#two johns

AAAAAAAAAAAAH.

@gutter-mage69

John snaps out of his tired state and looks up at hearing what he presumed was the other John's scream

"Bloody hell mate what are ya yellin' for? This is a grocery store not the bloody pub, it's too late for this tom fuckery-"

The Two Johns were walking on Ermou street, a bit further ahead. They both were dressed in black and if I didn’t pay attention I wouldn’t be able to distinguish one from the other. I can’t recall if it was already dark because the road was lit by a lot of bright lights. They seemed however to be able to deflect them. They seemed like two diaphanous and simultaneously solid shadows. Like shadows of two mountains standing side by side. Light and time surpassed them which left the impression that they, too, were moving. However, they were just standing there and taunted the lights that didn’t reach them and the time that passed, two kids that had just gone out to get some beers from the kiosk and hang out.

Observing a group of young friends with the same voraciousness with which one watches their favorite TV series, we slowly started to build the characters and their back stories (at times with more versions than one for each) so as to have them evolve like all cinematic heroes, who when introduced seem mysterious and charming and in the process become approachable and familiar so that the viewers can identify with them, love them or reject them.

For the creation of these characters I personally had to move counterclockwise. I avoided any kind of sentimental involvement that might had already occurred between us and worked towards that particular sense of mystery created by any hero one meets at the beginning of a movie. It was only this way that I could imagine each character’s personal mythology. The Johns, Leo, Mike, Nicki, Limbo and the rest of their friends started morphing into ancient vampires, were panthers and fairies while gradually losing any real connection to place and time.Their qualities exaggerated like all imaginary heroes. Their rooms and houses turned into cinematic movie sets and events from their everyday lives were dramatized. On many occasions and completely incidentally my notes were almost identical to David’s, while on others it was like there were two completely different versions of our protagonists. The Two Johns could be two ancient, mythical creatures that learn to survive throughout the seasons, the name of a desolate location associated with a local legend or two 25-year-olds that know how to have fun and be bored. All versions a confirmation of the rule which holds that each myth can’t only have one version but is always defined always by the narrator, the place and the time period.

I followed the Two Johns, who had by now reached Thission area, and together we started walking up towards the hill of Nymphs in Pnyx, when I realized that it wasn’t entirely dark just yet. After a while it grew completely dark and the Two Johns started lifting off the ground. At the last minute I managed to grab one by the sleeve of his jumper and before I could realize it we were rising above Lycabettus hill. We crossed over to Pedion Areos and headed towards Tourkovounia, flew over Hydra and above the entire African continent. They showed me creatures I had never seen before, areas and bizarre monsters. I could listen to the music they were listening to and smell whatever they smelled, share the same tastes. I transformed each time they transformed. I became a tree, a dragon, a puma and now and then felt that I completely dissolved, that I was a shadow, just like them.

Οι δύο Γιάννηδες προχωρούσαν στην οδό Ερμού, λίγο πιο μπροστά από μένα. Φορούσαν και οι δύο μαύρα ρούχα και λίγο να μην παρατηρούσα καλά δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω ποιος είναι ποιος. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχε ήδη σκοτεινιάσει, ο δρόμος είχε πολλά έντονα φώτα. Ωστόσο εκείνοι έμοιαζαν να τα αποκρούουν από πάνω τους. Έδειχναν σαν δύο διαφανείς και ταυτόχρονα στιβαρές σκιές. Σαν σκιές δύο βουνών, που το ένα βρισκόταν δίπλα στο άλλο. Το φως και ο χρόνος τους προσπέρναγαν και έτσι δινόταν η εντύπωση πως κινιόντουσαν και εκείνοι. Στεκόντουσαν όμως εκεί και χλευάζανε τα φώτα που δεν τους άγγιζαν καθώς και το χρόνο  που πέρναγε, δύο πιτσιρικάδες που μόλις είχαν βγει για να πάρουνε μπύρες από το περίπτερο και να κάνουνε βόλτες.

