#toz-dumann

Düşünceleri susmuyordu, adam akıllı düşünemiyordu bile, nasıl birşey ya bu? Diye geçirdi içinden. Kendi kendisine sinirlendi yerden küçük bir taş alıp denize savurdu, denizle buluşan taş olduğu gibi dibi boylamıştı. Başka şeyler düşünmeye başladı. Nasıl geçecekti bu içini kemiren acı, nasıl dinecekti içinde ki bu savaş? Üstelik düşman cephesinden de kendi gölgesini görüyordu kendisiydi, ve kendi gölgesine savaş açmıştı. Cephanesi bitmişti, dizlerinin üzerine çöküp gölgesine teslim olmuştu farkındaydı. Peki nasıl geçecekti bu tükenmişlik hissi? Kahretsin neyi biliyordu ki zaten, yine kızmıştı kendisine, bir insan kendi gölgesine savaş açıp kendisine nasıl mağlup olabilirdi? Kendisine nasıl yenilirdi? Yere indirdi bakışlarını, gözleriyle taş arıyordu aradığını bulamayınca tekrar maviliğe çevirdi bakışlarını. İnsan nasıl bu kadar çaresiz olabilir ya? Dedi içinden. Hüzünle karışık öfkeyle düşüncelerini bir bir denize akıtmaya gelmişti o gün, o banka..