Gister stuitte ik tijdens een rondje browsen op Kindertrauma.com (your happy childhood ends here!). Het blijkt een geweldige site – wat wil je ook met zo'n naam. Volwassenen bekennen er voor welke films ze vroeger in hun broek scheten (traumafessions) en welke tv-series men doodeng vond. Er worden rare kinderprogramma's belicht. Ook is er een vraagbaak (name that trauma!), waar je terecht kunt met vragen over films en/of TV programma's waarvan je de naam bent vergeten, maar die je graag nog eens terug zou zien. Dit alles met een dikke vette knipoog.
Een feest van herkenning was het, toen ik een zogenaamde traumafession las van ene Phil, die als kind nogal van het padje was na het zien van het Punky Brewster avontuur 'Perils of Punky.' De serie was over het algemeen nogal moralistisch, zoals veel series in de jaren tachtig. Elke aflevering eindigde zo'n beetje positief, er was een probleemsituatie opgelost, en iedereen had er wat van geleerd. Eind goed al goed.
Ook 'Perils of Punky' loopt goed af, maar niet voordat de jonge kijkertjes flink de stuipen op het lijf werd gejaagd. Het Punky avontuur werd verdeeld over twee (!) afleveringen. De eerste aflevering eindigt met een bizarre cliffhanger: Een freeze-frame van een monsterspin, die vanuit een ravijn ineens opduikt, vervormd door een psychedelisch effect.
In het tweede deel worden de griezeligheden rap opgevoerd, vaak plotseling, voor maximaal schrik-effect. Kinderen gevangen in een enorm spinnenweb, Punky's gevecht met de enorme spin in kwestie, overgoten met dat idiote acid effect. Toen het hoofd van Allen, een kameraadje van Punky, plotseling in een rotswand tevoorschijn kwam met rare ogen en een grijs mutantengebit, ben ik afgehaakt. Ik zag deze aflevering sowieso al niet zitten, afgaande op de cliffhanger uit deel één. Mijn speelkameraadje, die naast me op de bank zat, vond het minder eng dan ik. Hij keek verder terwijl ik me in de wc verstopte. Mijn moeder deed de tv uit, hoofdschuddend over zoveel geweld en naarheid.
Het heeft lang geduurd voor ik weer ontspannen een Punky Brewster aflevering kon kijken.
In de jaren tachtig kwamen er dingen voorbij op tv, die nu echt niet meer zouden kunnen. De tunnelscène uit Sjakie en de Chocoladefabriek, waarin een bizarre acid trip op de tunnelmuren wordt geprojecteerd: Een kip wordt de kop afgehakt en een miljoenpoot loopt over een dood mannenhoofd. Om over de Oempa Loempa's maar te zwijgen.
Zelfs het Jeugdjournaal bood geen ontsnapping. Een item over kindermishandeling ging gepaard met een gedramatiseerd filmpje: Een ouderfiguur die, als silhouet zichtbaar in een verlicht raam op de eerste verdieping van een huis, een riem zwaait en neerbrengt. Als kind fantaseer je het kind dat op het bed de klappen krijgt er wel bij.
Kindertrauma.com dus. Uren leesplezier.
