#tsemu2

Sasabihin ko na ang totoo nag-enjoy ako noong TSEMU kahit na mula pa akong Bulacan at malamang sa malamang bestfriend ko na si MRT dahil umuwi pa ako ng Pque para magbihis dahil sa totoo lang di ko na maintindihan ang amoy ko.

Noong gabi na kasalukuyang nasa Bulacan ako ng nag message sa facebook  sakin si angel na kung pwede ba kami magsabay papuntang QC at dahil sa kaladkarin ako siyempre di ko na tinanggihan.

Pansin ko lang nitong mga meet-ups ay lagi akong late simula pa noong Balikada at noong TAEMU yun lagi ang aking naikukuwento late palagi pero late man pero siguradong present.

Dahil sa naisingit ko ang kakayahan kong magpalate na kailan man di ko ginusto pre ang sakit. dahil I hate late seryoso ako pero talagang mapagbiro ang tadhana lagi nalang may umeepal na eksena wala naman sa script sapagkat noong Tsemu buong akala ko ay malalate nanaman sa ang tagal kasi ni Angel usapan namin magkikita kasmi sa Taftstation 1:00pm pero di natupad pero okay lang kasi sabi nga niya ay ang mga blogger ay laging late kasi puyat pero I dont get the point kasi tinuro kasi samin pag teacher ka bawal malate.

Pagdating namin ng QC CIRCLE di namin alam kung nasaan sila pero kahit ano pa man ang mangyari magkikita rin ang mga bituka ng mga iba pang mga blogger naniniwala ako diyan.

At sa wakas nagkita-kita din kami ng mga tropa kong blogger hahahha. pero hohohoho kasi kami palang tao kala ko pa naman late na kami sobrang asar kasi nung nasa jip palang ako papuntang baclaran yung isa kong phone hinahampas ko na yung gilig ng jip dahi ang bagal ng driver at iniisip ko pa baka late nanaman ako at ayoko mangyari yun dahil others ka nanaman.

Hanggang sa dumami dami na ang mga bloggers na bago lang sa paningin ko kahit mga legendary nandun din at kahit ang mga myth nandun din. at di ko iniexpect na maraming pupunta pero parehas lang ang excitement ko sa TAMU ngayon sa TSEMU at di ako nagkamali sobrang saya.

Ang saya ko kasi marami akong nakita na bago at meron din mga luma na akala ko close na kami pero di pa pala. ang dami kong puntahan na mga blogger na nakilala ko na pero minsan pag pupunta ako sa kanila di naman ako pinapansin kasi akala ko tropa na pero di pa rin pala.

Ang dami kong gustong kamustahin at kwentuhan marami rin akong gustong kilalanin pero hindi lahat naging patas ang lahat. Hugot ba pasensiya blogger lang.

Pero ganun pa man natuwa ako dun sa mga taong gusto kong kamustahin pero nahihiya ako pero sila yung lumapit sakin at sinabi

-Di ka namamansin ah iba ka na.

-Boy, di ka na namamansin ah kami yung una mong nakasama tapos ngayon di kana namamansin.

(Isa lang masasabi ko nahihiya na kasi ako ewan ko kung bakit kasi minsan ako yung lumalapit pero parang pinapangunahan ako ang hiya at yung iba kasi pinapansin ko pero patay malisya pag ako lumapit kaya lumalayo nalang ako ayoko ng rejections pero may dalawang blogger na nagpaunawa sakin ng lahat kilala niyo na kung sino kayo.)

Ayun na malapit n ako matapos hahaha. pumunta na kaming trinoma dahil yung lahat samin gutom at sasabihin ko wala pa akong lunch noong tsemu pero nawala gutom ko sa sobrang saya ko.