Παρακολουθώντας μια παρέα, με την ίδια βουλιμία που παρακολουθεί κανείς την αγαπημένη του τηλεοπτική σειρά, ξεκινήσαμε σιγά σιγά να “χτίζουμε” τους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους (πολλές φορές παραπάνω από μια εκδοχή για τον καθένα) ώστε τελικά να εξελιχθούν όπως όλοι αυτοί οι κινηματογραφικοί ήρωες, που όταν πρωτοσυστήνονται στις ταινίες δείχνουν μυστηριώδεις και γοητευτικοί και στη συνέχεια, προσιτοί και οικείοι για να  μπορέσουν οι θεατές να ταυτιστούν μαζί τους, να τους αγαπήσουν ή να τους απορρίψουν.

Προσωπικά για το πλάσιμο αυτών των ρόλων χρειάστηκε να κινηθώ αντίστροφα. Απέφυγα οποιαδήποτε συναισθηματική εμπλοκή που είχε προκύψει μεταξύ μας και κατευθύνθηκα προς αυτήν την αίσθηση μυστηρίου που σου δημιουργεί ο κάθε γοητευτικός ήρωας τη πρώτη φορά που τον συναντάς.  Μόνο έτσι θα μπορούσα να φαντασιωθώ την όποια μυθολογία του καθενός από αυτούς τους χαρακτήρες. Οι Johns, ο Leo, ο Mike, η Nicki, ο Limbo και οι υπόλοιποι φίλοι τους, άρχισαν να παίρνουν τις μορφές αρχαίων βαμπίρ, were panthers και νεραιδών, να χάνουν την πραγματική σχέση με το χρόνο και το τόπο και να υπερβάλουν όπως όλοι οι φανταστικοί ήρωες. Τα δωμάτια τους και τα σπίτια τους μετατράπηκαν σε κινηματογραφικά σετ και τα περιστατικά της καθημερινότητας τους τραγικοποιήθηκαν. Πολλές φορές και εντελώς συμπτωματικά οι σημειώσεις μου με αυτές του Δαυίδ ήταν σχεδόν οι ίδιες και άλλες σαν να υπήρχαν δύο τελείως διαφορετικές εκδοχές για κάποιους από τους πρωταγωνιστές μας. Οι δύο Γιάννηδες μπορεί να είναι δύο αρχαία μυθικά όντα που μαθαίνουν να επιβιώνουν στη κάθε εποχή που βρίσκονται, το όνομα κάποιας ερημικής τοποθεσίας συνδεδεμένης με ένα σχετικό θρύλο ή δύο εικοσιπεντάχρονοι που απλά γνωρίζουν πως να διασκεδάζουν και να βαριούνται. Όλα μια επιβεβαίωση στο κανόνα που λέει πως ο κάθε μύθος, δεν μπορεί να έχει μόνο μια εκδοχή και πως καθορίζεται πάντα από το ποιος τον διηγείται, σε ποιο μέρος και ποια χρονική περίοδο.

Ακολούθησα τους δύο Γιάννηδες που είχαν πια φτάσει στη περιοχή του Θησείου, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε μαζί προς το λόφο των Νυμφών, στη Πνύκα, όταν φτάσαμε κατάλαβα πως δεν είχε νυχτώσει τελείως ακόμη. Μετά από λίγο σκοτείνιασε και οι δύο Γιάννηδες άρχισαν να υψώνονται, τη τελευταία στιγμή κατάφερα να αρπάξω τον έναν από το μανίκι του φούτερ του και πριν καλά καλά το καταλάβω βρισκόμασταν πάνω από το Λυκαβηττό. Περάσαμε το Πεδίο του Άρεως και κατευθυνθήκαμε προς τα Τουρκοβούνια, πετάξαμε πάνω από την Ύδρα και διασχίσαμε όλη την Αφρική. Μου έδειξαν πλάσματα που δεν είχα ξαναδεί, σημεία και τέρατα αλλόκοτα. Μπορούσα να ακούω τη μουσική που ακούγανε και να μυρίζω ότι μύριζαν, να έχω την ίδια γεύση. Άλλαζα μορφή κάθε φορά που μεταμορφωνόντουσαν και εκείνοι. Γινόμουν δέντρο, δράκος, πούμα και κάπου κάπου ένιωθα πως διαλυόμουν τελείως, πως ήμουν σκιά, όπως και εκείνοι.

Sil Watching Game of Thrones in Bed (for Sil Vicious)

David Sampethai

Mixed media painting on paper

2014

From EBAY: