“volgende halte Antwerpen Centraal”

“volgende halte Gent Sint-Pieters” 

-April 2014

Lange treinrit van meer dan twee uur. Gelukkig is het stralend weer. Geen zin in mensen, dus zet ik me op de trappen naast de deur, wegdromend zoals anders. Meer dan anders. -Weer eens. 

Door de glazen deur zie ik alle mensen die zich geïnstalleerd hebben in de coupé voor fietsen. Niets voor mij, zolang tegenover elkaar zitten en elkaars blik proberen te mijden. 

Plots zie ik een type waarvan anderen zouden zeggen: macho. Ikzelf zeg dat niet, vind dat een dom woord, maar het gevoel is natuurlijk gelijk. Hij staat zelfzeker op en trekt zijn pull uit. Daarbij gaat zijn hele T-shirt mee waardoor hij in bloot bovenlijf staat. Op zijn linkerarm lijk ik een tatoeage te zien. Typisch, zo denk ik. Dan pas zie ik dat de man een rechterhand mist. Terwijl zijn vriendin zich haast met hem aan te kleden, merk ik ook dat de tatoeage een immens groot en diep litteken is.  Op mijn plaats gezet. 

'k Heb ook al een tijdje een man in de gaten van Arabische afkomst. Hij is een veertig à vijftig jaar oud en zit als een stamvader rond vier dochters die er wel mogen zijn. Op zijn schoot heeft hij een zoontje van een jaar of acht. - Acht, zes of vier, ik kan dat niet schatten, ik ben niet schattig. Ik weet niet wat ik van de man denk, niet veel maar voldoende of dat dacht ik. Als er plots een 'witte' jongen van acht naar de man en zijn zoontje komt, neemt deze man de kleuter op zijn schoot en beginnen de twee hartelijk te spelen. De moeder van de jongen lacht eens vriendelijk naar de man, waarop hij even gemeend terug lacht. Weer eens wakkergeschud.

Mijn vervoersbewijs heb ik een uur eerder ingevuld met uitwisbare inkt. De luiheid wint het wel vaker van efficiëntie en wil het nu dat ik toevallig eerst een roller in mijn hand had. Zo meteen problemen dus. Zal ik al maar een tekstje voorbereiden over geen alternatieven en pennen enzoverder. Als de conducteur dan eindelijk komt, zeg ik al maar meteen: sorry, 't is wat uitgelopen. Na een tweede wablief van hem, zeg ik enkel nog: sorry meneer. Dan loopt hij door. 

Soms ben ik voor conducteurs trouwens. Dan schrijf ik een boodschap op de Metro - het krantje, niet het vervoer, da's voor de graffitispuiters - en hoop ik dat er iemand dit alsnog te lezen krijgt. Zelf weet ik daar nooit het resultaat van, maar ik hoop op het beste.