#u9525

Langzaam ontwaak ik. Ik rek me uit en draai me op mijn zij. Met half dichtgeplakte ogen van de slaap lees ik de rode cijfers op het schermpje van mijn wekker. 11.42 uur. Een ochtend zoals vele vrije ochtenden. Geen wekker gezet, heerlijk uitslapen dus. Maandag en dinsdag, mijn weekend, zo gaat dat bij iemand die in de Horeca werkt. Eerst eens kijken hoe belangrijk ik deze morgen weer ben. Gapend gris ik naar mijn telefoon die normaliter aan de oplader naast mijn hoofdkussen op haar manier aan energie komt. Een dagelijks ritueel, een lichte verslaving. 

Ik kom tot de conclusie dat mijn iPhone tijdens mijn blijkbaar wilde nacht”rust” naast mijn bed op de houten vloer is gevallen. Ik lach, veel kan er toch niet meer stuk aan. Een thuisknop ontbreekt en de barst in mijn scherm doen de glasscherven van het touchscreen elk moment loslaten. Diegene die mij goed kennen weten dat ik van mooie en dure dingen houdt. Het verbaast ze dat ik met zo’n afthans ding nog over straat durf. Maar goed, hij doet het nog. En daar blijf ik bij.

 Op mijn beginscherm staan een aantal WhatsApp berichtjes van een groepsapp waar ik in zit en een mail van onze administratieve medewerkster die voor de zoveelste keer weer eens niet weet wat ze moet factureren. Dit is de eerste confrontatie met mijn werk op mijn vrije dag, sinds de 2 minuten die ik nu wakker ben, waarvan ik vrijwel zeker weet dat er die dag nog velen zullen volgen. Ik zucht en scroll verder. Ik stuit op een alertmelding van mijn NU.nl app. Een app dat belangrijk nieuws direct via een pop-up toont in mijn beginscherm. Wanneer zo’n melding zich op mijn telefoon voordoet krijg ik bij voorbaat al een benauwd gevoel. Het gevoel wat je kunt omschrijven als wanneer je te horen krijgt dat een naast iemand opgenomen is in het ziekenhuis. Je verwacht altijd slecht nieuws.

 Mijn ogen glijden over de zin: ”Duits passagiersvliegtuig neergestort in zuiden Frankrijk”. Ik ga rechtovereind in bed zitten. Oké dit gebeurd wel vaker. Terwijl ik het nieuwsberichtje open, spelen er allerlei vragen op in mijn hoofd. Zijn er slachtoffers? Wat voor achtergrond heeft deze crash? De crash van MH17 in mijn achterhoofd hebbende. Ik ben geboeid. Een eerste update, weinig inhoudelijks, niks over eventuele slachtoffers “later meer” geeft het aan. Iets in mij hoopt dat het allemaal wel mee valt.

 Ik stap uit bed en loop voorzichtig mijn slaapkamer uit, richting de slaapkamer van mijn huisgenoot, die zich zoals gewoonlijk achter zijn computer schuil houd. Weer een vliegtuig neergestort, hoor ik mezelf mompelen. “Huh” hoor ik hem roepen, terwijl ik via de trap naar beneden loop. Niet echt de reactie die ik had verwacht voor iemand die niet achter zijn computer is weg te slaan en waar internet en dus nieuws binnen handbereik ligt.

 Ik zet koffie. Tussendoor even douchen. Wel snel bedenk ik me terwijl het warme water uit de douchekop spoelt (in tegenstelling tot andere dagen, waarbij ik wel een uur onbezorgd kan staan douchen totdat mijn handen beginnen te lijken op die van mijn oma), misschien is er wat meer bekend over de crash. Het houdt me bezig. Net als toen de striptekenaars van Charlie Hebdo op brute wijze werden afgeslacht en ik in mijn hoofd alleen maar bezig was met het nieuws dat de daders eindelijk eens gepakt zouden worden. De koffie is klaar, ik haast me naar de televisie in de woonkamer en betrap me op het morsen van een spoor donkerbruine druppels koffie. Dat komt later wel.

 NOS 1 staat op, gek genoeg is dat altijd de zender die ik het meest betrouwbaar vind en in dit soort situaties graag als eerste aanzet. Ik hoor de verslaggever zeggen dat er 144 passagiers en 6 bemanningsleden aan boord waren en dat er wordt gevreesd voor slachtoffers. Over de nationaliteiten aan boord is nog niks bekend.

 Even later. Een verklaring van president Hollande van Frankrijk, onwaarschijnlijk dat iemand de ramp heeft kunnen overleven, gezien het gebergte. Het “het zal wel meevallen” gevoel verdwijnt abrupt als sneeuw voor de zon. Wederom een ramp. Ik voel een soort solidariteit met de slachtoffers en nabestaanden. Op zo’n moment komt onbewust het egoïstische in een mens naar boven, namelijk het -hopelijk waren er geen Nederlanders aan boord- moment. Voor sommige zal die vraag of beter gezegd hoop wel ergens bekend voorkomen. Wat eigenlijk best egoïstisch is gezien het feit dat Duitsers, Spanjaarden en Turken ook gewoon mensen zijn. Er wordt gespeculeerd over in ieder geval één Nederlandse vrouw aan boord.

 Ik zit in het raamkozijn van de slaapkamer met de TV aan op de achtergrond. Ik krijg een telefoontje van mijn vader, we bellen wel vaker over van alles en niets. Ik vraag hoe het gaat, maar die vraag is overbodig. Ik hoor het aan zijn stem hij is niet in zijn humeur vandaag. Het gaat niet goed op zijn werk en hij zit er even doorheen. Dat kent al een voorgeschiedenis. Bovendien laat hij weten dat het slecht gaat met mijn oom, hij is levensmoe. Het is nooit fijn om je vader zo te zien of te horen. Dat doet wat met je.

 Even eruit, ik spring op de fiets op weg naar de begraafplaats iets verderop. Daar ligt de zus van een vriend die op jonge leeftijd is overleden aan een ziekte die ik nog steeds niet kan begrijpen. Lisa, een meisje dat vol in het leven stond met zoveel plannen. Ik kom daar wel vaker, dan zit ik daar op een houten bankje om mijn hoofd even leeg te maken. Maar ook even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan.

Thuis aangekomen is er niks veranderd. Mijn huisgenoot zit nog altijd op zijn vertrouwde plek. Het aanrecht is nog altijd een bende en in de woonkamer ligt nu ondertussen een plakkerig opgedroogd spoor van koffiedruppels. Ik heb suiker in mijn koffie. Mijn broertje komt langs. Hij vraagt of ik iets met hem wil drinken op het terras. Ondertussen heb ik nog niet echt van mijn vrije dag kunnen genieten, dus ik ga mee. We hebben het gezellig, geen nieuws meer gevolgd en lopen naar huis. We hebben gelachen, ondanks de dingetjes thuis. Maar, ieder huisje heeft zijn kruisje.

 Terug thuis krijg ik een Facebook berichtje die de stempel op mijn dag zal drukken;

“Dat meisje wat is overleden bij die vliegramp is Iris Claassen je bent vrienden met haar op FB zie ik”. 

Even staat alles stil. Die ene jonge vrouw uit het Brabantse Deurne, de enige Nederlandse passagier aan boord is nota bene Iris. Een meisje dat ik ken. Dat kan toch niet? Snel Facebook checken, waarom? Geen idee. Waarschijnlijk op zoek naar bevestiging. Die bevestiging vind ik snel. Nu vallen alle puzzelstukjes op haar plek. Opeens komt de vliegtuigramp die al zo dichtbij is, nog dichterbij.

 In de zomer van 2013 heb ik Iris leren kennen toen zij met vriendinnen op vakantie was in Chersonissos, daar was ik met onze vriendengroep en hebben wij tijdens onze vakanties heel wat avonden met elkaar doorgebracht. Hoe klein kan deze wrede wereld zijn. We spraken elkaar niet of nauwelijks meer. Maar tegenwoordig volg je elkaar op Social media. Het is niet te bevatten dat iemand twee uur van tevoren nog een foto plaatst op Instagram en vervolgens niet meer kan na vertellen wat voor rare types er over de La Rambla lopen, dat de Sagrada Família nog steeds niet af is gebouwd en hoe de échte Tapas in een klassiek Catalaans tentje smaken.

 Vol ongeloof en erg aangedaan schrijf ik deze tekst, terwijl ik een slok neem van mijn Whiskey. Het is mijn manier om slecht nieuws te verwerken denk ik. Mijn emoties op papier zetten en de brok in mijn keel wegspoelen.

 Iris, een meisje dat vol in het leven stond en met nog zoveel plannen. Wetende dat zij nooit meer zal ontwaken, en voor altijd uit kan slapen zonder één wekker te hoeven zetten.

 Ik denk dat ik vandaag maar weer naar de begraafplaats ga, even op dat houten bankje zitten, even mijn hoofd leeg maken. Maar ook om even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan…

Lieve Iris, rust zacht