#unexistable

© elis.snwcs

Κεφάλαιο δεύτερο Ξαπλώνουμε και χαλαρώνουμε, συγκεντρωνόμαστε στην αναπνοή μας, μετά ακούμε και τους ήχους της σκηνής και των διπλανών μας, έπειτα ακούμε τον ήχο του χώρου (ο τρούλος βουίζει- και τα φτερά του αλόγου δεν έχουν συμμετρία). Τώρα ακούμε τους ήχους του δωματίου μας εδώ ή στην πόλη μας. Προσπάθησα να ακούσω τη διπλανή να φωνάζει και τον άντρα της που τον φοβάμαι. Άκουγα τα λόγια, αλλά δεν είχαν φωνή. Την ακούω κάθε μέρα, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ τη φωνή της (-όπως δεν μπορούσα να θυμηθώ τα πρόσωπα της εφηβείας μου-). Τότε κατάλαβα πως είχα κλειδώσει το μυαλό μου σε αυτό που με πιέζει, μετά από τόσα χρόνια, τώρα το κατάλαβα. Θα μεταφερθώ πίσω στο δωμάτιό μου στο σπίτι μου. Πάλι ο μπαμπάς, αυτός, φωνάζει. Η ανασφάλεια και το ξένο συναίσθημα με πνίγουν. Η αδερφή μου και ο ήχος μέσα από τις πόρτες. Η Βαγγελίτσα κλαίει μπρούμυτα στο κρεβάτι. Ο πόνος στο στήθος μου βαρύς και με πιέζει. Δεν ξέρω αν φοβάμαι να κλάψω ή αν φοβάμαι πως δε θα κλάψω. Ούτε και τώρα θα κλάψω. Με κάποια επιφύλαξη. Να γνωρίσω τον εαυτό μου με κάποια επιφύλαξη. Θέλω να φύγω από την αίθουσα. Δεν το αντέχω. Τεχνικές αντιμετώπισης κρίσεων. Δεν πιάνουν. Συγκεντρώσου κάπου αλλού. Η πόρτα μου τρίζει. Η πόρτα μου πάντα τρίζει. Και η άσκηση συνεχίζεται, ακούμε τραγούδια, τραγουδάμε κ.τ.λ. Κουρτίνες, εγώ δεν κλαίω. Το τέλος μιας νύχτας https://www.youtube.com/watch?v=ZIIcuTkNFXI Σημείωμα: Παιδικές αναμνήσεις. Τις θυμόμαστε, τις ξεχνάμε. Δεν έχει σημασία. Τις βιώνουμε και τις ξαναβιώνουμε σε ανύποπτο χώρο και χρόνο. Όχι αναμνησιακά,αλλά συναισθητικά. Δεν υπάρχουν εικόνες, υπάρχουν όμως πάντα συναισθήματα.Ή έλλειψη αυτών.Όποιες και να είναι οι συνθήκες, μας γυρνάνε πάλι πίσω. Πίσω στην ανικανότητα ικανοποίησης της επιθυμίας. Και τελικά φοβόμαστε να ζήσουμε σαν ολότητες. Σαν άτομα που μπορούν να χαίρονται χωρίς σκιές. Χωρίς εξαρτήσεις. Με την ευθύνη και τη φροντίδα του σήμερα και του αύριο. Χωρίς σκιές. © elis.snwcs

Unexistable by Daphne and the Fuzz