht ze nemen vast een blogger meisje aan, maar ik werd toch uitgenodigd. Ook had ik geen ervaring in de online wereld, maar daar ben ik cursussen voor gaan volgen’. Na een tijdje kwam haar jeugddroom alsnog uit en werd ze gevraagd om 2 dagen in de week voor Vogue te werken als online redacteur. Acht maanden lang heeft ze dit gecombineerd, waarna ze fulltime bij Glamour aan de slag ging. Maar zoals een echte job-hopper betaamd, was het na drie wel weer welletjes geweest. Ze werd lifestyle editor bij Holland Herald, het Engelstalige blad van KLM. Dit bleek echter niet de juiste zet. ‘Ik heb me hier in vergist. Het is serieuze media, heel corporate. Dat paste niet bij mij op dat moment’. Op zoek naar iets anders dus!

Dat brengt ons bij de laatste stop, Josephine’s huidige baan. Momenteel werkt ze bij Wayne Parker Kent, de grootste online uitgever in Nederland. Vanaf 1 januari is ze hier head of content Bedrock.nl. Ze stuurt freelancers aan, kijkt werk van stagiaires na en zorgt dat er leuke en goede content op de website staat. Zo te horen is Josephine hier helemaal op haar plek. ‘Het is een jong en creatief bedrijf. Er heerst een beetje een startup gevoel. We zijn allemaal rond de 30 jaar of jonger, alles kan nog. Het leeft en het bruist’. Wat ze het leukst vindt aan haar baan? ‘De afwisseling en de snelheid vind ik fijn. Online is alles heel snel, maar ik werk beter onder stress. Daarnaast vind ik schrijven natuurlijk ontzettend leuk’. Ik vraag me af waar ze keer op keer de inspiratie vandaan haalt om een nieuw artikel te schrijven. ‘Ik schrijf vooral over onderwerpen waar vrouwen tussen de 20 en 40 mee bezig zijn. Deze onderwerpen komen vaak al tijdens een lunch op kantoor of gesprek met vriendinnen naar boven’.

Terugkijkend op de afgelopen jaren kan Josephine een aantal conclusies trekken. ‘Met freelancen begon ik te vroeg. Een beetje naïef, ik had nog geen netwerk opgebouwd’. Maar hier heeft ze natuurlijk ook van geleerd. ‘Als iets niet lukt ga je gewoon weer wat anders doen. En als je iets echt wilt moet je er gewoon voor gaan en niet opgeven. Negatieve energie brengt je niet verder’. Tot slot geeft ze aan dat het heel belangrijk is om sociaal te blijven. ‘Be nice to people. Zoek iets wat bij je past en waar de klik wederzijds is’.

Ik zou gekoppeld worden aan WeGo; een bedrijf wat zich richt op (zakelijk) autodelen en het efficiënter inrichten van wagenparken om het aantal auto’s terug te kunnen dringen, middels een volledig geautomatiseerd reserveringssysteem en rittenadministratiesysteem, wat ook particulier te gebruiken is. Het duurzame karakter sprak mij erg aan en ik zou hier de komende drie maanden voor enkele uren per week aan de slag gaan om te helpen WeGo meer bekendheid te geven en klanten aan te trekken als Sales Assistant en Marketeer. Een compleet ander vakgebied dan waarvoor ik heb gestudeerd; maar wel iets wat ik graag wil uitproberen. Is dit wellicht iets voor mij, en hoe ervaar ik het om onderdeel uit te maken van deze bedrijfscultuur? Hoe is het om te werken bij een StartUp? En belangrijker nog: bezig blijven en jezelf ontwikkelen! En om uiteindelijk, na deze drie maanden, een stap verder te kunnen doen en een leuke baan binnen te slepen met mijn nieuw opgedane skills en wat mij weer een stap verder brengt. Maar..

Helaas behoor ik tot één van de vele afgestudeerde jonge mensen die financieel afhankelijk is van het UWV. Begin april verliep mijn contract bij mijn vorige werkgever en belandde ik in de Werkloosheidswet. Mijn initiatieven om hier zo snel mogelijk uit te kunnen komen door middel van het opdoen van werkervaring werden niet gewaardeerd en mijn aanvraag om mee te doen aan het traject van de Upstarter werd afgewezen. Terwijl mijn beschikbaarheid onveranderd zou blijven en ik gewoon door zou solliciteren. Ondanks alle moeite die vanuit verschillende partijen is gedaan om mij toch deze kans te geven, wijkt het UWV niet. Helaas is dit wel zoals het tegenwoordig werkt, of liever gezegd, niet werkt. Ik kon het traject best volgen, maar dan werd ik voor deze uren gekort op mijn uitkering. Maar ik heb wel een huishouden te betalen. Dat is al lastig als je maar 75% krijgt van wat je het afgelopen jaar gemiddeld per maand verdiende. Het gaat ook wel weer ver om te moeten betalen om te kunnen werken.

Tot ik via een vriendin werd geattendeerd op het traject van De Upstarter; een vernieuwend concept wat middels een traject van trainingen, coaching en mentoring en het opdoen van werkervaring bij een Start Up, een brug probeert te creëren in de grote afstand tussen pas afgestudeerden en de huidige arbeidsmarkt. Hoe krijg je die ultieme baan te pakken; wat wil je nou echt? Zij besloot zich aan te melden en de komende drie maanden hieraan te gaan werken.

Behalve een positieve boost, een interessante kijk op jezelf vanuit een andere hoek en nieuwe werkervaring, was er nog iets wat centraal stond: ondernemerschap. Dat wat iedere afgestudeerde tot op zeker niveau zou moeten beheersen, maar niet meekrijgt tijdens de studie. Het belang van netwerken en hoe je dat het beste aan kunt pakken. Hoe je naar je doelen toewerkt en uiteindelijk dat kunt bereiken wat je écht wilt. Uiteindelijk hield zij hier zelfs een interessante baan aan over, wat zal fungeren als tussenstap in haar ontwikkeling om haar uiteindelijke doel te bereiken. Ga er vanuit dat je ongeveer elke vier à vijf jaar een volgende stap moet nemen om te komen waar je wilt eindigen. De Upstarter bracht haar verder. Dat wilde ik ook! En zo geschiedde: ik meldde mij aan voor het volgende traject.

Begin april arriveerde ik op de eerste bijeenkomst en ontmoette daar de overige zeventien kandidaten die gedurende de komende drie maanden ook aan de slag gingen met het traject. Veel verschillende mensen met allemaal een interessant verhaal. En met één grote overlap: wat is het nou wat ik écht wil nu ik (bijna) klaar ben met mijn studie, hoe kom ik daarachter en hoe kom ik er uiteindelijk terecht? Gedurende de eerste trainingsdag stond de vraag ‘Wat wil ik?’ centraal. Een interessante workshop en diverse opdrachten lieten ons op een interessante manier naar onszelf kijken en moedigde ons aan om te durven dromen en doen. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het een zeer inspirerende middag vond, en ging met een brede glimlach en een goed gevoel huiswaarts. Ik was ervan overtuigd dat dit traject mij zou helpen om de volgende, cruciale stap te zetten die ik op het moment door alle obstakels niet kon overzien.