Neden insan sevdiğini unutmak ister ki? Ne kazanır ki insan sevdiğini unutunca, yaşanmışlıkları unutunca ne kazanır? Huzur mu? Ben cevap vereyim kocaman bir hiç. Bazen dönmek istediğin o kısacık an için ömründen ömür vermek istersin ya işte öyle bir şey seni sevmek.

Her şey güzel olacak aslında bir dönüp gelsen, ah bir dönsen tekrar o kocaman gülümsemenle. Ben geleceğim, geliyorum, geldim desen. Tek bir an seninle yaşayabileceğim bir kaç saniye, ömrümün geri kalanı için isteyebileceğim yegane şey sensin. Yaşam kaynağım, motivasyonum, ruhum olsan ya. Tek bir şans versen ya bize. Sevgini, saygını tekrar kazanabilsem ya. Belki o zaman her şeyin bir anlamı olur, şu siyah beyaz hayatımda renkleri tekrar bağışlasan ya bana. Çok güzel olmaz mıydı? Yeniden başlamak bu kadar zor olmamalı. Bir insan başka bir insanı bu kadar sevmemeli bence. Hiç mi karşılığı yok bu hislerin? Bir cevap ver ne olur. Özledim...

Çok küçük bir plastik bardağın yarım dolu halinde, soğuk bir suda yüzen japon balığı gibiyim. Bütün dünyayı o bulanıklığın arkasından görmeye çalışırken her an boğulacak gibi hissediyorum Anıların hafızama sığmadığı bu bardağın dolu ve boş tarafında Nereden bakarsam bakayım yaşadığımı hissedemiyorum Tek şansım bardağın bir gün devrilmesi ve çırpınan bedenimin bir an önce sessizliğe kavuşması Mutlu değilim, mutlu olabilir miydim? Hiç oldum mu? Olabilir miydik? Bir küçük japon balığının hikayesi...