Broodroosters
Ik herinner me nog de eerste dag alleen in mijn nieuwe appartement. Die ochtend zat ik nog half slapend te rommelen in kartonnen dozen op zoek naar een broodrooster. Ik vond hem niet. Misschien had ik nog een doos in mijn wagen laten staan? Slaperige strompelde ik de deur uit, de trap af. Ik hield de reling goed vast om mijn evenwicht te behouden en toen merkte ik iets op.
Op de verdieping die ik passeerde zag ik een deur open staan. Door de open deur zag ik… buiten. Een blauwe lucht gevuld met boomtakken, dorre bladeren die tot over de deurdrempel lagen en ik hoorde zelfs vogels fluiten. Vreemd. Dit was de derde verdieping, midden in de stad. Ik bleef voor de trap staan. Eerst verward, maar steeds meer nieuwsgierig. Uiteindelijk vergat ik de broodrooster, verliet ik de trap en stapte ik tot aan de deur. Nu zag ik meer. Bomen, struiken, bosgrond, modder en een keurig tuinpad dat er doorheen liep. Het was een bos. Er was een heel bos in deze kamer!
Voorzichtig stapte ik door de deur. De mengeling van grind en bladeren kraakte onder mijn schoenen. Ik keek achterom en zag de deuropening midden in een lange witte muur. Langs beide kanten strekte de muur door tot in de verte. Ook in de hoogte strekte het eindeloos door. Een plafond was er niet. Deze kamer was groter aan de binnenkant dan aan de buitenkant. Ik had in heel mijn leven nog nooit zoiets bijzonder gezien. Een heel park in een gebouw!
En het kwam heel goed uit. Toevallig deed ik graag natuurwandelingen en nu was ik blij om te ontdekken dat ik dit in de grote stad niet zou moeten missen. Goedgezind wandelde ik over het pad. Ik zag meesjes wegspringen in de takken. Ook een kikker haastte zich van het pad af. Een eekhoorn keek me verdacht aan vanop de zijkant van een boomstam. Heerlijk. Dan zag ik haar. Ze zat in de verte tegen een boom aan de kant van de weg. Ze droeg een blauwe jurk en was rustig een boek aan het lezen. Misschien woonde ze ook in mijn flat. Ik stapte naar haar toe om dag te zeggen.
Toen ik naderde, keek ze op van haar boek. Ze leek even verward, alsof ze net uit een droom ontwaakte.
“Hallo.” Zei ze. Ze was me voor.
“Hey.” Zei ik, en ik begon me enthousiast voor te stellen.
Ze onderbrak me:
“Wat doe je in mijn appartement?”
“Appartement?” vroeg ik. “Is dit je appartement?”
“Ja.” Zei ze.
Achteraf gezien had ik dat kunnen weten. Dit was dan ook een appartementsgebouw. Op elke verdieping waren er drie appartementen, een stuk trap en niets meer. Ik had dit ook geweten, maar toen ik een bos in een openstaande deur gezien had, had ik er niet bij stil gestaan dat het iemands appartement kon zijn. Want ja, hoe kon dat ook? Hoe zou dat mogelijk zijn?
“De deur stond open.” Zei ik nogal loom.
“Ja de deur staat open.” Zei ze. “Ik heb ze opengezet want ik heb wat mensen uitgenodigd.”
Er was een ongemakkelijke pauze.
“Ik heb jou niet uitgenodigd. Ik ken jou niet.” Zei ze.
“Ik woon hierboven.” Zei ik. “Op nummer twaalf. Sinds… gisteren.”
“Leuk om kennis te maken.” Zei ze. Ze bleef zitten. Er was weer een stilte.
“Sorry.” Zei ik. “Het spijt me. Ik wou je appartement niet binnenlopen.”
“Het is oké.” Zei ze.
“Ik had niet door dat dit iemands appartement was. Het leek op een park dus ik dacht misschien dat het een publieke ruimte was of zo.”
“Het is oké.” Zei ze nog eens. “Het was dom van me om zomaar de deur open te zetten. Ik wist niet dat er nog anderen in het gebouw waren rond deze tijd. Ik had niet op jou gerekend.”
“Ik zag gewoon een bos en ik werd zo nieuwsgierig.” Ratelde ik verder. “Ik moest op ontdekking uit. Ik heb nog nooit zoiets gezien.”
“Het is oké.” Zei ze een derde keer. “Het is leuk om je te leren kennen.”
