#toenemend

Die moeilikheid om die beskerming van blote assessering te stigmatiseer, veral met betrekking tot die oorkoming van Chiovendiaanse oplossings, het toenemend daartoe gelei dat tolke, as die spilpunt van daardie instelling se eksegese, die "vereiste" van die belang om op te tree te identifiseer: nie dit is moontlik om uit te oefen nie, in die regstelsel van krag, daardie optrede, indien nie in die teenwoordigheid van 'n konkrete feit wat die belang om op te tree genereer nie; daarom is dit nie moontlik om wat ek elders as «suiwer voorkoming» gedefinieer het, geregtelik uit te voer, dit wil sê, 'n voorkoming, dit wil sê van aanvalle of skade aan die wet, slegs moontlike (Basilico, G., La Tutela Civil Preventiva, cit., 180).

Die beginsel wat vandag die regulatoriese stelsel ondersteun – waarna ek reeds op verskeie maniere verwys het, en waarna selfs die blote vasstellingsbeskerming nie afgetrek word nie – is dié van instrumentaliteit van die verhoor tot die materiële reg: die verbintenis van die verhoor kan aanvaar word – en die koste daarvan geregverdig – slegs deur diegene wat eis dat die regsekerheid wat deur die res judicata geskep word, nie die bestaan ​​of nie-bestaan ​​van 'n reg as sodanig ten doel het nie, maar in soverre die teendeel nie-bestaan ​​of bestaan van dieselfde resultaat, vir hom, contra ius en dus benadeel. Die positiewe of negatiewe beoordeling van 'n reg, uitgevoer op grond van die voormelde beginsel, kan dus voorkomende doeltreffendheid van skade, werklik of potensieel produseer, juis omdat, deur regsekerheid te herstel, die oorspronklike identiteit van die reg wat beskerm word verlammende herstel word. die nadelige gevolge, van 'n ekonomiese aard en nie net, wat die dispuut of die grootpratery wat teen hom gebring is, kon bepaal het, ook in terme van herhaling daarvan (in hierdie sin, Proto Pisani, A., Lezioni, cit. . , 32 s.; Grasso, E., Notes for a renewed discourse on the interest in acting, in Jus, 1968, 361 s., druk homself ook uit in "finalistiese" terme, wat die onderliggende van die proses sien"; Verde, G., L'onore della prova, cit., 519 s. en Lanfranchi, L., Notes on the interest in take action, in Riv. trim dir. proc. civ., 1972, 1134).

Die rol van die belang om op te tree in die konteks van verklarende aksies is dus sentraal aangesien dit konkreetheid verskaf aan die rol van betwisting van 'n derde party se reg, of om te spog teen 'n ander se reg om sy eie te laat geld. Ten einde die voorgenoemde elemente die uitoefening van 'n verklarende handeling te regverdig, is die blote herhaling daarvan nie genoeg nie, maar dit is nodig dat dit werklike of potensiële skade aan die reg waarvan sekerheid gesoek word, veroorsaak; daarom is dit nodig dat die dispuut of die grootpratery nie net werklik bestaan ​​nie, maar nie 'n blote boutade skep nie; hulle moet benadeel, in die onmiddellike toekoms, of gevaarlik wees vir die toekoms; hulle moet dus 'n contra ius, dus onwettige, gedrag realiseer.

Die herhaling van die belang om in blote aanslag op te tree, behels dus die nodige bestaan ​​van ’n kousale verband tussen die gedrag wat die outeur van die eis of dispuut ingestel het en die werklike of potensiële skade wat daaruit spruit vir die ontvanger daarvan; indien die grootpratery of die dispuut, vir die voorgenoemde doeleindes, onverskillig was, sou dit nie belangstelling in die neem van aksie wek nie en dus nie die basis van 'n verklarende aksie kon vorm nie (dit word uitgedruk, met verwysing na die blote negatiewe beoordeling, in terme van korrelasie «tot die uitsluitlike belang, dit wil sê tot die uitsluitlike nut van die assessering», Sassani, B., Notes on the concept of interest in taking action, Rimini, 1983, 93 ss., spec. 105).

Die bestaan ​​en rol wat spog en betwisting in verklarende beskerming aanneem, is ook fundamenteel vir die doeleindes van verdere kwalifikasie daarvan in die nie-gekodifiseerde geledere van beskermings met 'n voorkomende funksie. Die aanvaarding van 'n blote aanslagversoek, in die mate wat dit die eis of dispuut onderdruk, neutraliseer die moontlikheid dat die reg waarteen dit uitgeoefen is, skade sal ly, of verdere skade sal ly, indien dit begin voorkom het; of, ten slotte, word dit in gevaar van besering geplaas: dus word 'n konkrete voorkomende funksie van skadevergoeding bereik, wat onderling verbind is met die belang om op te tree as 'n funderende element van die uitoefening van die aksie, in hierdie geval van die verklarende aksie.