Er was weer even een stilte. Ik stond daar midden in haar bos/appartement en zij staarde me aan vanop de grond.
“Hoe kan dit?” Vroeg ik dan. “Dit lijkt niet mogelijk. Hoe komt het dat er plaats is voor een bos? Waar gaan al de boomwortels naartoe als er hieronder nog een verdieping is?”
Ik keek de lucht in.
“Mijn appartement hoort hier boven te zijn maar er is enkel lucht. Dit is zoals de kast van Narnia!”
Ik keek haar vragend aan. Ze zag er geamuseerd uit.
“Tovenarij.” Zei ze.
“Tovenarij?” vroeg ik. En dan wachtte ik tot ze zou zeggen wat de échte verklaring was.
“Ja, tovenarij.” Zei ze. Het was de echte verklaring.
Ik staarde haar even aan. Ze gaf me tijd.
“Ben je een tovenaar?” vroeg ik haar dan.
“Nee. Een fee.” Zei ze.
“Hocus pocus?” Zei ik.
“Ja.” Zei ze.
“Of eerder bibbidi-bobbidi-boo.” Zei ik.
Ze lachte. “Ja. Dat.”
Ik lachte ook even, van de absurditeit van het alles.
“Ik wist niet dat feeën echt waren.” Zei ik.
“Dat zijn we wel.” Zei ze.
“Waarom wist ik dat niet? Waarom denkt men dat feeën niet echt zijn?”
“Toen men dacht dat feeën echt waren, gooiden ze ons op de brandstapel.” Zei ze.
“Oei!” Zei ik. “Sorry.”
“Dat is oké.” Zei ze. “Dat was lang geleden. Ik heb het nooit meegemaakt. Ik ben van ’97.”
“Zijn er veel feeën?” vroeg ik.
“Best wel.” Zei ze. “We verstoppen ons niet echt, maar opvallen doen we ook niet. We moeten niet opvallen. We hebben niets van niemand nodig. We kunnen toveren.”
“Cool.”
“Er komen straks wat vriendinnen langs.” Zei ze. “Zij zijn ook feeën. Daarom stond de deur open. Het is heksensabbat zie je.”
“Heksensabbat?”
“Ja.”
“Maar je bent een fee. Geen heks.”
Ze lachte. “Ja het is dan ook feeënsabbat maar als ik dat zeg, weet niemand wat het is. Dus ik zeg heksensabbat. Het is toch min of meer hetzelfde.”
“Aanbidden jullie dan ook de duivel en zo?”
“Aanbidden niet echt. Maar hij is uitgenodigd.”
“Ach zo.”
“Uit beleefdheid. Soms komt hij. Hij is wat oud, maar wel gezellig.”
Hier moest ik even bij nadenken. Ik wist niet dat de duivel gezellig kon zijn. Ik dacht dat hij hoorde eng te zijn. Ze zag me denken en zei:
“De duivel is nog lang zo kwaad niet. Je zou hem nog leuk vinden. De meeste mensen vinden de duivel toch leuk. Daarom dat de kerk hem nooit moest hebben. De duivel leuk vinden was niet echt een probleem maar de duivel leuker vinden van Jezus, dat konden ze niet hebben.”
Ik dacht hier over na, maar zei niets.
“Maak je er niet druk om.” Zei ze dan. “Dat zijn feeëndingen. Die moet je niet snappen.”
Ik knikte. Het was weer even stil. De vogeltjes floten.
“Het is een heel mooi bos.” Zei ik.
“Dank je.” Zei ze.
“Ik zal dan maar… eh… weg gaan en je met rust laten.”
“Oké. Tot nog eens misschien.” Zei ze.
“Ja.”
Ik wandelde weg. Een paar passen verder sprak ze me plots weer aan.
“Zeg heb jij een broodrooster? Die ik zou kunnen lenen?”
Ik draaide me om.
“Ik heb er hier ergens eentje liggen maar… ik weet niet meer waar.” Ze gebaarde naar het bos waar we in stonden.
“Ik heb een broodrooster, ja, maar ik ben ze zelf ook even zoek.” Zei ik. “Met een veel minder goed excuus.”
Ze lachte. “Ach. Als jij hem vindt voor ik de mijne vind, zou ik hem dan eens mogen lenen?”
“Ja hoor.” Zei ik.
“Bedankt.” Zei ze.
“Prettige sabbat nog.”
“Zeker.”
Ik wandelde het bos uit, maar ik zou hier later nog vaak komen.
